Evi Hanssen eert mama Arlette: “Zelfs toen ze borstkanker had, maakten we samen mopjes”.

22-04-2020 17:02




Auteur: ICI PARIS XL 


  

Foto: Evi Hanssen.





Mama's zijn niet perfect. Maar we zien ze graag, met kleine kantjes en al, want zo zijn ze perfect voor óns. Evi Hanssen (41) herinnert zich een bijzonder oeps-momentje van mama Arlette (72), maar vindt haar onvolmaakte mama toch een gedroomd rolmodel.


"Mijn mama is een Marie Kondo avant la lettre", vertelt Evi. "Ze staat al af te wassen nog voor de laatste z'n bord leeg heeft, rangschikt de dozen op zolder alfabetisch en houdt het huis altijd kraakschoon." En dat is geen foute karaktertrek natuurlijk, maar wel eentje dat al eens uit de hand kan lopen.


Stikken in spuug:

"Ik weet nog dat ik een jaar of tien was en erg ziek 's nachts. Ik moest overgeven en hing met mijn hoofd in de wc-pot, mijn lieve mama stond bezorgd achter me", herinnert Evi zich. "Stiekem kon ze niet wachten om het toilet te beginnen schoon te maken. Dus besloot ze doodleuk om al door te spoelen ... terwijl ik nog aan het overgeven was. Gevolg: ik stikte bijna in het kolkende water en mijn eigen spuug."


Nu moet Evi vooral lachen om die misstap van haar mama. "We hebben dezelfde nacht ook nog met ons tweetjes heel hard gegiecheld om wat er gebeurd was. Dat is typisch mijn mama: zij gelooft dat je met alles moet kunnen lachen. Het lucht op, helpt je relativeren. Zelfs toen ze borstkanker had, maakten we samen veel mopjes. Zelfs toen kon ze met zichzelf lachen."



Tekst gaat verder onder de Foto:



Foto: Evi Hanssen.



 

Mama's gave:

Evi weet ondertussen maar al te goed dat haar mama niet perfect is. Maar net daarom is haar moeder een rolmodel voor haar. "Als je als kind merkt dat je ouder haar zwakheden heeft en soms verdrietig, boos of angstig is, dan leer je dat het oké is om je ook soms slecht te voelen.


Mijn moeder is altijd heel open geweest over haar emoties. En ze is ook altijd heel zeker van haar stuk. Enerzijds manifesteert zich dat als: zij vindt dat ze altijd gelijk heeft en blokt daarom elke discussie af. Anderzijds is ze ook zelfverzekerd als moeder en zo gaf ze mij als kind een gevoel van veiligheid. Ik mocht van haar zijn wie ik wilde zijn en worden wie ik wilde worden, want ze had er vertrouwen in dat het met mij wel goed zou komen."


"In die zin heeft mijn moeder een gave wat kinderen betreft. Ze kan het karakter van een kind doorgronden en respecteert het dan ook. Ze is kordaat en streng zijn, maar laat een kind wel altijd volledig in zijn waarde. Zo probeer ik ook mama te zijn. Ik volg, net als zij deed, mijn intuïtie en probeer niet te twijfelen niet aan mijn capaciteiten als moeder. Het enige wat een kind nodig heeft, is onvoorwaardelijke liefde en geduld, zei mijn mama vroeger altijd. Daar geloof ik nu ook in."

 



Bron: www.hln.be