Het noodlot treft Leo Bruijn: ‘Ik wil met een warme hand afscheid kunnen nemen’.

16-03-2020 12:08


Auteur: Antti Liukku - ad.nl/rotterdam.



Leo Bruijn, oud-horecaman en PvdA-fractievoorzitter, blijkt ernstig ziek. Een afscheidsinterview in cafe Stobbe. Foto: Frank de Roo

Leo Bruijn, oud-horecaman en PvdA-fractievoorzitter, blijkt ernstig ziek. Een afscheidsinterview in cafe Stobbe.

Foto: Frank de Roo.





Leo Bruijn (62), een prominent uit de Rotterdamse horeca en de PvdA, heeft niet lang meer te leven. Begin januari moest hij stoppen als fractievoorzitter in Zuid-Holland, snel bleek het om een agressieve vorm van kanker te gaan. Artsen geven hem een paar maanden.  We spreken hem in café Stobbe aan de Kortekade, waar hij in de jaren negentig de scepter zwaaide. 

Hoe is het om hier te zitten?

,,Als ik zo om me heen kijk, is er niets zoveel veranderd. Ziet er nog steeds mooi uit. Ik ben ook een oud-medewerker tegengekomen. Dat is leuk.''


Drie maanden geleden was u nog een vitaal politicus, nu neemt u afscheid van al uw bekenden; in de politiek, in de horeca en de Kasteelheertjes van Sparta, waar u voorzitter van bent. Wat is er gebeurd?


,,Ik was het afgelopen jaar enorm vermoeid. Ik dacht dat het van het werk was, want ik ben altijd bezig. Ik dronk al niet meer, dat kostte te veel energie. Met de kerst was ik ineens zes kilo afgevallen. Sommige plegen daar een moord voor, maar ik dus niet. Ik naar de dokter, die voelt een beetje en zegt: nou, die lever is wel groot hoor, even een echo maken. Toen ging het snel.


Een agressieve vorm van kanker. Mijn lever is nu twee keer zo groot en van binnen is het een spons. Voor een transplantatie kom ik niet in aanmerking, dat is logisch. En je hebt er ook maar één van, je kan niet zonder. Dus dat is er gebeurd.''


Ongelooflijk toch dat het ineens zomaar voorbij kan zijn.


,,Zeker. Het is niet anders. Je kan er het best nuchter onder blijven. Ik ben blij dat de pijn tot nu meevalt. Ik ben begonnen met chemo, dat zorgt waarschijnlijk voor verlenging van het leven. Het is natuurlijk hard voor Mieke, mijn vrouw. We zijn 35 jaar samen. Haar eerste man was overleden aan een verkeersongeluk. We kwamen elkaar tegen in café De Ridder aan de Mauritsweg. Toen ik haar zag, heb ik er meteen werk van gemaakt. Daarna heb ik De Ridder gekocht, mijn eerste eigen kroeg. Ik zeg altijd: ik ben blij dat ik je niet in het Hilton heb ontmoet, anders was ik nu nog aan het sparen.''


Uw cv is ongekende lang; met enorm veel besturen en commissies. Hoe hield u dat vol?

,,Politiek  gaat voor mij over inhoud, voetbal betekent voor mij gezelligheid. En daarnaast lust ik ook een sappie.  Maar dat vergaderen, tja, dat ik vind ik gewoon leuk. De meeste mensen zijn blij dat ze om acht uur 's op de bank kunnen zijgen. Zo zit ik niet in elkaar. Ik vergader liever over een goed onderwerp dan dat ik iets dramatische op tv moet aanschouwen. Ik kan hoogstens een halve dag alleen thuis zitten. En dan moet ik verder.''


Waarom bent u de politiek ingegaan? U bent geen typische PvdA'er.

,,Na school, in 1976, ben ik lid van de PvdA geworden. Al was het lidmaatschap van studentenvereniging Laurentius belangrijker, want daar begon het zuipen, haha. Ik kreeg vroeger inderdaad vaak te horen dat ik geen socialist was. Ik woon mooi, ik draag mooie kleding en ik heb een eigen bedrijf. Nou dat klopt: ik ben sociaaldemocraat. Ik vind best dat er onderscheid mag zijn, maar het verschil moet niet te groot worden. En mensen moeten gelijke kansen krijgen, van wieg tot graf.  Voor Horeca Nederland was ik veel met de politiek bezig en toen dacht in op een gegeven moment: ik wil dichter bij de bron zitten.''


U was fractievoorzitter van de Rotterdamse PvdA, maar u hebt een paar keer net naast het wethouderschap gegrepen. Hoe voelt dat?

,,Drie keer ben ik gepasseerd als wethouder. Hoe dat voelt? K.u.t. Vooral de eerste keer steekt. Als eerste vroegen ze me op het sollicitatiegesprek of ik bereid was om af te zien van wachtgeld. Daar ben ik boos om geworden. Zo begin je toch geen gesprek? Dat twee partijgenoten, politieke pensionados die tot hun 65ste wachtgeld krijgen, mij deze vraag durven stellen. Ze dachten goede sier te maken met Hans Vervat als wethouder. Goede vent natuurlijk, maar dat was een politieke buitenstaander en dat was af en toe zichtbaar ook.''


Wilt u nog wat doen?

,,Nee, zo ben ik niet . Ik ga eigenlijk nooit op vakantie of zo. Ik wil nog onder de mensen zijn. Met een warme hand afscheid kunnen nemen.''



Bron: www.ad.nl