Doodzieke Tom maakte onmogelijke reis uit Spanje in coronatijd terug naar gezin.

03-05-2020 17:45


Auteur: Edwin Winkels - ad.nl/buitenland.



De 'overdracht' van Tom Schoonhoven van de Spaanse ambulance, naar een Nederlandse.

De 'overdracht' van Tom Schoonhoven van de Spaanse ambulance, naar een Nederlandse. 

privébeeld.






Groninger Tom Schoonhoven heeft terminale kanker en verbleef voor een ultieme behandeling in Marbella. Tot de artsen hem zeiden dat het beter was terug te keren naar huis, naar zijn vrouw en kinderen. Maar hoe doe je dat, doodziek in tijden van corona, zonder vluchten en met gesloten grenzen?

Tom Schoonhoven (45) wil niet dood. Hij wil er zijn, voor zijn vrouw, Marije, en zijn kinderen, Jesse (14) en Feline (12). En voor zijn eigen ouders, die al anderhalf jaar niet van zijn zijde zijn geweken. Voor zichzelf, hoe beroerd zijn kwaliteit van leven nu ook is. Voor zijn wandelingen op het strand van Schiermonnikoog. Tom is een meter negentig lang en weegt nog maar vijftig kilo. Hij heeft geen blaas meer, geen prostaat en geen endeldarm.

En toen zeiden de artsen ineens, enkele weken geleden: misschien haalt u het einde van de maand niet. Het ging slecht. Een infectie, en andere complicaties. Te veel voor een patiënt met een agressieve kanker. Als hij zijn vrouw en kinderen nog wilde zien, dan moest hij naar huis. Zo snel mogelijk.


Maar het gezin was ver weg. Thuis is Eelderwolde, aan de rand van Groningen. En Tom verbleef in Marbella, 2500 kilometer zuidelijker, in zijn queeste naar de laatste strohalm van het leven. In een Spanje dat meer dan andere landen op slot zat. Zonder vluchten naar Nederland. Bovendien kan Tom niet meer lopen, en ook niet twee of drie dagen zitten in een auto, of drie uur in een vliegtuigstoel. Tom heeft twee stoma's en een katheter en heeft voortdurende zorg nodig.


Uitbehandeld:

Na gecompliceerde operaties en behandelingen zonder het gewenste resultaat zei de oncoloog in februari dat ze niets meer voor hem konden doen. Maar Tom, geestelijk een stuk sterker dan fysiek, gaf zich niet over. En vond de privékliniek aan de Costa del Sol, met een revolutionaire behandeling voor patiënten als hij.


Een behandeling van drie weken. De benodigde 50.000 euro kwamen snel binnen via een doneeractie. Op 14 maart kwam hij met zijn ouders aan in Marbella. Enkele uren na aankomst ging Spanje in de lockdown.



En toen die mededeling van de artsen, of hij zijn vrouw en kinderen nog wilde zien?



Tijdens de behandeling verbleef Tom in het appartement dat ze in Marbella hadden gehuurd. Vader Gerrie reed hem af en toe in zijn rolstoel naar het nabijgelegen strand. Stiekem, want je zomaar op straat begeven is verboden door de Spaanse coronawet. Tom houdt van de zeelucht.


Maar intussen speelde zijn geplaagde lichaam hem weer parten. Een urineweg-infectie, een slechtwerkende nier, een bloedtransfusie. Ziekenhuis in en uit. En toen die mededeling van de artsen, of hij zijn vrouw en kinderen nog wilde zien. Ja, natuurlijk. Bij zijn gezin zijn, nu, voor hoe lang dan ook, voor altijd.


Tekst gaat verder onder de Foto:



Transport van de zieke Tom Schoonhoven van Marbella naar Groningen door de stichting Ambulance Wens.

Transport van de zieke Tom Schoonhoven van Marbella naar Groningen door de stichting Ambulance Wens.

privébeeld. 




'Onmogelijk'



De dagen gingen voorbij, het einde van de maand april naderde. Tom werd zieker.



Marije probeerde naar Spanje te komen, met Jesse en Feline. Maar bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken zeiden ze haar dat dat onmogelijk was. Spanje liet geen buitenlanders toe. Als er al een vlucht was, dan mochten daar alleen Spanjaarden op, of mensen die in Spanje wonen.


De verzekering kon ook niet voor een ambulancevlucht in de omgekeerde richting zorgen. En de dagen gingen voorbij, het einde van de maand april naderde. Tom werd zieker. Toen kwam Gerrie Schoonhoven, de vader van Tom, op het spoor van Ambulance Wens, de Rotterdamse stichting die 'gratis wensen vervult voor immobiele, terminale patiënten'. Voor mensen die nog één keer een concert willen bezoeken, een voetbalwedstrijd, een ver familielid. Een dagje naar het strand. Gerrie belde directeur en oprichter Kees Veldboer, zelf ambulancechauffeur.


Hoe krijg je in hemelsnaam nu iemand vanuit Spanje naar Nederland, vroeg Veldboer zich af. De stichting heeft daar ook een zusterorganisatie opgezet, net als in 14 andere landen. Hij belde Manuel Pardo, de baas van Ambulancia del Deseo. Die zei hem dat alle activiteiten waren gestaakt. Het coronavirus heeft heel Spanje verlamd.


Grenscontroles:



Aan de Frans-Spaan­se grens mochten ze zo doorrijden, in hun ambulance met Nederlands kenteken.



Tot Manuel het verhaal over Tom Schoonhoven hoorde. En Javier en Miguel Ángel, twee ambulancebroeders, bereid vond de tocht te ondernemen. Eerst 460 kilometer vanuit Murcia, hun basis, naar Marbella. Daar haalden ze woensdagochtend Tom op. 's Avonds arriveerden ze in de Baskische grensplaats Irún, na een rit van 1050 kilometer dwars door Spanje. Het hotel Eth was geopend, alleen voor speciale gevallen. Ze konden er zelfs te eten krijgen.


Uit omgekeerde richting was Kees Veldboer gearriveerd, samen met collega's Ronald Otten en Peter Scholten. Aan de Belgisch-Franse grens waren ze staande gehouden, hadden ze het doel van hun reis uitgelegd en mochten ze door. Het was een snelle rit. Op de péripherique van Parijs reed bijna geen auto. Aan de Frans-Spaanse grens mochten ze zo doorrijden, in hun ambulance met Nederlands kenteken.


Minder pijn:

Donderdagochtend reden Javier en Miguel Ángel terug naar Murcia, 800 kilometer. En vertrok de Nederlandse wens-ambulance voor een rit van 1450 kilometer naar Groningen. Tom hield het wel vol. Hij voelde zelfs iets minder pijn in de heupen. 's Avonds nog een stop en overnachting in Breda, om vrijdagochtend eindelijk weer te zijn waar hij zo graag wilde zijn. Bij Marije, Jesse en Feline.


Vanwege het coronarisico - de kinderen zijn vaker buitenhuis - zal hij voorlopig in het huis verblijven van zijn ouders, die zaterdagavond met een repatriëringsvlucht terugkeren. Het is nog maanden wachten of de behandeling in Marbella heeft aangeslagen. Tom Schoonhoven heeft hoop, ondanks alles. De kinderen denken net als hun vader. Hij gaat helemaal niet dood.



De aankomst van Tom Schoonhoven in Groningen. 

De aankomst van Tom Schoonhoven in Groningen.

Privebeeld.




Bron: www.ad.nl