Heel Nederland weet nu dat Wim kanker heeft: ‘Mijn boodschap is: leef intens, blijf stevig vrijen!’.

22-03-2023 18:15

 

 

Auteur: Wendy Wagenmakers - ad.nl/veere

 

 

Wim in Veere. Binnenkort verhuist hij naar de boulevard van Vlissingen. Iets wat hij en zijn vrouw nog graag samen willen doen.

Wim in Veere. Binnenkort verhuist hij naar de boulevard van Vlissingen. Iets wat hij en zijn vrouw nog graag samen willen doen. 

Foto: Lex de Meester.

 
 
 
 
 
 
 
 
Waar je ook rijdt, in welke uithoek van Nederland dan ook, overal kom je het hoofd van Wim Jansen uit Veere tegen. Op abri’s met erboven: ‘Ongeneeslijk. Niet uitbehandeld.’
 
 
 
Want dat is Wim: ongeneeslijk ziek, maar niet uitbehandeld. Of, zoals hij het zegt: al drie jaar aan het doodgaan, maar nog niet dood. Nog láng niet, zal iedereen zeggen die hem ziet en hoort praten. Want zo vrolijk en vitaal zie je ze zelden. Precies de reden dat Stichting Palliatieve Zorg bij Wim uitkwam voor hun nieuwe campagne.
 

Met als gevolg dat Wim nu berichtjes krijgt uit Enschede, uit Lunetten, Delft - noem maar op. Het hele land weet dat hij kanker heeft. ,,Een beetje gek voelt dat wel. Maar erg is het niet. Ik ben namelijk niet alleen en er is nog genoeg om voor te blijven leven. Zolang je diep tot je laat doordringen wat écht waardevol is. Dan kunnen die laatste jaren zomaar tot je allergelukkigste ooit behoren. Dat mag van mij heel Nederland weten.”

 

 

Predikant van het rebelse soort:

 

Wim Jansen (72) komt van een boerderij in Hoek, maar wist al vroeg dat hij zijn vader niet zou opvolgen. Liever zat Wim op zijn kamer gedichten te lezen. Van die dromerige, van Hans Andreus. Later schreef hij ze zelf. En niet onverdienstelijk; Wim mocht zijn gedichten regelmatig voordragen in de klas op de kweekschool. Want meester, dat was wat hij worden zou.
 
 
Wel een rebelse. Zoals hij ook een rebelse leerling was, met zijn lange haren en dwarse ideeën. Wim had het gevoel dat hij wel meer kon dan lesgeven alleen en werd op zijn 40ste predikant. Maar ook wéér een rebelse. Een die een haat/liefde-verhouding had met de kerk en zich nog goed kon herinneren hoezeer hij zich als kind op zondagochtend zat te vervelen. ,,Die zwarte toga, een en al somberheid. Ik besloot: dat moet anders.”
 
 

Het leven door gedenderd:


En het werd anders. Zo anders dat de ene na de andere cameraploeg poolshoogte kwam nemen in Enschede, waar Wim op de kansel stond. ,,Ik had, wat je noemt, creatieve preken en ik draaide popmuziek. En dan niet van die brave relipop, zelfs geen Leonard Cohen. Nee, gewoon Paint it Black. The Doors. Rage Against the Machine.” Hij lacht. ,,De kerk zat binnen de kortste keren vol, kan ik je vertellen.”

 

Zo is Wim zijn leven door gedenderd. Vrijzinnig, avontuurlijk en dolverliefd op zijn vrouw Eliane. Maar nu is hij ziek. Ongeneeslijk ziek. ,,Kanker. Ik kreeg pijn en ging naar de dokter, maar het zat al in mijn bloed enzo. Ik had al twee keer een hartinfarct gehad, een zware hernia. En dan ineens komt die kanker er nog overheen. Daar had ik nou helemaal niet op gerekend.”
 
 

God zit niet op een wolkje:


Dan kun je twee dingen doen: bij de pakken neerzitten of doorgaan. Wim deed het laatste. ,,Ik ben nooit een klager geweest, dus ik dacht niet: waarom overkomt mij dit? Wel dacht ik: nou God, ben ik niet al genoeg aan de beurt geweest? Niet dat ik geloof in een lijfelijke God, in iemand die op een wolkje ziektes zit uit te delen. Maar ik was wel enigszins verbouwereerd.”

 

 

Van zijn oudste zoon kreeg Wim een brief met als boodschap: je moet niet tot het gaatje gaan, maar ik hoop wel dat je zo lang mogelijk bij ma blijft. Precies wat Wim van plan was. ,,Hormoonkuren, met al die bijwerkingen, daar had ik geen zin in. Ik deed ze alleen als ik echt klachten had. Dat was soms máánden niet. Ik koos voor kwaliteit van leven en daar wilde ik het beste van maken.”

 

 

De Tekst gaat verder onder de Foto: 

 
 
Abri in Westkapelle met op de foto Wim Jansen uit Veere. Deze poster hangt in 500-voud door heel Nederland.
Abri in Westkapelle met op de foto Wim Jansen uit Veere. Deze poster hangt in 500-voud door heel Nederland. 
 

Foto: Lex de Meester..

 
 
 
 
 
 

Misverstanden over seks:


Maar ja, hoe doe je dat? ,,Niks meer uitstellen”, noemt Wim. ,,Zo wilden wij al jaren verhuizen naar de boulevard in Vlissingen en dat gaan we doen, nu het nog samen kan. We schreven samen een boek. Je gaat intenser leven. En dat zit hem niet in krampachtige acties zoals het Noorderlicht zien ofzo, nee, dat zit hem in gewone dingen. Elke morgen samen wandelen. En het belangrijkste: stevig blijven vrijen!”
 
 

Wij zeggen elke dag tegen elkaar dat het zo’n godswonder is dat we elkaar ooit zijn tegengeko­men

 

 

Wim herhaalt het nog maar eens, als de verslaggever even stilvalt. ,,Vrijen, ja! Klinkt gek hè, uit de mond van een predikant? Maar je moet het gewoon benoemen, geen flauwekul. Het is echt een misverstand dat mensen geen seks meer hebben na twintig jaar. Het interesseert me ook niet wat mensen ervan vinden dat ik zo expliciet ben. Ik zeg ook niet dat iedereen het moet, ik zeg alleen dat het voor ons werkt. Maar ja, wij zeggen ook nog elke dag tegen elkaar dat het zo’n godswonder is dat we elkaar ooit zijn tegengekomen.”
 
 

Een druppeltje in de oceaan:


Wim zou Wim niet zijn als hij zijn ervaringen niet op papier zou zetten. Blogs schreef hij en de ene na de andere column in allerhande tijdschriften. Die bleven niet onopgemerkt. Wim kreeg een mailtje van de Stichting Palliatieve Zorg, of hij wilde meedoen aan een campagne die mensen moet duidelijk maken dat ongeneeslijk zieke mensen heus nog wel vrolijk en vitaal kunnen zijn.

 

 

Op het lijf geschreven, dat zag Wim ook wel. ,,Ik ben natuurlijk ook best een beetje ijdel, maar ik vind dit thema ook zo belangrijk! Ik ben geen zielige patiënt. Maar ik ben ook niet bang voor de dood, misschien scheelt dat. Al geloof ik ook niet in leven na de dood. Als ik ergens in moet geloven, dan is het eindeloos bewustzijn. Een dimensie waarin je geen lichaam nodig hebt. Een druppeltje in een hele grote oceaan.”
 

Wim lacht. ,,Ik heb een heel gelukkig leven. De koek had voor mij nog niet op hoeven zijn. En dat is die ook niet, want ik ben er nog. Wie weet hoe lang ik er nog ben.”

 

 

 

Bron: www.ad.nl