Dj Fien Vermeulen: Het naproces van kanker is zoveel zwaarder dan de ziekte zelf.

21-01-2020 17:35



Auteur: Bernice Breure - telegraaf.nl/vrouw




Presentatrice en dj Fien Vermeulen (28) gaat het voor de wind, maar ruim zes jaar geleden werd ze getroffen door kanker. Ze is een van de gezichten van KWF Kankerbestrijding die vandaag - op Internationale Knuffeldag - de knuffel Hug introduceert. Met een deel van de opbrengst worden nieuwe kankeronderzoeken gefinancierd. Vanwege de actualiteit herplaatsen we het interview dat we in 2018 hadden met Fien, die nog altijd kankervrij is en inmiddels ambassadeur van Lymph&Co.



Tekst gaat verder onder de Foto:



Fien Vermeulen

Foto: Fien Vermeulen.




Toen je de diagnose lymfeklierkanker kreeg, klopt het dat toen je eerste reactie was: 'Ik ben te druk om dood te gaan'? Dat je zei: 'Ik zie dit als een tijdelijke bump in the road en hierna gaan we weer knallen'.


"Ik besefte pas later dat het niet zo simpel was. Nooit had ik verwacht dat het naproces van kanker nog zoveel zwaarder was dan de ziekte zelf. Voor mij was kanker hebben heel simpel: of je overleeft het of niet. Anderen besluiten: je krijgt chemo, je gaat daarheen... Die fase vond ik veel makkelijker dan de periode daarna, toen ik op mezelf was aangewezen. De dagen waarop de dokter me niet meer kon vertellen hoe mijn ochtend-, middag- en avondprogramma eruit zag. Kwesties als: wel eten/niet eten, hoe je met je vrienden moet omgaan, wanneer je weer een dag extra kan gaan werken... Dat moest ik allemaal zelf uitzoeken."


"Anderhalf jaar na de diagnose sloeg het besef opeens toe: holy shit, wat is er allemaal gebeurd? Op oude kiekjes zie je iemand die wel haar dingetjes had, maar over het algemeen hartstikke blij was. Een meisje met een echte lach. Daarna zag ik op foto's iemand met echt verdriet in haar ogen, ook als ze lachte. De onschuld was in een klap uit mijn leven weggemept. In dat proces zit ik nog steeds."


Had dat zijn weerslag op jouw familie?

"Het was superzwaar voor iedereen. Mijn zus was een soort moederbeer voor mij. Mijn vader heeft altijd doorgewerkt en mijn moeder nam alle lichamelijke zorg op zich. Opeens ging ik van het studentenhuis weer bij mijn ouders wonen, met een babyfoon naast mijn bed. Achteraf gezien hing ik in het proces misschien te veel aan mijn moeder, en zij aan mij."


"De wet van Murphy gold voor ons gezin; we hebben geen leuke jaren achter de rug. We zijn heel goed samen, verzinnen altijd met elkaar wat iemand op dat moment nodig heeft. Ieder vanuit zijn/haar eigen kracht. Mijn vader is een superlieve man die niet veel woorden heeft. Hij vindt het fijner om samen naar de bioscoop te gaan en hamburgers te eten. Ook dat kan zó helend zijn."


Na je ziekte kreeg je een posttraumatische stressstoornis (PTSS), iets waarbij je misschien eerder denkt aan soldaten. Jij had je eigen oorlog...


"Ik was ervoor gewaarschuwd, maar ik dacht dat ik het allemaal wel op een rijtje had. Fysiek vond ik het heel zwaar, maar ik verwachtte er mentaal makkelijk doorheen te rollen. Niet dus: ik ben echt helemaal gek geworden. Ik kon niet slapen, was bijzonder gestrest en zó bang. Op een dag keek ik in de spiegel en zag mezelf uit de tijd van vóór de kanker. Met het kapsel van toen, in kleren uit die tijd... Ik hallucineerde. Toen ben ik professionele hulp gaan regelen."



Bron: www.telegraaf.nl