Het einde is nabij voor NEC-icoon Hans van Delft: ‘Mijn club gaat ten onder aan besluiteloosheid’.

01-03-2020 17:19


Auteurs: Harm Graat; Bram van Zundert - ad.nl/nijmegen



De ernstig zieke Hans van Delft maakt zich zorgen over 'zijn' club NEC.

Foto: Paul Rapp.




Hans van Delft (73) maakte naam als bikkelhard zakenman, Quote 500-lid en NEC-voorzitter - naar eigen zeggen de laatste met daadkracht. Hij is ernstig ziek, het einde is nabij. Toch gaat de situatie bij zijn club hem nog na aan het hart. ,,NEC is een stuurloos schip.''

Zijn kenmerkende bromstem, die zo onbedaarlijk en genadeloos kon bulderen, heeft aan volume ingeboet. Zijn woorden niet aan duidelijkheid. Ondernemer Hans van Delft, 73 jaar. Zakenpionier in China. Later vastgoedman. Houder van de Zilveren Erepenning van Nijmegen, erevoorzitter van NEC, de Nijmeegse voetbalclub die hij in de periode 1997-2006 naar gouden tijden en Europees voetbal leidde.

Hij stelt dat NEC-suikeroom en Hema-eigenaar Marcel Boekhoorn onlangs tijdens een persoonlijk onderhoud een poging deed om Van Delfts aandelen over te nemen. ,,Maar zelfs hij had eigenlijk geen goed verhaal." De aandelendeal, die Boekhoorn een grotere slagkracht binnen de club had moeten geven, zou om die reden zijn afgeketst.


Van Delft is ziek. Hij wordt niet meer beter. Het lijf van de Grote Dikke Leider, zoals hij door de harde kern van de NEC-supporters liefkozend wordt genoemd, is door kanker aangetast. De geest is echter nog scherp. 


Hoe gaat het met u?

,,Klote. Er is geen zicht op herstel, uitsluitend op een iets langer leven. Over drie maanden hoop ik nog 74 te worden. Het is niet te zeggen. Het kan morgen over zijn of over een jaar."



Ik was nooit thuis. Dit is de eerste keer in 25 jaar dat ik het water van de Waal zo hoog zie.



Wanneer merkte u dat het mis was?

,,Ik hoestte al langere tijd veel en dat was een ander hoestje dan normaal. Na een uitgebreid onderzoek kwam de eerste diagnose formeel in juli vorig jaar, net voor de Vierdaagse: kanker op de longen. In december volgde een scan van mijn hoofd, daar zitten vijf tumoren waarvan één grote. Om die tumoren te behandelen, moet ik een bepaalde conditie hebben en die heb ik niet. Dat zou ik waarschijnlijk niet overleven. Daar kan ik dus niet voor kiezen. Dat wil ik ook niet. Zo groot als ik ben en zo oud als ik ben: ik ben doodsbenauwd voor die behandeling."


Van Delft moet veel rusten. Voelt zich vaak beroerd. Op de goede momenten verblijft hij het liefst in de glazen serre van zijn huis, achter zijn bureau, met majestueus uitzicht over de rivier de Waal. Op zijn Nijmegen. ,,Ik zit en lees mijn kranten. Vier stuks. Ik houd alles nog bij. Dat is mijn levensader. Ik lees tegenwoordig wel meer lokaal nieuws dan wereldnieuws. Wat dichterbij staat, is belangrijker geworden. Ik kijk ook meer naar buiten nu. Ik was nooit thuis. Dit is de eerste keer in 25 jaar dat ik het water van de Waal zo hoog zie."


Telefoons blijven rinkelen:

De vlam gaat in een stompje sigaar en Van Delft verdwijnt tijdelijk in een wolk van blauwe rook. Twee telefoons rinkelen met regelmaat. Geen hippe smartphones, maar ouderwetse modellen met zo'n klepje. Ze bevatten een kolossaal contactenbestand.


Jarenlang was hij een gevierde, maar bikkelharde zakenman in Noord-Italië, Thailand, Maleisië en China. In de jaren 70 en 80 bewoog hij zich als ware pionier in de nieuwe, voor westerlingen nog onontgonnen businesswereld. ,,In Shanghai was ik destijds lange tijd de enige Nederlander, samen met twee jongens, die in de bloembollenhandel zaten."



Je moet de goede mensen hebben. De anderen moet je eruit flikkeren.



In het Verre Oosten bouwde Van Delft als dertiger het bedrijf van zijn vader (Depa, oftewel Delft Papier) uit tot een miljoenenonderneming. Met één product: plastic verpakkingsmateriaal, in duizend-en-één varianten. Van zakjes tot de overbekende witte frietbakjes.


,,Mijn vader leerde me: blijf altijd eerlijk. En werk keihard. De krant staat tegenwoordig vol met artikelen over 'hoe kan ik mínder werken'. Daar hoor ik niet bij. Een week heeft 168 uur, geen 32. Ik was 180 dagen per jaar weg, meestal naar China. Zag mijn twee kinderen dus maar de helft van het jaar."


Veel risico genomen:

Met Depa stuurde hij duizenden containers de wereld over. Zijn vader zag het Verre Oosten niet zitten. ,,Zelf was hij nooit voorbij Kleef gekomen. Ik had fabrieken in Shanghai en in Shenzhen waar honderden, duizenden mensen werkten. Ondernemen daar ging gepaard met grote risico's.


Er was zware concurrentie, een bikkelharde business. Ik heb veel risico genomen. Dat had ook verkeerd kunnen gaan."



Tekst gaat verder onder de Foto:




Foto: Paul Rapp. 




Hij noemt zichzelf 'een halve Chinees'. ,,In mijn denken. Zij kennen uitsluitend risico's. Het zijn gokkers. Zo is China en dat zal nooit veranderen. Het zijn ondernemers die héél hard werken. En gewetenloos zijn. De zwakke broeders verliezen alles."



U had de naam nietsontziend te zijn en hebt daarmee niet alleen vrienden gemaakt.


Was u een bullebak?

,,Er viel niet te spotten met mij, dat was bekend. Hardheid hoort erbij. Anders ben je weg. Met excuses moet je bij mij niet aankomen. Je moet verkopen en je moet winst maken. Als je dat niet doet, is het exit. Maar ik ben ook eerlijk: ik heb nóóit de boel besodemieterd. Er loopt niemand op deze aardkloot rond die dat kan zeggen. Ja, ik was bikkelhard, maar vooral ook heel duidelijk: afspraak is afspraak."


Hebt u nooit gewetensbezwaren gehad? Ook in uw fabrieken sliepen de werknemers op een matrasje waarna ze weer vijftien uur achter elkaar aan de bak moesten:


,,Nee, want bij mij kregen ze meer betaald dan bij een ander. Soms zelfs véél meer. Ik heb altijd goed voor mijn mensen gezorgd. Door alle lagen heen. Mijn filosofie was: verzamel de beste mensen om je heen en betaal ze goed. Dan kun je op ze bouwen. Je kunt niet alles alleen."


Van Delft praat niet graag over geld, zegt hij. De verkoop van familiebedrijf Depa aan een investeringsmaatschappij in Koeweit, een carrière in de bedrijvenhandel en een gestaag groeiende onroerendgoedportefeuille leverden hem als begin-veertiger een fortuin op. Later stapt hij nadrukkelijker in vastgoed. Financieel tijdschrift Quote schat het vermogen van de Nijmegenaar op het hoogtepunt in 2008 op tientallen miljoenen euro's.

Jaren aaneen staat Van Delft in de Quote 500-lijst van rijkste Nederlanders.


,,Het is mij nooit puur om het geld te doen geweest. Ik deed het voor de kick van de zakendeal."


Voor de spanning, de zege. Niets zo verslavend als succes. ,,En ook ik heb verliezen geleden."


Zijn zakelijke contacten leiden hem in 1997 naar zijn rol als voorzitter van NEC. De Nijmeegse voetbalclub jojoot in die tijd tussen ere- en eerste divisie en is op sterven na dood. Van Delft grijpt op verzoek de voorzittershamer en laat die met regelmaat furieus dreunen. Hij. Is. De. Baas. De Grote Dikke Leider. In 2003 haalt de ploeg onder trainer Johan Neeskens Europees voetbal en een jaar later doet NEC de eerste miljoenentransfer uit de geschiedenis van de club.


U had volstrekt geen verstand van voetbal:

,,Je hebt geen verstand van voetbal nodig, je moet verstand van centen hebben. Ze zagen het succes en hadden vertrouwen in mij. Het water stond NEC aan de lippen en ik had één voorwaarde: ik doe het op mijn manier. Ook hier gold: je moet zorgen dat je de goede mensen hebt. De anderen moet je eruit flikkeren. We hebben met een begroting van 16,8 miljoen euro gespeeld, die gedekt was. Dat is nooit meer voorgekomen."


Anno 2020 is NEC een middenmotor in de Keuken Kampioen Divisie. Hoe kijkt u nu naar de club?

,,Ik voel me nog altijd verantwoordelijk. Er is absoluut toekomstperspectief, maar er is geen visie bij het huidige bestuur van de club. Alleen besluiteloosheid. NEC is een stuurloos schip. Het probleem is: iedereen bij NEC denkt dat het alleen maar om geld gaat, geld dat men denkt nodig te hebben voor een vernieuwd stadion. Dat doet me verschrikkelijk veel pijn. Want het gaat om motivatie, wat dóén. Niet lullen, maar poetsen. Er zijn veel woorden, veel beloftes, veel plannen, maar geen daden."



Ik wil dat het goed gaat met NEC, daar knok ik voor.



Speelt u op de achtergrond nog een rol?

,,Al jaren ben ik een van de belangrijke aandeelhouders. Maar ook al jaren word ik door de bestuurders niet over besluiten geïnformeerd. Ik stel mijn geld beschikbaar maar er wordt niet met mij overlegd. Dan raak je mij absoluut in mijn ziel. Zonder mij had de club al vijftien jaar niet meer bestaan."



Daar klinkt bitterheid in door. Gekrenkte trots.

,,De huidige mensen kennen de historie van de club kennelijk niet meer. Hoe de tijden van Europees voetbal waren. Wat we samen hebben beleefd, we zijn in Hamburg geweest! Dat zijn dingen die je moet vasthouden. Het is daarna alleen nog maar geëmmer en gedoe geweest, omdat na mij niemand meer besluiten nam. Het zijn te veel ego's, er wordt te veel aan eigen belang gedacht. Investeerders willen vooral hun risico's afdekken. Men moet bij NEC weer eens leren om te dienen."


Van Delft voelt zich aan de kant staan. Ook nu hij ziek is. Weinig clubmensen of collega-investeerders hebben contact gezocht sinds hij ziek is, zegt hij. ,,Dat valt mij gigantisch tegen."

Maar nog steeds voelt hij zich verbonden, zou hij voorop willen gaan in de strijd. ,,Ik wil dat het goed gaat met NEC, daar knok ik voor."


Strijd houdt Van Delft op de been. Geeft het leven zin. Toen. Nu. Zijn stem wint aan kracht. Als voorzitter had hij een innige band met de HKN, de harde kern van NEC-supporters. Van Delft schiet vol als de HKN ter sprake komt. ,,Ik heb nog veel contact met die mannen. Die komen nog wél op visite."



Tekst gaat verder onder de Foto:



Augustus 2006, de afscheidsreceptie van Hans van Delft. De scheidende voorzitter van NEC (rechts) deelt een schouderklopje uit aan zijn opvolger Jan van Teeffelen.

Foto: Broer van den Boom.


 

Bent u voor uw gevoel ook harde kern?

,,Ja. Daarom begrijp ik ze ook zo goed. We zijn uit hetzelfde hout gesneden. Ik heb op het veld voor de hekken gestaan om ze tegen te houden, ze terug de tribune op te jagen. Met vijf man kwamen ze op me af, toen was ik net twee weken in dienst. We scheten allemaal in de 'boks'. Ik sloeg ze de kop niet in, maar was wél duidelijk. Daarna is die band verder versterkt. Wat er ook gebeurt, er komen dingen van NEC op mijn kist."


Bent u als goedgeaard Nijmegenaar katholiek?

,,Ja."


Bent u gelovig?

,,Nee, dat niet. Maar mijn uitvaart moet wel in een grote kerk zijn. In Nijmegen. Iedereen is welkom, iedere supporter en iedere Nijmegenaar. De zaken zijn goed overgedragen aan mijn zoon. Hij gaat het doen wanneer ik in die kist lig. Kijk, ik zou jou nu geld geven als je me zou brengen naar een plek waar ik weer kan werken. Die behoefte zit diep. Maar ik heb vertrouwen in mijn zoon. Ik ben trots op hem en ook op mijn dochter. Zoals het op dit moment gaat, gaat het. Daar heb ik vrede mee."



Als ik eenmaal iets in mijn handen heb, krijg je het niet van me terug. Dan moet je me voor m'n bek slaan.



Zijn er dingen waar u spijt van heeft?

,,Dat ik nooit met de kleinkinderen naar China ben geweest. Hen nooit heb laten zien wat voor een gigantische wereldmacht het is. En dat die wereld eigenlijk net zo toegankelijk is als voetbal en helemaal niet zo ondoordringbaar als mensen denken. Verder zou ik alles nagenoeg hetzelfde doen. Ik heb een goed leven gehad."


Wat zou u anders doen?

Eerst stilte. Dan: ,,Ik zou nog harder zijn." Ja, dat is het. Misschien is hij wel te mild geweest. ,,Ik zou nóg duidelijker zeggen: ik ben de baas, zo gaan we het doen en de rest zal me een rotzorg zijn. Als ik eenmaal iets in mijn handen heb, krijg je het niet van me terug. Dan moet je me voor m'n bek slaan."




Bron: www.ad.nl