De ziekte kreeg Mariska Verhaar er nooit onder, nu helpt ze anderen in het inloophuis.

01-01-2022 17:13



Auteur: Orkun Akinci - trouw.nl/binnenland


Lichtpuntjes.



Mariska Verhaar, spil in het web bij Inloophuis Pisa. Beeld Patrick Post

Mariska Verhaar, spil in het web bij Inloophuis Pisa.

Beeld Patrick Post.






We leven niet in de makkelijkste tijd, maar er zijn altijd lichtpuntjes die het leven mooi maken. Trouw portretteert de laatste week van 2021 vijf 'gewone' Nederlanders die zich op hun eigen manier inzetten voor de omgeving. Vandaag het verhaal van Mariska Verhaar (47), vrijwilligster bij inloophuis Pisa in Hoorn.


Mariska Verhaar is acht als doktoren haar overlevingskans op één procent schatten. Ze bestrijden een kwaadaardige bottumor in het rechterbeen met een volwassen bestralingsdosis en tweeënhalf jaar chemotherapie. Mariska redt het. Tien jaar later staat ze voor dezelfde uitdaging. De ziekte neemt een been, maar ondanks de amputatie is ze sterker dan de oncologische indringer. En ook de derde keer, zeven jaar geleden, krijgt de kanker haar er niet onder. Noem Verhaar een geluksvogel of een sterke vrouw, maar er schuilen meerdere levens in haar.


Actief, actiever, actiefst:


Ze voelt zich wat ongemakkelijk, zo aan het einde van dit jaar. Eerder deze maand krijgt ze de jaarlijkse vrijwilligersonderscheiding van de gemeente Hoorn, voor haar verdiensten in Pisa. In dit inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten is ze actief, actiever, actiefst. Maar de belangstelling die met zo'n prijs gemoeid gaat, is niets voor Verhaar. Laat haar toch, ze maken het inloophuis toch met zijn allen tot een succes? Maar ja, niemand heeft een verleden zoals zij. En dan moet ze ook nog in de krant.


Ze spot met de wetenschap. Steeds opnieuw. De zware bestralingen tasten haar eierstokken zodanig aan dat ze theoretisch onvruchtbaar is. Verhaar bewijst niet één keer het tegendeel, maar drie keer. Als moeder na haar jongste huzarenstuk leidt dat haar voor het eerst naar Pisa, dan nog als bezoeker. Het meisje vindt het moeilijk om met de ziekte van haar moeder om te gaan en is bang haar kwijt te raken. School adviseert eens bij het inloophuis langs te gaan. Op de scootmobiel rijden ze erheen, met dochterlief voorop. De warmte is verrassend. Je kunt alles zeggen, maar niet dat er een bedompte sfeer hangt in Pisa.


Een waardevolle moeder:


De bezoekjes hebben een helende werking. Gesprekken met leeftijdsgenootjes die hetzelfde meemaken, fleuren het meisje op. Ondertussen werkt Verhaar ook aan zichzelf. Haar zelfbeeld als moeder en echtgenote is schever dan de toren van, enfin. Tot het moment dat ze een gezin krijgt, staat ze nooit stil bij haar fysieke beperkingen. Als er naasten in het spel zijn, wordt zoiets een ander verhaal. Ze kan niet met haar meiden doen wat andere ouders kunnen. Dat doet zeer, meer dan de fysieke pijn die ze soms voelt. Tijdens gesprekken leert ze inzien dat ze heus een waardevolle moeder is. Jawel, ze mag er zijn verdorie!


Zo'n mentale wederopstanding gunt ze anderen ook. Van hulpvrager wordt ze gastvrouw, van gastvrouw assistent-coördinator en tegenwoordig doet ze alles wat er nodig is om het inloophuis draaiende te houden. Als haar dochters zich afvragen of het allemaal niet wat veel wordt, luistert Verhaar even de andere kant op. Ze herkent de mensen die op hun slechtste moment binnenstappen en biedt hen een schouder. En ze prijst de glimlach op het gezicht van degenen die minder geluk hebben en aan de ziekten ten onder zullen gaan. Is iemand niet meer in staat om naar Pisa te komen, dan komt Pisa -Verhaar dus- thuis. Uit het oog, is nooit uit het hart.


Dat hart ligt bij Pisa. Of beter gezegd, bij de bezoekers van het inloophuis. Al zet ze zich nog zo voor hen in en geeft ze in veelvoud terug wat ze er zelf vond, voor Verhaar is het nooit genoeg. Hier heeft ze zichzelf hervonden, hier zal ze anderen helpen hetzelfde te doorlopen.


Pannenkoeken bakken:


Soms vraagt ze zich af hoe ze was geweest zonder haar medische verleden. "Ik zou misschien een minder leuk of optimistisch persoon zijn. De kanker heeft me ook veel gebracht. Mooie contacten, lol. In het oude Emma kinderziekenhuis gingen we 's nachts pannenkoeken bakken, niets was te gek. Ik ben gaan skiën tijdens de oncologische kindervakantiedagen. En nu probeer ik hier wat positiviteit te brengen bij mensen die in de put zitten. Om hun leven iets lichter te maken."




Bron: www.trouw.nl