Hoe is het met... Thijs Kroezen.

02-03-2020 16:14


Auteur: Freek de Swart - ad.nl/breda.



Thijs Kroezen (rechts, in blauw trainingsjack) in Breda, op de vooravond van zijn zesde operatie.

Foto: ron magielse / pix4profs.


 

BREDA - Afgelopen zomer lag Thijs Kroezen uit Breda voor de zevende keer onder het mes vanwege een kankertumor. Nu, een half jaar later, timmert hij harder aan de weg dan ooit. Zo zet Thijs zich tegenwoordig in voor sporters met een beperking via de Mentelity Foundation. Sportief gaat het de 25-jarige Bredanaar zelf ook voor de wind. Binnenkort speelt Thijs namelijk mee tijdens het allereerste EK van het Nederlandse amputatie-elftal in Polen.


Hoe gaat het met je?

Het gaat goed! De operatie van een half jaar geleden was een succes en ik mocht al relatief snel weer het ziekenhuis uit. Ik moest de eerste weken natuurlijk wel veel rust houden, want dan kan je nog niet zoveel. Ik heb in deze periode vooral geleerd hoe vaak je eigenlijk je buikspieren gebruikt. Tijdens het opstaan of het aankleden, zelfs de kleinste buiging voel je meteen.


Zit er verschil in de eerste keer horen dat je kanker hebt en de zevende keer?

Paralympiër Bibian Mentel heeft ooit eens omschreven hoe kanker meer als een zware blessure begint te voelen wanneer het je vaker overkomt. Ik ben het daar wel mee eens. De eerste keer is de klap mentaal heel groot en de tweede keer ook nog wel. Na zeven keer heb ik gerealiseerd en geaccepteerd dat het vaker kan gebeuren, die kans is er gewoon.


Kijk je door deze acceptatie anders naar de toekomst?

Nee. Ik ga ervan uit dat ik heel oud word en er is ook geen enkele aanwijzing te vinden dat dit niet zo is. Het zit in mijn achterhoofd, maar daardoor ga ik dingen niet anders doen. Wel heb ik besloten om mijn werk anders in te richten door alleen dingen te doen waar ik energie uit haal. Daarom werk ik tegenwoordig ook fulltime voor de Mentelity Foundation. Dit is een organisatie die mensen ondersteunt met een beperking. Denk bijvoorbeeld aan skivakanties voor mensen met een amputatie of dwarslaesie.


Bestaat er een kans dat je naast een arm nog een ander lichaamsdeel kwijtraakt?

Die is er eigenlijk niet. Ik heb botkanker gehad en dat zaait vooral uit naar de longen, de kans is groter dat het daar weer gebeurt.


Je bent ook keeper in het Nederlands Amputatieteam, hoe gaat het daarmee?

Het gaat erg goed. We gaan in september naar Polen om ons eerste EK ooit te spelen. We hebben een hele zware poule geloot tegen regerend kampioen Turkije, dus we moeten flink aan de slag.


Wat is het grootste verschil tussen amputatievoetbal en normaal voetbal?

Ik ben natuurlijk automatisch keeper omdat ik een arm mis. Verder moet je het qua spel tactisch anders regelen. De veldspelers lopen op krukken, dus je moet goed nadenken hoe je ze aanspeelt. Verder spelen we 7 tegen 7 en zo zijn er nog wat meer andere regels. Wel hoor ik vaak van mensen die komen kijken dat ze echt voetbal zien, ondanks dat het gaat om amputatievoetbal.


Heb je voor 2020 ook nog persoonlijke doelen?

Ik wil via de Mentelity Foundation meer betekenen voor mensen met een beperking. Soms is er een gebrek aan middelen om goed te sporten, maar soms zit iemand ook psychisch vast. Persoonlijk heb ik mezelf nooit gehandicapt gevoeld, maar dat geluk heeft niet iedereen. Sommige mensen vinden het moeilijk om de situatie te accepteren. Ook kan de omgeving van een persoon soms voor beperkingen zorgen. Ouders van een kind met een amputatie worden dan bijvoorbeeld gaandeweg nog beschermender. Een kind wil vaak tegelijkertijd niet anders behandeld worden en ook gewoon snowboarden, voetballen en wielrennen. Daar wil ik energie in steken.



Bron: www.ad.nl