Boy leeft in plaats van voorspelde 9 maanden al 11 jaar met tumor in hersenstam: ‘Artsen weten ook niet hoe het kan’.

12-02-2020 17:41


Auteur: Lieke Mulder - ad.nl/oss



Boy Baaijens laat de statistieken wankelen. ,,Ik heb geleerd van dag tot dag te leven. Zoveel mogelijk uit het leven te halen."

Foto: Jeroen Appels/Van Assendelft.





OSS - Boy Baaijens (22) heeft sinds zijn elfde een tumor in zijn hersenstam, een zogenoemd ponsglioom. Net als nagellak-Tijn, die hetzelfde had, kreeg hij toen te horen dat hij nog kort te leven had. Eén, hooguit negen maanden. Maar waar Tijn van Kolsteren inmiddels is overleden, doet Boy de statistieken wankelen. ,,Ik ben er nog. De artsen durven geen verwachting te geven, maar ik ben weer plannen voor de toekomst aan het maken."

Is het een wonder dat je nog leeft?

,,Ja, eigenlijk wel. De artsen weten ook niet hoe het kan. Ik heb geluk. Er is in Nederland één jongen die er nog iets langer mee leeft. Ik geniet ervan, maar het is ook zwaar. Voor mij, maar ook voor mijn ouders en mijn broer en mijn zus. Want je leeft al elf jaar in een vacuüm, weet dat je elk moment slecht nieuws kunt krijgen. De kanker zit er nog. Het is niet te genezen, alleen af te remmen. Twee jaar geleden zagen ze op de mri een vlekje, toen zijn we weer vreselijk geschrokken. Maar het lijkt erop dat het toch iets is dat er al zat. Het zou littekenweefsel kunnen zijn. Het zet niet door, gelukkig. Maar dan zit je er wel weer middenin, met om de drie maanden een mri, met steeds weer die spanning dat het fout kan zijn. Nu heb ik gelukkig weer één keer per jaar een mri.  De vorige mri was in november."



Ik geniet ervan, maar het is ook zwaar. Voor mij, maar ook voor mijn ouders en mijn broer en mijn zus.



Boy ondervindt dagelijks de gevolgen van de bestralingen. Bij de bestralingen werd ook gezond hersenweefsel beschadigd. Boy is vaak moe. Hij moet altijd zijn grenzen in de gaten houden. Ondanks dat alles is hij verbazingwekkend positief en nuchter. 


Paspoort:

*Boy Baaijens (22) uit Oss heeft een oudere zus, Sanne, en een oudere broer, Mees. Mees is lasser, Sanne is kinderverpleegkundige. Zijn moeder Karin werkt als lerares biologie op het Maaslandcollege. Zijn vader is mede-eigenaar van Baaijens Baaijens Industrial equipment.
*Boy kreeg op zijn elfde te horen dat hij een hersentumor heeft in zijn hersenstam, een ponsglioom. Zijn levensverwachting was een tot negen maanden. De tumor werd bestraald en is sindsdien rustig. Volgens de artsen kan het gerust een wonder genoemd worden dat hij nog leeft.
*Boy zat in groep 7 van de basisschool toen hij ziek werd. Hij heeft uiteindelijk in wiskunde examen kunnen doen én gehaald. Hij werkt sinds vier jaar als 3D tekenaar bij het bedrijf van zijn vader.

*Boy heeft sinds kort een vriendin en kocht onlangs samen met zijn broer Mees een huis in Oss. Boy speelt honkbal bij  De Cardinals in Oss, hij speelt sinds kort in het eerste team. 


Hoe lukt het je zo positief te zijn?

,,Ik heb geleerd van dag tot dag te leven. Zoveel mogelijk uit het leven te halen. Toen ik twaalf was zijn we dankzij de Stichting Doe een Wens met het hele gezin naar de Boston Red Sox in Amerika geweest. Vorig jaar hebben we dat nog een keer gedaan. Het was wéér fantastisch. Ik denk ook dat het goed met me gaat, ómdat ik positief denk. Misschien is dat helemaal niet zo. Maar het zou kunnen. Ik ga er nu gewoon van uit dat ik honderd word, dat helpt me het meest.

Dat is ook wat ik anderen mee zou willen geven. Blijf positief."    


Het lijkt me niet makkelijk voor een jongen die ook gewoon puber was, niet anders wilde zijn:

,,Nee, zeker niet. Vooral in de laatste klassen van de havo was het niet altijd makkelijk. In het begin leeft iedereen mee. Weten ze dat je heel erg ziek bent, dat je waarschijnlijk snel overlijdt. Maar dan blijf je leven en dan gaat iedereen door met zijn leven. In de eerste klassen van de havo hadden we ook nog een hechte klas samen, daarna had ieder zijn eigen vakkenpakket. Ik had wel vrienden, maar niet heel veel. Het contact werd minder.Ik neem het ze niet echt kwalijk, hun leven ging ook door. Toch ga je door, want je wilt zo gewoon mogelijk door met je leven, wilt niet anders zijn. In de eerste twee jaar van de havo ging ik drie dagen naar school, en had ik verder via de computer verbinding met de klas. Daarna werd dat moeilijker. Uiteindelijk volgde ik in vijf havo alleen nog wiskunde, waarin ik ook examen heb gedaan en in ben geslaagd."



Ik ga er nu gewoon van uit dat ik honderd word, dat helpt me het meest.


Hoe is het nu met je?

,,Het gaat goed, ik ben gelukkiger dan vijf jaar geleden. Het is natuurlijk prachtig dat ik er nog ben, maar ik vind het soms wel rot dat ik geen opleiding heb kunnen afronden door mijn ziekte. Ik heb bij het ROC een aangepaste opleiding 3D tekenen gedaan, ze hadden een speciaal programma voor mij in elkaar gedraaid. En nu werk ik alweer een paar jaar bij Baaijens Industrial equipment, het bedrijf van mijn opa, oom en mijn vader, dat apparatuur voor de levensmiddelenindustrie levert. Mijn opa heeft het bedrijf opgericht. Ik doe de 3D tekenopdrachten. Het is fijn dat ik zo toch kan werken. En ik zit op honkbal, in het eerste team. Natuurlijk ben ik eerder vermoeid, maar het lukt. Ik honkbal al sinds mijn vijfde bij De Cardinals in Oss, net als mijn vader en mijn broer. We zijn een echte honkbalfamilie. Bij honkbal heb ik mijn vrienden, bij honkbal voel ik me thuis. Verder heb ik samen met mijn broer Mees net een huis gekocht, hier in de straat bij onze ouders. We zijn als beste vrienden samen." 


Durf je te dromen?

Durf je plannen voor de toekomst te maken?

,,Steeds meer. Ik heb sinds enkele maanden een vriendin.  Ja, ze wist dat ik ziek ben, we kenden elkaar al langer. Natuurlijk vindt ze het moeilijk, maar ze steunt me en ik kan erover praten. Ik durf te dromen over de toekomst. Dat laat ik me niet afpakken. Ik durf te dromen over de toekomst met mijn vriendin en bijvoorbeeld een eigen bedrijf." 



Ik durf te dromen over de toekomst. Dat laat ik me niet afpakken

 


Wat als je toch slecht nieuws krijgt?

Durf je daar aan te denken?

 ,,Dat vind ik moeilijk. Ik vind het vooral heel erg dat mijn familie dan zoveel verdriet heeft. Sinds ik ziek ben, zijn we als gezin veel hechter geworden. Ik wil positief blijven. Hoe zwaar het ook is, dat vacuüm, al elf jaar. En als het opspeelt, dan kan ik nu het al zo lang rustig is, wel nóg een keer bestraald worden, dus ook dan is er nog wat hoop. Dus nee, ik heb nog geen muziek voor mijn uitvaart uitgekozen. Eén ding weet ik wel. Ik wil wel dat mijn uitvaart een feestje wordt, mijn laatste feestje. Dan mogen ze mijn leven vieren. Ik geloof niet dat er iets na de dood is, dus helaas zal ik dan niet meemaken of het een geslaagd feestje was."



Bron: www.ad.nl