Een tumor kan echt niet wachten.

20-11-2020 17:26


Auteur: Jurriaan Nolles - ed.nl/eindhoven



Angelie van den Bosch is verpleegkundig specialist op de afdeling oncologie van het Catharina ziekenhuis.

Angelie van den Bosch is verpleegkundig specialist op de afdeling oncologie van het Catharina ziekenhuis.

Foto: René Manders/DCI Media.






Veel vaker dan haar lief is, belt  Angelie van den Bosch met haar patiënten met borstkanker. De verpleegkundig specialist denkt nog vaak aan die ene patiënt die de pijn in haar voeten verzweeg.

,,Ze wilde de kuur zó graag afmaken.''

Als de telefoon in haar witte doktersjas gaat, zegt Angelie van den Bosch gedecideerd. ,,Deze neem ik.''   


Het is één van de twee beloftes die ze aan al haar nieuwe patiënten doet. Ten eerste: patiënten mogen haar altijd bellen en als het even kan, neemt ze op. Veel vaker dan haar lief is, spreekt ze tegenwoordig patiënten via de telefoon.


Dit is de afdeling oncologie van het Catharina Ziekenhuis. Van den Bosch is verpleegkundig specialist voor patiënten met borstkanker. Tussen haar spreekkamer en de wachtkamer zitten 25 passen. Die meters maken voor haar een wereld van verschil.


Was ze misselijk?

Veel van de patiënten van Van Den Bosch krijgen chemotherapie. Hun weerstand is laag; corona is een extra risico, door hun verzwakte immuunsysteem. Thuisblijven is het meest veilig. Maar Angelie maakt zich wel eens zorgen.


Ze vertelt over die ene patiënt van ongeveer 40 jaar. Borstkanker. Ze kreeg 12 kuren chemotherapie. Een loodzwaar traject. Angelie belde wekelijks om te vragen hoe het ging. Was ze misselijk? Had ze pijn? Bijwerkingen van de chemotherapie?


'Nergens last van', zei ze keer op keer.


Angelie is er niet de verpleegkundige naar om patiënten op afstand te houden. Ze is niet bang om een persoonlijke band op te bouwen, ze wil juist weten hoe iemand in het leven staat. Alleen als je de mens achter de patiënt leert kennen, kan je iemand op de goede manier helpen.


Daarom wil ze haar patiënten in de ogen kijken. ,,Als ik zie hoe iemand opstaat uit zijn stoel, weet ik vaak al hoe het met iemand gaat.''


Daarom schrok ze, toen de 40-jarige vrouw opstond uit haar stoel en strompelend naar haar spreekkamer liep. Ze had de pijn in haar voeten verzwegen.


,,Ze wilde zo graag de 12 kuren afmaken. Het voelde als haar levensader. Ik was niet boos, maar ik dacht: dit was niet nodig geweest.''



De buitenwe­reld denkt weleens dat kankerzorg niet meer doorgaat. Dat is niet zo

Angelie van den Bosch.



Mogelijk heeft ze de rest van haar leven pijn: neuropathie, een aandoening aan de zenuwuiteinden veroorzaakt door de chemo.


Zo veel mogelijk houdt het ziekenhuis de 'reguliere zorg' in stand. Maar sinds de tweede coronagolf zijn veel operaties opnieuw afgezegd en behandelingen geannuleerd. Het gaat niet anders. Verpleegkundigen, bedden en dokters zijn elders nodig.


'Gaat mijn behandeling nog wel door?'

Kankerzorg is een verhaal apart. Ja, ze werken misschien vaker met beeldbellen. Maar een patiënt met een tumor kan echt niet wachten. Mensen worden behandeld, krijgen chemotherapie en worden geopereerd als het nodig is. Het is een pijnpunt van de afdeling; voor de buitenwereld lijkt het alsof mensen met kanker niet meer worden geholpen.


,,Iedereen vraagt het'', zegt Van den Bosch. ,,Gaat mijn behandeling nog wel door?'' Ze kan het wel van de daken schreeuwen: ,,Ja, alle behandelingen gaan gewoon door!''


Van den Bosch neemt haar bezoek mee naar de dagbehandeling, waar mensen chemotherapie krijgen. Het is er gezellig gemaakt met planten en lampen met rode kappen. In witte bedden liggen patiënten aan een infuus.


Patiënten met kanker hebben vragen over corona:

Marcia (41) is één van hen. Op haar schoot heeft ze een laptop; terwijl de medicijnen haar lichaam binnendruppelen, is ze met haar werk bezig. Ze weet sinds september dat ze borstkanker heeft.


,,Ik heb twee basisschoolkinderen, en ik wil vooral blijven léven'', zegt ze over corona. ,,Dus ik zeg ze dat ze hun handen moeten wassen. Maar ik wil geen afstand van ze houden.''



Ik heb twee basis­school­kin­de­ren, en ik wil vooral blijven léven



Van den Bosch' patiënten hebben allemaal vragen over corona. Of ze extra vatbaar zijn, extra gevaar lopen, andere regels moeten hanteren?


De verpleegkundig specialist vertelt over de familie met puberkinderen. Hoe de kinderen eerst nieuwe kleren aan moeten trekken, voordat ze naar binnen mogen.


Angst:

Van den Bosch adviseert haar patiënten dezelfde regels te hanteren als de rest van Nederland.


,,Maar mensen moeten doen waar ze zich het veiligst bij voelen. Angsten kan ik niet wegnemen.


En ik begrijp het ook: de angst voor kanker, de angst voor chemo en dan ook nog corona krijgen. Dat is voor veel van mijn patiënten nu reëel.''


Haar ronde langs patiënten op de dagbehandeling gaat verder. ,,Alles goed met de kindjes?'', vraagt een vrouw aan één van de verpleegkundigen.


Soms, hoe moeilijk de situatie ook lijkt, weten de patiënten hier het positieve te zien. ,,Het grote voordeel van corona, is dat je kan kiezen wie er op bezoek komt. Ik laat nu alleen mensen komen waar ik positieve energie van krijg'', zegt een vrouw met een lach.


Angelie en de vrouw praten over de kinderen en haar echtgenoot. Hoe de vrouw soms het eten laat staan, terwijl haar man uitgebreid heeft gekookt. ,,Ik ben te misselijk.''


Het gaat over de spanningen in het gezin. ,,Ik heb de puf niet om te gaan bemiddelen, zoals ik vroeger deed.''


Praten helpt. Angelie stelt mensen gerust. Zegt dat ze het goed doen. Bereidt mensen voor op wat komen gaat.


Het is belofte nummer twee: ,,Ik zeg altijd dat we het samen doen.''




Foto: Thinkstock.





Bron: www.ed.nl