Cloé had uitgezaaide alvleesklierkanker. 'De diagnose voelde als een doodvonnis.'

12-05-2020 18:40



Auteur: Nienke Pleysier - jan-magazine.nl/psyche



'Alvleesklierkanker is een heel slecht verhaal. De diagnose voelde als een doodvonnis.'





Fotografie: Brenda van Leeuwen.




Als Cloé Kersten (46) de diagnose uitgezaaide alvleesklierkanker krijgt - een vorm van kanker die vrijwel altijd fataal is - lijkt het leven uit haar handen te glippen. Tot blijkt dat ze een variant heeft die wél behandelbaar is. Als dankbetuiging voor alle mensen die lichtjes voor haar branden én voor haar behandelend arts, Casper van Eijck, besluit ze een wenskaarsen-merk op te richten.


'Mijn telefoon staat vol met foto's van brandende kaarsjes. Een kaarsje in een Frans kapelletje, in een Brabants dorpskerkje, in de Onze Lieve Vrouwenkerk in Maastricht en in de kathedralen in Milaan en in Rome. De zomervakantie was net begonnen, mijn vrienden en familie waaierden uit over heel Europa en staken een kaarsje aan op de plek waar ze op dat moment waren. Die kaarsjes brandden ze voor mij, want toen de zomer van 2016 op het punt stond los te barsten, kreeg ik een afschuwelijke diagnose: uitgezaaide alvleesklierkanker.


Je hoeft niet medisch onderlegd te zijn om te weten dat dat een heel slecht verhaal is. Het voelde als een doodsvonnis, met een minuscule kans op overleven. Ik ben opgegroeid in het katholieke Zuiden en mijn lieve oma stak altijd kaarsjes aan voor degenen die wat extra steun konden gebruiken. Ik had die gewoonte van haar overgenomen, ook ik brandde thuis kaarsjes voor mijn naasten als ze een spannende of moeilijke tijd doormaakten. Toen het in mijn eigen leven plots heel donker werd, kreeg ik zelf van alle kanten lichtjes toegestuurd. Dat heeft mij zo gesterkt. Het was alsof al die lichtjes een gevoel van hoop in mij ontvlamden. Hoop op genezing, hoop op een toekomst. Ik besloot op dat moment: als er nog een toekomst voor mij was weggelegd, dan zou ik zelf wenskaarsen gaan ontwikkelen. Kaarsen waarmee je een ander hoop, steun en liefde wenst. Als, als, als.'



Tekst gaat verder onder de Foto:




Fotografie: Brenda van Leeuwen.




Duizelingen:

Je hoort weleens dat mensen die een nare diagnose krijgen dat onbewust al een tijd voorvoelden. Of dat er achteraf ineens van alles op zijn plek valt. Zo was het niet in mijn geval. Ik zat juist supergoed in mijn vel en had heel veel zin in de zomer die eraan stond te komen. Het voelde alsof er een nieuwe, fijne, fase was aangebroken.


Ik en Bas, de vader van mijn twee kinderen Aimée en Bastiaan, toen 16 en 14, waren een tijd daarvoor gescheiden en na een periode waarin we een nieuw evenwicht moesten zoeken, leek iedereen zijn plek te hebben gevonden. Hij had mij zelfs net gevraagd om weer als eventmanager voor zijn bedrijf te komen werken, zoals ik in het begin van onze relatie deed. Ik kon het prima vinden met zijn nieuwe partner, met onze kinderen ging het goed, en ook de band tussen mij en Bas zijn drie kinderen Niels (30), Lisa (29) en Jeroen (24) uit zijn eerste huwelijk was, ondanks de scheiding, gelukkig nog hecht.


Kortom, het ging lekker. Behalve dan die duizelingen waar ik soms last van had, dat ik soms sterretjes zag als ik opstond. Voor de zekerheid liet ik mijn bloed prikken. In het verleden had ik een keer bloedarmoede en een maagzweer gehad, en dat zorgt voor soortgelijke klachten, dus ik maakte me niet al te druk. Maar toen mijn bloedwaarden ontzettend laag bleken te zijn, wilde de huisarts verder onderzoek doen. Ik werd doorverwezen naar een maag-lever-darmspecialist.


Op een maandagochtend had ik die afspraak staan en het weekend daarvoor was ik met vrienden in Madrid. Heerlijk eten, op terrasjes zitten en op de fiets de zonnige Spaanse stad verkennen. Ik had tijdens het fietsen soms wel het gevoel dat ik tegen een hoge berg op moest trappen - het zal die bloedarmoede wel zijn, dacht ik. Mijn koffer stond nog ingepakt in de woonkamer, toen ik die maandagochtend thuis werd opgehaald door een vriendin. De echoscopie zou maar een half uur duren, zij bleef in de wachtkamer. Terwijl ik op de uitslaapkamer lag te bedenken of ik 's avonds misschien lekker op het strand zou gaan eten met de kinderen, vertrok de ene na de andere medepatiënt al naar huis.' 





Fotografie: Brenda van Leeuwen.





Bron: www.jan-magazine.nl