Hoe Zoë (19) dankzij de navelstreng van een baby wist te genezen van kanker: ‘Ik wil mijn donor bedanken’.

18-12-2021 18:40



Auteur: Lutske Bonsma - destentor.nl/amersfoort








Op 9 december 2017 vertelde Zoë Stapert dat ze acute leukemie had. Op haar school, vmbo-school Het Element, werd een actie gestart om geld op te halen voor KiKa, om kanker als scheldwoord op school uit te bannen en om Zoë een hart onder de riem te steken.


Wat herinner jij je van de actie?


,,Die werd door scholen én bedrijven in Amersfoort en daarbuiten overgenomen. Samen hebben ze 30.000 euro voor KiKa (Kinderen Kankervrij, red.) opgehaald. Ook bijzonder was dat mijn vrienden bekende Nederlanders hadden gevraagd om een filmpje voor mij te maken. Onder andere voetballer Donny van de Beek heeft dat gedaan, en hij heeft aan het einde van de actie de cheque voor Kika op school overhandigd."


Hoe ging het vier jaar geleden met jou?


,,Ik had acute myeloïde leukemie. Ik heb vijf chemokuren gehad, maar die sloegen niet aan. Toen was er een donor nodig voor stamceltransplantatie. De kans op een match was één op vijftigduizend. Ik had een match met een man, maar die was op vakantie. Het duurde te lang om op hem te wachten, want het ging heel slecht met mij. Ik heb op het randje van de dood gelegen. Er was nog één kans; dat waren stamcellen uit de navelstreng van een baby. Uiteindelijk was er een match en dankzij die stamcellen ben ik genezen."


Weet je wie de donor is?


,,Het enige wat ik weet is dat ik stamcellen van een baby met Canadees bloed heb gekregen. Ik wil mijn donor heel graag bedanken, maar dat kan niet. Een volwassen donor had ik een brief mogen schrijven, en dan had die daar op kunnen reageren, maar een baby blijft anoniem. Ik moest echt huilen toen ik dat hoorde. Ik zou die persoon zo graag ontmoeten, want diegene heeft mijn leven gered."



De chemo's hebben mijn eitjes kapot gemaakt, ik kan dus niet zwanger worden.

Zoë Stapert.



Wat vond je het zwaarst toen je ziek was?


,,De chemo's: daar was ik heel misselijk van. Dat ik mijn haar verloor en een virus in mijn hersenweefsel kreeg waardoor ik aan geheugenverlies leed en dat ik niet meer ongesteld kan worden. De chemo's hebben mijn eitjes kapot gemaakt, ik kan dus niet zwanger worden. Normaal gesproken kunnen eitjes ingevroren worden, maar bij mij was daar geen tijd voor. Na de chemo's ben ik onderzocht om te kijken of ik nog eitjes had, maar helaas niet."


De Tekst gaat verder onder de Foto:




Foto uit 2017: Leerlingen van vmbo-school Het Element zetten zich in voor hun schoolgenootje Zoë.

Foto uit 2017: Leerlingen van vmbo-school Het Element zetten zich in voor hun schoolgenootje Zoë. 

Foto: Cees Wouda.





Hoe gaat het nu?


,,Goed. In november 2019 ben ik genezen verklaard. En sinds begin dit jaar hoef ik nog maar één keer per jaar op controle. Ik slik wel dagelijks medicatie, ook voor mijn longen omdat die door een transplantatieziekte heel erg zijn aangetast. En vitamine D voor mijn botten. Mijn huid is heel fragiel, dat komt door de medicatie. Als ik me stoot heb ik meteen een blauwe plek. En ik ben heel snel moe. Van de artsen moet ik rustiger aandoen. Dat vind ik lastig, want ik probeer zoveel mogelijk te doen en in te halen. Ik wil elke dag genieten en plezier hebben."



Mijn vorige stage was bij ernstig meervoudig verstande­lijk gehandicap­te mensen, zij konden niks, ook niet praten. Daar miste ik de leuke gesprekken met cliënten.

Zoë Stapert.



Ga je naar school?


,,Ik zit in het examenjaar van de opleiding Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen op MBO Amersfoort. Ik loop stage bij Zorgboerderij Blommendal in Stoutenburg. Dat is een dagbesteding voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Zij voeren en verzorgen de dieren, maken de stallen schoon of gaan knutselen, en ik begeleid hen daarbij. Mijn vorige stage was bij ernstig meervoudig verstandelijk gehandicapte mensen, zij konden niks, ook niet praten. Daar miste ik de leuke gesprekken met cliënten."


Wat wil je hierna doen?


,,Ik wil heel graag pedagogisch medewerkster in het Prinses Máxima Centrum (PMC) worden. Dat is mijn droombaan, maar daar heb je hbo voor nodig. Dat duurt vier jaar en ik moet goed nadenken of ik dat nog wil. Toen ik in het PMC lag, zat mijn pedagogisch medewerkster vaak aan mijn bed en we hebben een heel bijzondere band gekregen. Ik denk dat ik het goed zou kunnen, want ik weet hoe patiënten zich voelen, en ik weet dat ik op die manier veel voor iemand kan betekenen."




Bron: www.destentor.nl