Dokter dacht aan aambeien, Alberto bleek kanker te hebben: ‘Zelfs dan blijft er hoop’.

20-11-2021 19:12



Auteur: Amy van den Berg - gelderlander.nl/gezond




Alberto Hogervorst is ziek, heel ziek. De vader van twee zoons van 3,5 en 14 jaar (en een overleden zoontje) leeft in reservetijd. 

Foto: Jeffrey Groeneweg.






De dokter dacht dat het gewoon aambeien waren, maar Alberto Hogervorst (43) bleek doodziek. Een zeldzame, agressieve tumor nam zijn lijf over. Nog hooguit een jaar zou hij te leven hebben. ,,Je ziet jezelf al liggen, in zo'n kist. Je hoort de mensen al praten, snikken. Maar ik wil het wel van de daken schreeuwen: geef niet op!"


Hij weet het nog goed. Die dag, eind september vorig jaar, staat voor altijd in zijn geheugen gegrift. ,,Ga maar snel naar de spoedeisende hulp", hoorde Alberto de dokter zeggen door de telefoon. De uitslag van de bloedtest, waarop hij had moeten aandringen, bleek niet goed. In het ziekenhuis volgden meer onderzoeken. Tussendoor dommelde hij steeds in slaap. Moe was hij, zó moe.


,,Kunt u met ons meelopen?" Twee vrouwen in witte doktersjassen keken hem strak aan. ,,Ik maakte nog een grapje: 'Zo ernstig hoeven jullie niet te kijken' of zoiets. Maar de vrouwen verblikten of verbloosden niet. En toen bekroop Alberto toch ook een naar gevoel. Eenmaal aan het bureau werden foto's van de scans tevoorschijn getoverd. Een van de vrouwen zei: ,,Voordat ik ze laat zien, moeten we je mededelen dat je voor 90 procent zeker een agressieve vorm van nierkanker hebt." 



Het is jaren geleden dat we mensen zulk slecht nieuws hebben moeten geven.

Dokter.



Een tumor van ongeveer 7,3 centimeter. Een tumor die zo groot was als zijn hele nier, zat in zíjn lijf. De tranen wellen op in zijn ogen als hij erover praat. Zijn vrouw Simone (36) staart met rode ogen van het huilen verslagen voor zich uit. Ze knijpen in elkaars handen. Ze weten het nog zo goed. De dag dat hun wereld instortte. Dat hun hele leven op zijn kop werd gezet. 


De Tekst gaat verder onder de Foto:




Jeffrey Groeneweg

Foto: Jeffrey Groeneweg.






Een paar weken eerder dacht de dokter nog dat-ie 'gewoon' last had van aambeien. ,,Ik belde omdat ik last had van buikpijn en bloed bij het poepen. De assistente had aambeienzalf voor me laten klaarleggen bij de apotheek." 


Darmkanker:


Alberto wist allang dat het dat níet was. Maar hij dacht: laat maar. Hij nam een paracetamolletje om de buikpijn weg te slikken. Het bloed in het toilet negeerde hij. Tot zijn beste vriend langskwam. Die gaf aan te worden gecontroleerd op darmkanker. ,,Alles wat hij aan symptomen opnoemde, had ik ook. Alle alarmbellen gingen af." Alberto belde de huisarts, maar dit keer meer dwingend: ,,Joh, ik moet echt even langskomen. Het is niet goed."



Dan zit je op de bank televisie te kijken en denk je: o ja, ik heb kanker. Ik ga dood.



Agressieve kanker dus. Onder het mes moest hij. Zijn linkernier werd verwijderd, plus negen lymfeklieren. Veel van de tumor kon worden weggehaald. Maar er 'waren ook nog wat kankercellen gevonden bij zijn aorta'. Die moesten op kweek worden gezet. Alberto en Simone hielden hoop, voor zover het kon. Tot het verwoestende bericht dat kwam na deze zin: ,,Het is jaren geleden dat we mensen zulk slecht nieuws hebben moeten geven." 


Wegduwen en doorgaan:


Het type nierkanker dat hij heeft, collecting duct carcinoma, was zeldzaam en zeer agressief. Alberto had nog geen behandeling - geen chemotherapie, geen bestraling - gehad, maar tóch was hij uitbehandeld. ,,We kunnen niks meer voor je doen. Er zitten ook cellen in je lymfeklieren. Dit is niet meer tegen te houden. Sorry." Al die therapieën zouden Alberto niet helpen, zijn kanker niet wegjagen. De levensverwachting? Tot een jaar. 


,,Wat er door me heen ging? Paniek, ruis. Heel veel ruis. En verdriet." Alberto legt zijn hoofd in zijn handen. ,,We belden iedereen om het te vertellen." Ondertussen stroomden de tranen over hun wangen. ,,Hoe moet ik nu schakelen, wat moet ik doen, wat kan ik nog doen, hoe moet ik nog leven? Dat soort dingen schieten door je hoofd." Hoe ga je om met een aangekondigde dood?



Het dreef me compleet tot wanhoop. Alleen al dat doodsvon­nis nekte me zowat. Het is verschrik­ke­lijk.

Alberto.



Alberto weet wel hoe hij dat probleem aanvloog: ,,Ik dempte het zoveel mogelijk. Ik nam een borrel. Ja, zo gaat dat. Ik heb veel meegemaakt, Simoon ook. We zijn gewend bij slecht nieuws: wegduwen en doorgaan. Dat deden we zo goed en kwaad als het ging." Soms greep het hem ineens bij de keel. ,,Dan zat ik op de bank televisie te kijken en dacht ik: o ja, ik heb kanker. Ik ga dood." 


Een studiebehandeling. Een nieuw soort immuuntherapie bij het ziekenhuis Antoni van Leeuwenhoek. Dáár zou Alberto voor in aanmerking komen. Geen idee hoe het bij hem aan zou slaan, geen idee wat het met die zeldzame vorm van nierkanker zou doen.


,,We gaan dit doen", besloten ze al snel. ,,Dan heb ik er in ieder geval alles aan gedaan. En echt iedere week extra is al mooi meegenomen. Het idee is dat de behandeling je immuunsysteem dusdanig versterkt, dat je lichaam zélf aan de slag gaat en je tumor aanvalt", weet Alberto. Zijn laatste en énige strohalm greep hij met beide handen aan. Hij hield zich stevig vast.


Vechten voor je leven:


Hij kwam in een achtbaan terecht. Die behandeling werkte zo heftig, dat zijn immuunsysteem ook gezonde delen van Alberto's lijf begon aan te vallen. Zijn hele dikke darm raakte ontstoken. ,,Ik kon niks meer, verging van de pijn. Een ambulance voerde me af." In het ziekenhuis 'vocht hij voor zijn leven'.


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Jeffrey Groeneweg

Foto: Jeffrey Groeneweg.






Naast de fysieke pijn, en de lusteloosheid door alle medicatie, had Alberto in korte tijd ook mentaal zo veel klappen gekregen, dat hij geregeld werd overvallen door hevige paniekaanvallen. ,,Op momenten waarop ik het niet verwachtte. Toen ik op de bank tv lag te kijken. Of op een verrassingsfeest voor mijn moeder. Dan viel ik neer en lag ik te schokken op de grond." Simone huilt als ze die hartverscheurende aanvallen van haar man beschrijft: ,,Het gebeurde uit het niets. Soms kreeg hij het zes of zeven keer achter elkaar. Een soort epileptische schokken." 



De laatste verjaardag van je kinderen. De laatste zus en de laatste zo. Bij alles sta je stil.

Alberto.



Dat is wat er kan gebeuren als je dood aangekondigd is. Wanneer elk gesprek in het ziekenhuis een slechtnieuwsgesprek is. Als je de dagen af moet gaan tellen. Hóe doe je dat? ,,Het dreef me compleet tot wanhoop. Alleen al dat doodsvonnis nekte me zowat. Het is verschrikkelijk. Je weet niet wat je met jezelf aan moet. Echt niet hoor."


Dat hij doodging, vloog hem vaak plots aan. ,,Je slaapt slecht, je wordt kribbig, chagrijnig, wil niks meer. Je ziet jezelf al liggen, in zo'n kist. Er hebben hier vier uitvaartverzorgers gezeten hè. Je hoort de mensen al praten, snikken."


En dan dat afscheid van alles, zegt Alberto. ,,De laatste verjaardag van je kinderen. De laatste zus en de laatste zo. Bij alles sta je stil." En elke keer weer breekt zijn hart opnieuw. ,,Vorige maand dacht ik nog: dadelijk is het november en daarna komt de laatste kerst."  


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Hun bruiloft op 1,5 meter bij Het Kasteel van Rhoon.

Hun bruiloft op 1,5 meter bij Het Kasteel van Rhoon. 

Foto: Frank de Ro.




Trouwen:


Maar als je zó diepgaat, leer je degene waarmee je samen bent ook héél snel goed kennen. ,,Hoe hard het ook is, dat is dé manier", zegt Simone. ,,Je kunt geen masker meer opzetten. Je leert elkaar puur kennen." Zo lang waren Alberto en Simone nog helemaal niet samen toen hij te horen kreeg dat zijn leven snel zou eindigen. ,,Een half jaar ongeveer, maar we kenden elkaar al veel langer. We hadden al veel eerder een diepe connectie", zeggen ze allebei. 


,,23 jaar geleden trouwde zijn vader met míjn moeder. Die gingen op een gegeven moment weer uit elkaar. Door de jaren heen bleven wij elkaar tegenkomen. Een paar jaar terug werd het contact intensiever. En na een hele tijd gezellig herinneringen ophalen en uiteindelijk mijn scheiding en zijn verbroken relatie, werd de vonk een vlam." 



Ik heb haar wel gezegd: 'Je mag gaan, ik snap het als je liever vrij bent'

Alberto.



In juli trouwden ze. Ondanks alle coronabeperkingen die er toen golden. Er was geen tijd meer. En het móest en zou gebeuren. ,,Ik was zo in de gloria, zo blij dat ik eindelijk iemand had gevonden met wie ik op hetzelfde level zit. Het matcht zo goed. Al heb ik haar wel gezegd: 'Je mag gaan, ik snap het als je liever vrij bent.''' 


Simone wilde daar niets van weten. Alberto is ook haar grote liefde. ,,En hij had net zo goed kunnen zeggen: 'k heb nog maar een jaar te leven, dus daar ga ik volop in vrijheid van genieten.'" 


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Alberto en Simone.

Alberto en Simone. 

Foto: Rika Conradi (privé)






Hoe dan ook: ze trouwden. Onder meer met behulp van stichting Make-a-WeddingWish. ,,We grepen deze kans." Al vonden ook die voorbereidingen plaats met een zwart randje eromheen: ,,Zit je met een weddingplanner aan tafel, komt een dag later de uitvaartondernemer langs om je begrafenis te regelen. Dat is niet zoals het hoort. Deze rollercoaster gun je niemand. Echt niet." 


Naar de eindstreep kruipen:


Desondanks werd het een prachtige dag, een dag waar ze ongelofelijk naar uit hadden gekeken. Daarna zakte Alberto 'compleet door zijn hoeven'. ,,Alles kwam bovendrijven. Ik werd depressief, kon niks meer. Het lijkt wel alsof ik naar die eindstreep van de bruiloft ben gekropen en daarna in elkaar ben gezakt. Ik moest sterk blijven tot de bruiloft, ik moest dát nog halen, niet zieker worden. En toen het was geweest, tsja... Weet je wat het is? Je zit in de wachtkamer van de dood en je weet niet wanneer je geroepen wordt." 


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Rika Conradi (privé)

Foto: Rika Conradi (privé)






Elk ziekenhuisbezoek hoorde hij dat er een tumor bij gekomen was. Elk gesprek was 'ronduit kut'. Maar bij het laatste bezoek, een paar weken geleden, waarbij hij stikzenuwachtig zijn hart weer vasthield, kreeg hij ineens goed nieuws. Maanden na de immuuntherapie. ,,Toen zei de dokter ineens: 'Ook al heb je overal pijn, de tumoren zijn geslonken. Alle zeven.'''


Alberto vroeg hem: ,,Ligt het niet aan je CT-scan of zo? Moet je niet een nieuwe?" ,,Je weet gewoon niet wat je ervan moet denken, hoe je dat een plaats moet geven. Natuurlijk ben je ook hartstikke blij. De tumoren zijn inactief. De kanker doet even helemaal niks meer. Een tweede behandeling is zelfs niet nodig op dit moment." Alberto's wenkbrauwen gaan omhoog. ,,Ja, het kan morgen zomaar weer anders zijn." 



Zélfs dan is er een sprankje hoop.

Alberto.



Alberto leeft in reservetijd. Het jaar is verstreken en zachtjesaan heeft hij weer hoop. Meer dan hij het afgelopen jaar ooit heeft gehad in ieder geval. ,,Ik leef nog. Ik zal je eerlijk zeggen, ik heb wel het gevoel gehad dat ik het vechten zat was. Maar als ik naar haar kijk, en naar mijn zoons, dan vond ik dat ik niet kon opgeven. Dit nieuws heeft me echt een boost gegeven."


Hoop:


En nu zouden ze het van de daken willen schreeuwen: ,,Zélfs in zo'n extreem geval, bij zo'n zeldzame vorm van kanker, zélfs dan is er een sprankje hoop." Zelf hebben ze dat sprankje hoop een hele poos niet gehad en dat gunnen ze niemand. ,,We willen graag dat er meer bekendheid komt voor immuuntherapie. Zodat mensen die door de bomen het bos niet meer zien, nog iets hebben om zich aan vast te houden. Geef niet op. In wat voor lastig parket je ook zit. Geef niet op!"



Jeffrey Groeneweg

Foto: Jeffrey Groeneweg.