Dubbel pech: kanker én corona, 'Door de corona had ik niet door dat de kanker terug was’.

26-07-2021 14:53


Auteur: Lieke Mulder - bd.nl/uden-veghel-e-o



Corien Brus

Foto: Thomas Segers/Van Assendelft.





ERP - Corien Brus uit Erp schreef een boek over de impact die kanker en corona op haar hadden. Want, ja, hoeveel pech kun je hebben: Corien kreeg vorig jaar blaaskanker, én corona. ,,Ik schreef alles op om het te verwerken. Vrienden zeiden: je moet het uitgeven. Dit kan anderen ook tot steun zijn."


Ze slaat het boekje open, leest voor: Geloof, hoop en liefde. Een wit veertje dwarrelt. Een parmantig klavertje vier in het gras. Een vlinder landt op mijn hand...  Het is het begin van een gedicht over de kleine dingen die haar  troostten in de tijd dat ze zo ziek was. Tijdens haar angsten, haar verdriet, haar boosheid dat dit háár moest overkomen. 


Wat schreef u allemaal op?


,,Het was een soort dagboek, ik schreef gewoon steeds op wat me bezig hield. Overpeinzingen, gedichten, ontmoetingen, ervaringen. Ik hoop dat anderen die hetzelfde meemaken, ook nog de lichtpuntjes kunnen zien die ik zag. Ik had blaaskanker, was geopereerd en het leek weg. Daarna kreeg ik corona. Door de corona had ik niet door dat de kanker terug was. Ik dacht dat ik door de corona nog zo moe was. Maar dat was dus niet zo. Wéér alle zorgen, wéér chemospoelingen en een operatie. Ik gun niemand die combinatie. Maar de steun die wij gekregen hebben... ongelooflijk. Tientallen kaarten, prachtige gesprekken op corona-afstand, pannen met soep, ovenschotels die voor de deur werden gezet precies op het moment dat je het helemaal had gehad en dacht: nou moet ik óók nog koken."


Het is niet verwonderlijk dat ze alles opschreef. Corien Brus (55) kán emoties omzetten in tekst. De oud-Schijndelse is allround medewerker burgerzaken bij de gemeente Meierijstad én trouwambtenaar. Daarnaast heeft ze een eigen bureau: Sprakeloos en Corien, en is ze gastspreker bij bruiloften, uitvaarten, feesten en bijvoorbeeld jubilea. 


Mooi werk:


,,Ja, absoluut. Ik vind het heerlijk om in het kennismakingsgesprek mensen goed te leren kennen. Mensen voelen zich snel op hun gemak, merk ik. Ik hoor dan wel vaak véél meer dan ik gebruik. Gevoeligheden, ruzies in de familie, nare ervaringen. Mensen leggen vaak hun hele ziel op tafel. Maar daarom vraag ik ook altijd wat mensen er echt niet in willen. Of ik de tekst van tevoren laat lezen? Nee, dat nooit. Dan ben je de spontane reactie kwijt. Ik ben altijd blij als de schoonmoeders een traan hebben gelaten én als de zaal dubbel heeft gelegen van het lachen. Die beide emoties moeten erin zitten, vind ik."


Bruiloften en feesten, leuk. Maar spreken bij een uitvaart is toch wel even iets anders, toch?


,,Ik heb eens een jong stel getrouwd. De vrouw was ernstig ziek en zou kort daarna overlijden. Vandaar dat ze heel graag wilden trouwen. Het werd een prachtige bruiloft. Kort na het trouwen kreeg ik een telefoontje van de man. Of ik langs wilde komen. Ze vonden dat ik het zo fijn had gedaan, en vroegen of ik ook de uitvaart wilde begeleiden. Ja, natuurlijk was dat slikken, want ik had dat nog nooit gedaan. Maar ook een héél groot compliment. Natuurlijk zei ik ja. Ik vond het héél mooi om te doen. Ja, dat is echt het moment geweest waarop ik besloot dat ik ook bij uitvaarten wilde gaan spreken. Dat heeft zij me gegeven ja. Ik ben haar daar heel dankbaar voor."


Zelf trouwde u in 2016 met Angela:


Stralend: ,,Oh, dat was zo'n mooie dag! We kennen elkaar van het koor in Schijndel. Daar woonde ik tot zes jaar terug. Dankzij haar heb ik nu drie prachtige bonuskinderen, Job, Anne en Daan." Ze pakt het fotoboek erbij. Ze droegen allebei een zelf ontworpen jurk, met warme oud-roze cape (ze trouwden op 20 februari), hondje Boris bracht de ringen. ,,Kijk", en ze laat een foto van het hondje zien dat in de camera kijkt. ,,Je ziet gewoon in zijn ogen dat hij voelde dat het een belangrijke dag was. Angela en ik hebben het goed samen. We grappen wel eens: 'Als we dement zijn, dan worden we elke dag opnieuw verliefd op elkaar. En als we oud zijn gaan we gewoon samen met onze rollators op pad'." 


Wordt u wel eens speciaal gevraagd voor een homohuwelijk omdat u zelf met een vrouw getrouwd bent? 


,,Nee, dat heb ik eigenlijk nooit gehad. Bij trouwen gaat het erom dat twee mensen van elkaar houden. Dan maakt het helemaal niet uit of je man en vrouw, allebei vrouw, of allebei man bent. Ik denk ook dat de meeste paren die ik trouw helemaal niet weten dat ik met een vrouw getrouwd ben."


Hoe gaat het nu?


,,Inmiddels gaat het weer wat beter, al had ik in september een diepe terugval en is de kanker nu ook helaas weer terug. Het lijkt chronisch te worden, komt steeds terug. Gelukkig is deze vorm niet spierinvasief, zoals ze dat noemen. Het blijft tot nu toe op zijn plek. Natuurlijk wil ik het allerliefste kankervrij zijn. Het lijkt er op dat dat er niet in zit. Ik moet denk ik leren leven met die onzekerheid en steeds weer operaties. Ik ben weer begonnen met werken, achttien uur in de week en ik trouw alweer af en toe mensen. Dat heb ik zó gemist. Ik doe de kosteloze huwelijken en de spreekkamerhuwelijken, maar niet de trouwerijen die lang van tevoren gepland worden. Dat kan nu helaas niet. Ik weet niet hoe ik er over een half jaar voor sta."


Bent u bang dat het een keer echt mis is?

 

,,Natuurlijk. En dan zal ik ook vreselijk verdrietig zijn, maar ik weet ook dat het goed is dan. Ik heb een prachtig en vol leven tot nu toe. Ik doe de dingen waar ik gelukkig van word. Dan is het goed. Ik ben niet bang voor de dood, maar natuurlijk mag het nog wel even duren. Ik ga positief de nabije toekomst tegemoet. Ik heb wél al een mooie plek op de natuurbegraafplaats uitgezocht. Nee, dat is niet eng. Het is daar zó mooi. Ik vind eigenlijk ook wel dat je dat aan de mensen achterlaat verplicht bent. Regel het, bespreek wat je wilt. Dan maak je het hen na je overlijden zoveel makkelijker en fijner." 



Het boekje En ineens staat alles stil - Hoe kanker en corona mijn leven hebben veranderd is te bestellen via Boekscout en kost € 16,99





Bron: www.bd.nl