Johan van der Velde en John van Ierland steunen elkaar in hun herstel na een ernstige ziekte.

31-12-2019 18:12



Auteur: Jacques Hendriks  - bndestem.nl/breda



Ex-wielrenner Johan van der Velde (links) kreeg leukemie, Schrijver en wielerkenner John van Ierland (rechts) kreeg een herseninfarct. De twee vrienden helpen elkaar bij hun revalidatie. Op tafel ligt de pentekening die John maakte van Johan in zijn glorietijd.

Foto: Pix4Profs/ Ramon Mangold.




BREDA - Goed nieuws! Naar omstandigheden gaat het weer prima met oud-wielrenner Johan van der Velde, die begin 2019 getroffen werd door acute leukemie.  In zijn vriend John van Ierland, die eind 2018 een herseninfarct kreeg, vond hij een lotgenoot en daardoor een steun en toeverlaat.


Ze kennen elkaar al een jaar of veertig. Johan van der Velde (63) en John van Ierland (55).  Van wielervereniging Breda. "Ik was junior", vertelt John. "In de wintermaanden trainden we binnen in een zaaltje. Profs als Wies van Dongen, Frits Pirard en Johan deden met ons mee. Dat vonden we prachtig! Zo hebben we elkaar leren kennen."


Pedalen:

Van Ierland was en is gek van de wielersport, maar een heldencarrière als die van Johan van der Velde zat er niet in. "Ik ben een jaar of vier lid gebleven. Eén keer reed Johan met ons mee in een trainingsritje. De eerste kilometers stond hij constant op de pedalen. Ik kon hem totaal niet bijhouden en besloot om maar over wielrennen te gaan schrijven in plaats van het zelf te doen..."


Zo hielden de twee contact. Van Ierland schreef boeken, waaronder De Speer van Rijsbergen, een geromantiseerd verhaal over Johan. Hij organiseerde ook wielercafés met helden van weleer, onder wie Van der Velde,  en schreef het boek en daaruit voortvloeiend de theatervoorstelling Kasseien, waar onder anderen Johan van der Velde en Jacques Hanegraaf aan meewerkten.


Lang kon hij niet genieten van die productie, in oktober 2018 ging het goed mis. Op het toilet kreeg hij een herseninfarct. "Ik wilde mijn vrouw en dochter roepen, maar dat kon ik niet meer.


Pas toen ik op de deur bonsde, kwamen ze kijken. Binnen twintig minuten lag ik in het ziekenhuis."


Bert Oosterbosch:

Hij oogt behoorlijk hersteld. "Van buiten gaat het wel, maar mijn hart, nieren, ogen, gehoor, blaas en arm zijn aangetast. Daardoor ben ik snel moe. Laatst hield ik een boekpresentatie, de biografie van de jong overleden wielrenner  Bert Oosterbosch. Dat duurde drie uur. Daarna moest ik meteen naar bed."


Johan van der Velde knikt begripvol. Hij was eind januari van dit jaar aan beurt. "Ik was als buschauffeur met de Roompotwielerploeg in Spanje toen ik een bloedneus kreeg die maar niet overging. In het ziekenhuis van Barcelona stelden ze in anderhalve dag de diagnose: acute leukemie."


 

Tot mijn geluk kwam ik in aanmerking voor een beenmerg­trans­plan­ta­tie. Was dat niet het geval geweest, dan had ik hier nu niet gezeten.

Johan van der Velde.



"In  het Amphia ziekenhuis in Breda kreeg ik een  paar chemokuren. Tot mijn geluk kwam ik in aanmerking voor een beenmergtransplantatie. Was dat niet het geval geweest, dan had ik hier nu niet gezeten. Na vijf weken thuis herstellen ben ik naar het Erasmus in Rotterdam gegaan voor die transplantatie en nog een paar chemokuren.  Zeven weken in totaal. In quarantaine. Bij zo'n transplantatie trekken ze heel je  beenmerg leeg, alles wat ik aan vaccinaties heb gekregen als kind, is weg. Eerst moeten de nieuwe bloedcellen aansterken, over een half jaar krijg ik nieuwe vaccinaties. Tot die tijd moet ik oppassen met drukke omgevingen, met handen geven en kussen.

Maar ik voel me goed, ik mag niet klagen."


Moeder:

Kort voor zijn zestigste verjaardag  zei Van der Velde in een interview met deze krant: 'Ik heb niet zo veel te wensen. Als ik maar gezond blijf.' Hij herinnert zich die uitspraak. "Gezondheid is je kostbaarste bezit. Dat besefte ik al lang, maar nu helemaal. "


"Mijn moeder had dezelfde ziekte als ik. Zij is maar 58 jaar geworden.  26 jaar geleden konden ze veel minder dan nu, daardoor heeft ze het niet gered. Ik weet dat ik een sterk lichaam heb en je kunt nog zo veel karakter hebben; als je in het ziekenhuis ligt, ben je overgeleverd aan de medische wetenschap. Toch heb ik na de diagnose meteen gezegd: 'Ik ga niet dood, mijn tijd is het nog niet.' Ik wilde geen emotie tonen. Niet huilen, niet de moed laten zakken. Ik moest mijn vrouw Josée en kinderen ondersteunen in deze moeilijke tijd. En probeer nu van het leven te genieten. Toch moet ik realistisch blijven. Als er complicaties optreden,  gaat het over."


Joop Zoetemelk:

Beide heren hebben het afgelopen jaar niet te klagen gehad over medeleven.  John van Ierland: "Dat is het mooie aan de wielrennerij.  De koers kan hard zijn, daarnaast is het is een warme wereld. Joop Zoetemelk is bij me op ziekenbezoek  geweest, Gerben Karstens, Piet van Katwijk, Frits Pirard, Jacques Hanegraaf, noem maar op."


Johan van der Velde: "Vooral de eerste  weken was het bij mij ongekend. Honderden kaarten. Daar was ik erg van onder de indruk. Bij het Amphia kwam iemand aan de balie om bloed te geven voor mij. Die man kwam helemaal uit Drenthe! Dat hadden ze in het ziekenhuis nog nooit meegemaakt!"


Toch was al die goedbedoelde aandacht soms te veel voor beiden. Iedere keer antwoord geven op dezelfde vraag:  'hoe is het ermee?' De drukte. Wat dat betreft, begrijpen zij  als lotgenoten elkaar beter.


 

We staan er allebei positief in. Tegenover je zitten Johan en John 2.0

John van Ierland.



John van Ierland: "We appen regelmatig en Johan komt vaak bij mij thuis. Dan dagdromen we juist over mooie dingen. Over het theater, hoe we dat misschien samen weer kunnen oppakken. Of we praten gewoon over de koers, over Dumoulin en Van der Poel. We hebben totaal andere dingen opgelopen, maar  zitten in hetzelfde schuitje. Juist daarom wil je over andere dingen praten dan over je ziekte. We hebben het liever over dingen die nog wél mogelijk zijn! We staan er allebei positief in. Tegenover je zitten Johan en John 2.0."


Van Ierland voltooide de biografie van Bert Oosterbosch, ondanks zijn beperkingen. En hij is fanatiek gaan pentekenen. Waaronder portretten van zijn wielerhelden, zoals Johan van der Velde.  "Met lezen heb ik nog steeds grote moeite. Schrijven en tekenen gaat wel als ik me er volledig op focus en niet afgeleid word. Mijn kwantiteit is afgenomen, de kwaliteit is gebleven. In het begin was het frustrerend dat ik sommige dingen niet meer kan. Dat heb ik een plaats kunnen geven. Zo creëer je een nieuw leefbaar leven."


De Tour van 1980:

Johan van der Velde kijkt ook met plezier vooruit. "Volgend jaar gaan we acht keer het theater in met 'De Tour van 1980', samen met Joop Zoetemelk, Henk Lubberding en Leo van Vliet.  Onder anderen Mart Smeets en Wilfried de Jong doen ook mee.  Dat zijn leuke dingen. Helaas stopt de Roompot wielerploeg ermee, dat was een mooi project. Voorlopig zit ik nog in de ziektewet, maar ik wil graag weer wat oppakken, deel uitmaken van de maatschappij. Liefst in de wielrennerij, want dat is mijn wereld."


Terugkijkend op een bewogen 2019 stipt Johan van der Velde twee momenten aan. "Onlangs waren Josée en ik 41 jaar getrouwd. En op 12 december was ik jarig. Zijn we met z'n allen uit eten geweest. Ik ben dankbaar dat ik die momenten nog mee mocht maken."



Johan van der Velde (links)  en John van Ierland kijken naar de legendarische actiefoto van Van der Velde in de sneeuw tijdens de Ronde van Italië van 1988, waar hij de bijnaam L'uomo di Gavia aan dankt.

Foto: Pix4Profs/ Ramon Mangold.




Bron: www.bndestem.nl