Bets en Joop kijken tevreden terug op tv-serie over de Kolping, ondanks het bittere slot.

19-01-2020 17:41


Auteur: Jacqueline van Ginneken - ad.nl/nijmegen



Joop Wijers en zijn vrouw Bets waren sleutelfiguren in de tv-serie 'De Kolping: een volkswijk in renovatie'.

Foto: Paul Rapp.





Joop en Bets Wijers zijn BN'ers. Dat komt door de televisieserie De Kolping: een Nijmeegse volkswijk in renovatie. Camera's legden vast hoe ingrijpend het is als je je oude, vertrouwde stekkie in een volksbuurt moet verlaten voor een nieuw huis, ook al staat dat in dezelfde wijk.

Joop (70) en Bets (61) Wijers worden herkend in de winkels, op straat. ,,Ha BN'er", begroeten mensen hen. ,,Geen Bekende Nijmegenaar, maar een Beruchte Nijmegenaar", zegt Joop dan.


Moet ie om lachen. Al valt er eigenlijk niet zo veel te lachen. Want zijn Bets is heel ziek. Ongeneeslijk ziek zelfs. Dat bleek toen ze goed en wel in die nieuwe woning zaten, in dezelfde straat, in dezelfde buurt, een paar meter van de plek waar hun oude huis stond. Dat is gesloopt.


Uit de brievenbus van het huis hangt een touwtje. Zo zijn ze het in de Kolping gewend. Het is 10.00 uur en Bets is net beneden. De lamp in de woonkamer moet nog worden opgehangen, want Joop heeft er niks meer gedaan sinds Bets ziek werd, nu vierenhalve maand geleden.


,,Koffie?", vraagt Bets. Haar stem klinkt breekbaar. ,,Blijf jij maar zitten ik haal wel even", zegt Joop. ,,Suiker? Melk?". Op de ronde tafel een asbak, sigaretten, opgestapelde doosjes met medicijnen. Pijn heeft Bets niet, gelukkig niet. Ze steekt een sigaret op, Joop pakt er ook een. 



Tekst gaat verder onder de foto:



Foto: Paul Rapp.


 


Bisschop Jackie:



Foto: Paul Rapp. 





Aan hun keukentafel zit buurtgenoot Jackie, ook 'een Beruchte Nijmegenaar' uit de tv-serie. Hij drinkt koffie en een biertje. Hij mag best blijven tijdens het gesprek, als ie zijn mond maar houdt. Even later stapt hij toch op. 'Hoije', zegt hij tegen Bets en Joop en hij slaat een kruis. Hij is bekeerd, hij bidt en heeft een bijbel thuis. Het is wat het is. Bisschop Jackie, noemen ze hem nu in de wijk.


Bij de deur naar de tuin staat een paar slippers. Als het een beetje weer is, trekt Bets ze aan voor een bezoekje aan haar koikarpers in de vijver. De renovatie van de wijk is stressvol geweest voor de vissen, vertelt ze. Ook al deed wijkbeheerder Bert van woningcorporatie Talis er alles aan om de koikarpers goed te verhuizen. In een met water gevulde papierkliko rolde hij ze naar de wisselwoning, naar een zwembadje dat hij op Marktplaats regelde. Zo gingen de koikarpers eerder weg dan Joop en Bets.


Op tv was echter niet te zien hoe Joop de vissen 's avonds weer terughaalde, want het voelde niet goed. ,,Ik moest een handtekening zetten onder een huurcontract van de wisselwoning, alleen voor de vissen, wij zouden een paar weken later verhuizen. Dat heb ik niet gedaan."


Toch: petje af voor Bert, die er alles aan deed om de impact van de volksbuurtverhuizing zo klein mogelijk te houden. ,,Hij heeft fantastisch geholpen, als Bert er niet was geweest... Ze zouden een straatnaam naar hem moeten vernoemen."


Foto's:



Ik vond het een mooie tijd: toen was de buurt een buurt, je hielp elkaar

Joop Wijers.



De renovatie duurde anderhalf jaar. Joop heeft er zeker vierduizend foto's van gemaakt. Fotograferen is zijn hobby, hij maakt al sinds 1975 foto's in de Kolping. Joop geeft om zijn buurt. Hij deed als vrijwilliger van alles in de wijk. Samen met Wim van Brenk en rooie Fer - ,,die mogen ook weleens genoemd worden" - zette hij een kaartclub op voor 65-plussers, een biljartclub, ze organiseerden dansavonden, carnavalsfeesten en uitstapjes om te kanoën.


Hij wil graag een fotoboek maken van de Kolping. Zijn fotoverzameling is door de tv-serie in ieder geval opgemerkt. Hij heeft aanbiedingen van mensen uit het hele land, van Friesland tot Limburg.


Dus dat album komt er. Joop gaat er eens goed over nadenken met wie hij in zee wil. Maar voorlopig nog niet. Zijn hoofd staat er niet naar. Door de ziekte van Bets.



Tekst gaat verder onder de foto:



Een oude foto van de Kolping, gemaakt door Joop Wijers.

Foto: Joop Wijers.



 


Tas vol medicijnen:



Bets heeft een tumor in haar hoofd en in haar longen.

Foto: Paul Rapp. 





Ze woonden nog maar twee dagen in hun nieuwbouwwoning toen het begon. Hoofdpijn, benauwd, niet lekker. Niet alleen Bets, ook Joop was ziek. Ze dachten dat het aan het nieuwe huis lag. De huisarts verwees ze door. In het ziekenhuis bleek dat het goed mis was met Bets. Kanker. Een tumor in haar hoofd, een tumor in haar longen. Drie bestralingen heeft ze gehad.


Meer konden de artsen niet voor haar doen. Met een tas vol medicijnen is ze naar huis gestuurd.
Het is een bitter slot. Toch kijken de twee positief terug op de tv-serie, waar ze eigenlijk toevallig in zijn gerold, zeggen ze. De Kolping staat nu op de kaart als een topwijk met sociale bewoners.


De volkswijk had een slechte naam, het imago van asociale bewoners, een crimineel buurtje. Niks van waar. En dat de politie alleen met ME de wijk in durfde. Beetje waar. ,,Dan was er een vechtpartij tussen twee families, tien, twaalf mensen en dan kwam de politie met drie, vier auto's. Gingen we allemaal samen tegen de politie.''


Ja, Joop heeft ook wel eens gevochten. ,,Maar dat doen ze in de stad ook, in Amsterdam en andere steden. Ik vond het een mooie tijd: toen was de buurt een buurt, je hielp elkaar. Toen had je wijkagent Scheltinga die je een schop onder je kont gaf en dan was het goed. En als ze dat thuis hoorde, kreeg je nog een schop van je vader erbij. Nu krijg je meteen een bekeuring als je hier op de hoek een biertje drinkt."


Ontmoeting:

De hoek, dat is het plein waar Joop en Bets elkaar begin jaren 70 ontmoetten, enkele tientallen meters van het huis waar ze wonen. Stond zij met een brommer op het plein die ze niet aan de praat kreeg. ,,Ik was in de buurt, zat met mijn poot in het gips en ging naar haar toe om te helpen. Toen hebben we een 'bietje' verkering gekregen.''


Nu wonen ze 42 jaar in de Kolping. In de allereerste aflevering van de tv-serie De Kolping: een volkswijk in renovatie komen Joop en Bets meteen uitgebreid in beeld. Dan gaat het over het vitragedrama. Bets wil eigenlijk niet van een nieuw huis weten, omdat in de nieuwbouwwoning haar gedrapeerde gordijnen niet meer voor het raam kunnen hangen. Het gevolg van een klepraampje dat naar binnen openvalt. Door sommige kijkers werd daar lacherig over gedaan.


,,Maar het is haar cultuur, haar thuis. Net als dit allemaal'', zegt Joop. Hij wijst naar de barokke kast met krullen, gevuld met porseleinen kopjes en swarovskibeeldjes. Het is de woonwagencultuur.




Als ik vanaf de Muntweg hier de straat in draai, de deur van mijn huis open doe en hier binnenstap, dán ben ik thuis

Joop Wijers.




Eigen smaak:

Bets groeide op in het toenmalige kamp Gasketel aan de St. Teunismolenweg in Nijmegen. Toen dat werd opgeheven, ging ze naar de Teersdijk. Later verhuisde het gezin naar de Kolping. Het is de buurt waar Joop met zijn ouders vanuit Groesbeek ook heen verhuisde. Joop: ,,Iedereen heeft zijn eigen smaak en dit is óns huis. Mensen zeggen weleens: als ik de Waalbrug over rijd, dan ben ik thuis. Maar voor mij niet. Pas als ik vanaf de Muntweg hier de straat indraai, de deur van mijn huis open doe en hier binnenstap, dán ben ik thuis."


Ze hebben alle afleveringen van de tv-serie op een usb-stick gekregen. Kunnen ze achter de lappie, de laptop, de beelden nog eens terugkijken. ,,Maar het is heel erg moeilijk", zegt Bets. Want toen die opnames zijn gemaakt, was er niks aan de hand, toen was ze nog goed, toen was ze nog helemaal gezond.


Tekst gaat verder onder de foto:



Bewoners helpen elkaar met de vele verhuizingen tijdens de renovatie van de Kolping.

Foto: Joop Wijers.


 


Laatste aflevering:

In de laatste aflevering van De Kolping: een volkswijk in renovatie is Joop nog even in beeld, maar Bets niet meer. Dat wilde ze niet, ze was toen al ziek. Het afsluitende feest in september hebben de twee aan zich voorbij laten gaan. Vanwege de ziekte van Bets natuurlijk en ook vanwege het nieuwe huis zelf. Hier kunnen ze hooguit met z'n vieren aan tafel eten, want de indeling van kamer en keuken is anders. ,,Wat is dit voor een kippenhok?", zegt Bets.


Ze heeft haar verzameling poppen weg moeten doen en nog veel meer. Ja, de zolderverdieping is hoger, maar ook de huur, 250 euro per maand, dat is een hoop geld. Hun huis waar ze 42 jaar woonden, waar ze hun leven hadden, hun herinneringen - het is allemaal gesloopt, het groen eromheen is weg. In hun oude huis tochtte het weliswaar enorm, maar dat waren ze gewend. Nee, er valt niks te feesten, genieten doen ze al lang niet meer. ,,Ze vecht elke dag'', zegt Joop over zijn Bets. ,,Gelukkig heb ik mijn haar weer een beetje terug", zegt Bets.


Tekst gaat verder onder de foto:



Joop, Bets en hun drie kinderen op een oude foto uit het uitgebreide archief van Joop Wijers.

Foto: Joop Wijers.


 


Te deprimerend:

Even heeft er een bed in de woonkamer gestaan, maar dat wilde Bets niet. Te deprimerend. Hun nog thuiswonende zoon helpt zijn moeder de trap op, naar boven. Nee, ze laten de moed niet zakken. ,,Iedere morgen kijk ik of ik wakker word. Ik leef bij de dag'', zegt Bets.


Als het even kan, schiet ze in haar slippers bij de achterdeur om haar lievelingen, de koikarpers, te voeren. Eentje, de grootste van de zes, hebben ze Betsy genoemd. Ze komen meteen naar haar toe en eten uit haar hand. Als Bets niet oppast, trekken ze haar zo het water in.




Bron: www.ad.nl