Collin (46) verlaat bedrijfsleven en wordt leraar: ‘Kanker bij mijn zoontje zette me aan het denken’.

04-03-2020 16:16


Auteur: Femke Rodenburg - ad.nl/alphen.



Collin Hoogenboom (46) wil het bedrijfsleven verruilen voor het onderwijs: ,,Bij de bank voel ik me niet meer zo nodig, in het onderwijs wel.''

Foto: Marnix Schmidt.





van rabo naar pabo Collin Hoogenboom (46) wil het bedrijfsleven verruilen voor het onderwijs. De Leimuidenaar werkt bij de Rabobank, maar studeert aan de pabo en loopt stage op een basisschool.

Zittend op een klein stoeltje in kleuterklas 1/2b van basisschool De Krullevaar in De Meern vertelt Hoogenboom over zijn opmerkelijke carrièreswitch. Want tot een paar jaar geleden had de Leimuidenaar nog nooit gedacht aan een baan in het onderwijs. ,,Ik ben opgegroeid in Roelofarendsveen en was thuis de studiebol, dus het werd de hogere agrarische school'', vertelt Hoogenboom.

Na een baan op een accountantskantoor, belandt hij acht jaar geleden bij de Rabobank als assistent accountmanager voor de grootzakelijke markt. Volgens Hoogenboom een best stressvolle baan die hij lange tijd met veel plezier uitoefende.


Kanker:

Drie jaar geleden verandert dat. ,,Er werd kanker geconstateerd bij mijn jongste zoontje van twee. Dat zette me aan het denken. Ik ging meer relativeren en nadenken over de toekomst. Ik realiseerde me dat ik niet nog twintig jaar achter een beeldscherm wil blijven zitten.''



Kanker bij mijn zoon van twee jaar zette me aan het denken

Collin Hoogenboom.



Ondertussen werd bij de Rabobank de zoveelste reorganisatie aangekondigd. ,,Tegelijkertijd las ik in de krant dat ze heel veel mensen nodig hebben in het onderwijs, terwijl ik me bij de bank niet zo nodig voelde.''


Hoogenboom besluit de mogelijkheden voor een carrièreswitch te onderzoeken. ,,Samen met mijn vrouw heb ik drie zoons van 5, 8 en 9 jaar, dus zo'n beslissing maak je niet zo maar. Gelukkig krijg je vanuit de bank jaarlijks een ontwikkelbudget. Dat kan ik gebruiken om mijn collegegeld te betalen.''


Nieuwe wereld:

Anderhalf jaar geleden begon hij aan de deeltijdopleiding aan de Marnix Academie in Utrecht. De pabo is voor de 'bankman' een heel nieuwe wereld. ,,De eerste lesavond zei de docent: 'Ga allemaal maar staan, want we gaan een liedje zingen'.''


De deeltijdstudie is voor Hoogenboom niet alleen nieuw, maar ook intensief. Hij werkt vier dagen bij de Rabobank, loopt een dag per week stage op een basisschool en zit twee avonden per week in de schoolbanken. ,,Dat is best pittig, ook voor het gezin. Als ik op dinsdagochtend de deur uit ga, zie ik de kinderen pas weer op woensdagmiddag en donderdagochtend herhaalt dat zich.''


Energie:

Behalve de twee avonden op de hogeschool, is Hoogenboom thuis ook nog druk met zijn studie. ,,Ik denk wel twee of drie avonden per week.''


Toch krijgt hij ook energie van de studie. ,,Vooral van het stage lopen, want dan kun je echt in de praktijk brengen wat je op school leert.''


Vorig schooljaar liep hij mee in de middenbouw van een basisschool in Woubrugge. Nu draait hij mee bij een kleutergroep op De Krullevaar in De Meern. ,,Bij de kleuters leer je de basis. Je bent heel bewust bezig met je programma en met wat je zegt. In het begin gebruikte ik bijvoorbeeld te moeilijke woorden voor de kinderen.''


De reacties op zijn keuze zijn heel positief. ,,Familie en vrienden reageren enthousiast, maar ook collega's en ouders op stagescholen hoor ik zeggen: 'Yes, een meester'. Hoogenboom hoopt dat hij als man én met zijn ervaring in het bedrijfsleven van meerwaarde kan zijn in het onderwijs.


,,Je kijkt daardoor soms toch anders tegen dingen aan.''


Bouwen:

De meester in spe krijgt veel voldoening van het stage lopen. ,,Je bouwt met de kinderen echt aan iets moois. Ik wil graag resultaat zien van mijn inspanningen en hoe klein de stapjes soms ook zijn, dat heb je wel in het onderwijs. Op mijn vorige stageschool zat een jongetje dat absoluut niet aangeraakt wilde worden. Dat hij me aan het einde van het schooljaar een high five kwam geven, is dan zo mooi.''


Hoogenboom hoopt over anderhalf jaar klaar te zijn met zijn opleiding en dan definitief het bankwezen te verruilen voor het onderwijs. Dat hij met zijn stap ook salaris inlevert, neemt hij voor lief. ,,Misschien dat ik geld inlever, maar met alle reorganisaties is de toekomst bij de bank ook onzeker. Dus op mijn 67ste ben ik onderaan de streep misschien niet eens armer en in ieder geval gelukkiger.''


Dat zijn jongste zoon inmiddels weer gezond is, draagt zeker bij aan dit geluksgevoel. ,,Het gaat heel goed met hem.''



Bron: www.ad.nl