Heupblessure van topfitte Erik (61) bleek prostaatkanker: ‘Het gekke was dat ik nergens last van had’.

30-12-2021 17:33



Auteur: Fred Vermeer - gelderlander.nl/gezond



Erik Huisman hardlopend op het strand van Monster. 

Foto: Thierry Schut.






Erik Huisman (61) dacht dat hij met hardlopen een doodgewone heupblessure had opgelopen. Maar toen de orthopeed de uitslag van een mri-scan zag, trok hij wit weg: uitgezaaide prostaatkanker luidde de verwoestende diagnose. Huisman onderging vijf chemobehandelingen en schreef over alles dat hij meemaakte een boek: Mallemolen - een prachtig kankerjaar. ,,Ik heb ook heel veel mooie dingen meegemaakt."


Erik Huisman is een sportman. Altijd geweest. Elke dag fietsen van het Westlandse Monster naar zijn werk op de TU in Delft en na het werk vaak nog een uurtje hardlopen, bij voorkeur op het strand. Een zestiger die zich had voorgenomen om, net als zijn ouders, minstens 90 jaar te worden. Of ouder.


Maar eind september vorig jaar kwam die mooie toekomst onverwacht op losse schroeven te staan. Zijn wereld, en die van zijn vrouw Feikje en zoon Kay, stond ineens op zijn kop.  Wat een sportblessure leek, bleek uitgezaaide prostaatkanker. ,,Topfit en doodziek", start Huisman zijn relaas, zittend op een stoel in de woonkamer van zijn huis in Monster. ,,Ik kreeg last van mijn heup en dat ging maar niet weg. Ik zakte er ook steeds doorheen. Het eerste wat je dan doet is naar de fysiotherapeut. Die zorgde met duwen en trekken dat het een beetje wegging. Maar het kwam toch weer terug."


Formeel:


Misschien dat een mri-scan het euvel kan blootleggen, dachten ze toen. ,,Twee weken later moesten we terugkomen voor de uitslag en toen we daar kwamen, was die orthopeed helemaal wit weggetrokken", blikt Huisman terug. ,,Het was een jonge knul, hij bleef heel formeel. Het bleek geen mooi verhaal wat die mri-scan liet zien. Hij had dingen gezien die hij als orthopeed niet mocht zeggen, maar wij wisten genoeg."



Uitgezaai­de prostaat­kan­ker was de diagnose, we moesten meteen een plan de campagne maken.

Erik Huisman.



Huisman moest meteen door naar de uroloog en vanaf dat moment zat hij in een voortdenderende trein die voorlopig niet meer tot stilstand zou komen. ,,Uitgezaaide prostaatkanker was de diagnose, we moesten meteen een plan de campagne maken. Het gekke was dat ik nergens last van had, maar mijn prostaat was inmiddels drie keer zo groot geworden dan die zou moeten zijn. De plek in mijn heup waar ik last van had, bleek een uitzaaiing.  Daarnaast waren er uitzaaiingen in de lymfeklieren en in mijn ribbenkast. Het bleek ongeneeslijk. De 90 ga ik dus niet halen, ik hoop nu op 70."


Een hard gelag voor een buitengewoon gezond mens. Maar Huisman zat niet bij de pakken neer en besloot vol gas de kanker te lijf te gaan. ,,Er stonden me twee dingen te wachten: meteen testosteron remmen en vanaf januari chemokuren. Vijf heb ik er uiteindelijk gehad. Er zijn heel veel bijwerkingen en je weet niet hoe je daar weer uitkomt. De eerste week na een chemokuur is het rust nemen, de tweede week ben je heel slap en pas in de derde week krijg je weer wat kracht. Pas in die derde week kon ik dan weer wat trainen. Vooral de herhaling maakt het zwaar. Vanaf de derde kuur voelde ik me zwaar in elkaar geslagen."



Vooral de herhaling van chemo's maakt het zwaar. Vanaf de derde kuur voelde ik me zwaar in elkaar geslagen.

Erik Huisman.



Toen de chemokuren waren afgelopen dacht Huisman snel weer de oude te worden. ,,Ik ga super, dacht ik. Maar toen kwam het ergste: ik viel in een zwart gat. Medisch gezien was ik klaar. 95 procent van de kanker was weg. De chemo's waren klaar, maar ik werd maar niet beter. Pas twee maanden na de laatste chemo werd me verteld dat die chemo's nog een tijdje doorwerken. En ze stapelen zich op. Als je vier maanden chemo's hebt gehad, dan voel je pas vier maanden daarna verbetering. Begin september ging het pas langzaam beter. Dat was mentaal heel zwaar. Ik dacht dat ik me allang beter zou voelen, ik raakte ontmoedigd."


Andere varianten:


Huisman zocht daarop professionele hulp van een psycholoog en ging ook naar Inloophuis Carma in Naaldwijk, een plek waar mensen die te maken hebben met kanker terechtkunnen. ,,Je krijgt zó'n enorme optater, ik voelde me zó klote. Je leven verandert volledig. Heel veel dingen kun je niet meer. Ik ben nu elke dag blij met wat lukt."


Van de kanker is nog 5 procent over. ,,Die kankercellen kunnen zich weer gaan delen", weet de Monsternaar. ,,Er kunnen ook andere varianten komen, net als nu met corona. Maar gelukkig gebeurt er heel veel in de kankerwereld. Helaas kan ik niet meer 'doordenderen' op het strand, maar korter rennen en veel fietsen kan ik nog wel. Het is ook niet zo dat ik van mezelf nog heel veel dingen moet doen en overal van moet genieten. Ik heb geen bucketlist, ik geniet van kleine dingen. Weet je, het klinkt gek, maar eigenlijk was het ook een heel mooi jaar, met alle mooie mensen die ik heb ontmoet en alle mooie dingen die op ons af zijn gekomen. Ik heb zó veel kaarten gekregen, zó veel liefde van mensen. Heel veel dingen zijn nu ook niet meer belangrijk. En ik leef niet constant met het idee dat ik 15, 20 jaar kwijt ben."


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Even uitrusten op het strand.

Even uitrusten op het strand

Foto: Thierry Schut.




Zonder die vreselijke diagnose had de Westlander heel veel mensen nooit ontmoet, wil hij er maar mee zeggen.  ,,Het levert ook mooie dingen op, maar je moet wel de kansen grijpen. Ik ben niet in mijn schulp gekropen. De aanleiding is heel vervelend, maar achteraf is het heel waardevol." En over Inloophuis Carma: ,,Dat is helemaal niet zwaar, met huilende toestanden enzo. Dat denken mensen soms. Door Carma heb ik ook minder zorg nodig, denk ik." 



Ik heb zelf ook een boost gekregen van dat boek. Eigenlijk ben ik een heel gelukkig mens.

Erik Huisman.



Een uitlaatklep voor Erik Huisman, die jarenlang journalist was, was het schrijven. Hij schreef alles wat er gebeurde op in een soort dagboek. ,,Ik heb heel veel voordeel gehad van het kunnen schrijven. Ik heb het opgeschreven om het voor een ander begrijpelijk te maken. Elke keer als er iets was, schreef ik het op. 177 dagen heb ik geschreven. Het begon met een blog dat als doel had het voor mezelf begrijpelijk te maken. En het was altijd al mijn droom om een boek te schrijven. Daarom heb ik nu de verhalen gebundeld. Voor Feikje, voor Kay, voor Inloophuis Carma. Binnen een dag was ik 27 boeken kwijt."


Coaching:


Schrijven heeft hem min of meer gered, stelt Huisman. ,,Ik móest iets doen om het te verwerken. Van de tweede druk van 50 stuks zijn er nu 27 verkocht. Koop het, lees het en geef het door. Het doel is meer verspreiden dan verkopen. Als ik er iemand mee kan helpen, dan ben ik allang blij. En ik heb zelf ook een boost gekregen van dat boek. Eigenlijk ben ik een heel gelukkig mens."





Mallemolen - Een prachtig kankerjaar. Het boek bevat 185 Mallemolens, zeg maar hoofdstukjes. ,,Elke bijdrage is voorzien van een datum", zegt Huisman. ,,Het boek is een mix van proza, poëzie en kleurenfoto's. Het gaat van rauw en opstandig naar gepolijst en van verdrietig naar vrolijk. Het geheel is vol hoop. Ik geef namelijk nooit op. Nou ja, niet zo gauw. Ik beschrijf een oprecht prachtig kankerjaar en denk dat het boek houvast en herkenning kan bieden aan mensen met en zonder kanker. Daarom verkoop ik mijn boek voor de prijs die het drukken kost (34 euro, geen winst) en van elk verkocht boek geef ik 2,50 euro aan Inloophuis Carma in Naaldwijk."


Op 16 januari 2022 loopt Huisman de Puinduinrun, een beest van een loop. ,,Het is mijn eerste officiële 'meetbare' sportprestatie na de chemo's. Een avontuur, want mijn lichaam is door de chemo's gesloopt. Ik zoek nog steeds naar balans. Ik laat me voor de Puinduinrun sponsoren. De opbrengst gaat ook naar Inloophuis Carma."


Een fragment uit het boek:


Mallemolen 71


Vrijdag 19 februari 2021


2e dag na 3e chemo na 2 prutnachten + 1 doorkomdag.


Nu iets beter, wandelen op het strand. Beetje denken: waarom is dit proces zo intensief? Natuurlijk, de chemo die je aanpakt. Ook matig slapen, dus een deken van vermoeidheid. Tevens, mentaal almaar schakelen. Want eergisteren kon rennen met mijn basketbal. Maar vandaag lijkt slechts 6 km wandelen de max.


Elke chemo-dag, is steeds weer een verrassing. Altijd, altijd, knabbelt in mij de vraag: Hoe rol ik hier zo sterk mogelijk doorheen? Niet hoe licht of hoe makkelijk. Sterk. Dát maakt het intensief. Want? Ik wil straks 'alles' weer. Of nog.




Bron: www.gelderlander.nl