Ingrid (59) en haar dochter Patricia (23) kregen vlak na elkaar de diagnose borstkanker.

28-09-2019 18:53



Auteur: Marianne van der Zwaag - margriet.nl/fitengezond/gezondheid.



Beeld' LevensFoto - Heidy Brakenhoff.




Wanneer je de diagnose kanker krijgt, staat je wereld op z'n kop. Maar wat doe je als het niet alleen jezelf, maar ook je dochter overkomt? Het gebeurde Ingrid (59) en Patricia (23).


Begin 2017 werd bij moeder en dochter, vlak na elkaar, borstkanker geconstateerd.


Knobbeltje:

Patricia: "Toen ik begin twintig was, merkte ik voor het eerst iets geks op in mijn borst. Ik voelde een bobbeltje, maar maakte me niet direct zorgen. Ik wist dat een knobbeltje op die leeftijd vaak iets onschuldigs is, zoals een opgezette klier. Maar na een jaar kreeg ik er toch een gek gevoel bij. De bobbel werd groter en deed me zeer tijdens het slapen. De huisarts stelde me gerust. Ook hij dacht niet gelijk dat het iets ernstigs was, maar wilde wel dat ik voor de zekerheid een echo liet maken in het ziekenhuis. Daar constateerde de arts in eerste instantie een fibroadenoom. Een goedaardige tumor. Om met zekerheid vast te stellen dat het goedaardig was, werd een biopt genomen."


Geen goednieuwsgesprek:

"Kort daarop ging ik samen met mijn moeder terug naar het ziekenhuis voor de uitslag. Ik weet nog dat we op de afdeling oncologie kwamen en dat ik dacht: wat doe ik hier? Dit is een afdeling voor kankerpatiënten. Daar hoor ik niet. Ik verwachte een goednieuwsgesprek, maar op het moment dat ik de spreekkamer binnenkwam wist ik dat het mis was. In eerste instantie bleef ik heel rustig. Pas toen de behandeling ter sprake kwam, drong het tot me door. Al snel werd duidelijk dat ik chemotherapie moest ondergaan. Toen ik de arts vroeg of ik dan mijn haar zou verliezen, brak ik pas. Alsof ik het me op dat moment echt besefte."


Omdat Patricia nog jong was en door de chemotherapie onvruchtbaar zou kunnen worden, werd haar aangeraden om voorafgaand aan de behandelingen haar eitjes in te laten vriezen.


Anderhalve maand na de diagnose startte ze met de chemotherapie, een borstsparende operatie en tenslotte bestralingen.


Bevolkingsonderzoek:

Ingrid: "Begin januari, twee maanden na de diagnose van Patricia, werd ik opgeroepen voor het bevolkingsonderzoek. Ik moest een mammografie laten maken in wat ik gekscherend altijd de 'tietenbus' noemde. Ik had er door de situatie met mijn dochter een gek gevoel bij. Toch had ik nooit verwacht dat ook ik ook borstkanker zou hebben. Maar acht dagen later werd mijn man gebeld door de huisarts. Ze konden mij niet te pakken krijgen. Toen ik terugbelde, bleek dat het mis was. Er werden direct afspraken gemaakt in het ziekenhuis. Op 23 januari moest ik langs komen voor verdere onderzoeken. Mijn dochter kreeg die dag in hetzelfde ziekenhuis haar eerste chemotherapie. Een bizarre situatie. Ik wilde graag bij mijn dochter zijn, die letterlijk aan de andere kant van de gang zat. Tussen de onderzoeken door ging ik even bij haar langs. Mijn eigen kanker kwam vanaf dat moment op de tweede plaats."


Op het moment dat Patricia de diagnose borstkanker kreeg, besloot ze vrij snel om weer tijdelijk bij haar ouders te gaan wonen. Haar vriend, met wie ze op dat moment samenwoonde in Amsterdam, kwam af en toe langs.


Samen kanker:

Patricia: "We gingen in die periode vaak samen wandelen met de hond. Mijn ouders zorgden ervoor dat ik goed at en genoeg beweging kreeg. Mijn moeder zei nog vlak na mijn diagnose: 'Ik wil zo graag dat ik het van je over kan nemen. Dat ik kanker heb, en niet jij'. Toen later bleek dat zij ook kanker had, ontwikkelden we samen een apart soort humor. 'Je wilde het toch overnemen, nou hier is het dan!'. Het was een manier om onszelf er doorheen te slaan. Natuurlijk hadden we het af en toe zwaar, maar we vonden het beide heel belangrijk dat we positief bleven."


Bij Ingrid werd al snel duidelijk dat ze geen uitzaaiingen had. Alle uitslagen waren positief en haar behandeling bestond uit een operatie gevolgd door bestralingen. Chemotherapie bleek voor haar niet nodig. Patricia liet onderzoek doen om te kijken of de borstkanker van beide vrouwen genetisch is. Dit bleek niet zo te zijn. Dat moeder en dochter dezelfde ziekte hebben was volgens de artsen stom toeval.


Zorgen van anderen:

Ingrid: "Je merkte wel dat de behandelend artsen het er zwaar mee hadden. We werden behandeld door dezelfde chirurg en oncoloog. Toen ik anderhalve maand na de diagnose zelf als patiënt de spreekkamer binnenkwam, was de verbazing groot. Achteraf gezien was het voor de omgeving erger dan voor onszelf. Vooral voor mijn man en onze andere kinderen was het zwaar.


Patricia's oudste broer zei tegen mij: 'Over jou maak ik me geen zorgen. Jij komt er wel overheen. Maar over Patricia maak ik me meer zorgen'. Hij zag zijn zusje kaal worden door de chemotherapie. Dat vond hij heel moeilijk. Mijn jongste zoon kon er moeilijker over praten, maar hij uitte zijn bezorgdheid in daden. Dan zorgde hij bijvoorbeeld dat het bed fris was opgemaakt en er een emmertje klaar stond als Patricia thuis kwam van de chemo. Na mijn bestralingen raakte ik heel snel vermoeid. In het begin lagen Patricia en ik vaak samen in bed. Dan praatte we wat en vielen vermoeid door onze behandelingen in slaap."


Afkijken:

Patricia: "Het was ergens ook wel prettig, dat er één iemand is die precies weet wat je doormaakt. Heel veel dingen kon ik bij haar 'afkijken'. Mijn moeder werd bijvoorbeeld eerder geopereerd. Daardoor kon ik zien wat het resultaat was van een borstsparende operatie. Ook bij bestralingen ben ik zoveel mogelijk met haar meegegaan. Toen ik aan de beurt was, wist ik precies wat er ging gebeuren. Dat nam een hoop zorgen weg. Aan de andere kant besefte ik me pas voor mijn eigen operatie dat ik het zo erg vond dat mijn moeder dat allemaal alleen had moeten meemaken. Ik heb me ook vaak schuldig gevoeld dat er door mijn borstkanker minder ruimte was voor haar ziekte. Veel mensen vroegen hoe het met mij ging, maar vergaten daarbij mijn moeder."


Ingrid: "De ziekte van mijn dochter kwam op de eerste plaats. Mijn borstkanker is daar een beetje achteraan gehobbeld. Dat deed ik ook zelf. Ik ben wel eens een controleafspraak voor mezelf vergeten in het ziekenhuis. Maar ik zorg er wel voor dat mijn dochter altijd op tijd in het ziekenhuis is en alle medicijnen krijgt die ze nodig heeft."


Samen sterk:

"De band met mijn dochter was altijd al heel goed. Maar deze ziekte heeft ons nog sterker gemaakt. We hebben het beide overwonnen. Toen Patricia bezig was met haar laatste bestralingen stuurde ik haar bij elke behandeling een letter. Al die letters samen vormden een woord. Zo had ze iets te puzzelen en om naar uit te kijken. Het woord was namelijk een verwijzing naar een plek waar we een weekend naar toe zouden gaan als ze beter was. Dat doen we nu nog steeds. We hebben ons voorgenomen om er elk jaar even samen tussenuit te gaan."


Patricia: "Je beseft zelf niet hoe ziek je bent. Je stelt het je anders voor. Op dat moment leer je er mee omgaan. Maar de borstkanker heeft me veel geleerd. Je kunt het mooie van het leven zien, daar bloei je van op. Het gaat bovenal om de kleine dingen: het maakt niet uit wat je voor Kerst cadeau krijgt, het gaat erom dat je er met z'n allen zit."


Trouwen:

Over een paar weken trouwt Patricia met haar grote liefde Wesley. Een bijzondere dag, die een mooie afsluiter moet worden van een bizarre tijd. "Ik heb de bruiloft gewonnen door een winactie op een lotgenotenpagina van jonge borstkankerpatiënten. Onze trouwerij wordt georganiseerd door de stichting Bliss Shine For Cancer,  die verwendagen organiseert voor (ex) kanker patiënten en de naasten om hen heen. Mijn vriend en ik hadden het wel eens over trouwen gehad, maar ik had nooit verwacht dat ik op deze manier een bruiloft zou winnen."




Bron: www.margriet.nl