John van Nunen stopt abrupt met zijn viszaak aan de Haagweg.

15-08-2019 17:59


Auteur: Gerlach Hochstenbach - ad.nl/breda



John van Nunen, samen met zijn vader in 1984.

Foto Van Nunen.



Vishandel van Nunen is dicht. Van de ene op de andere dag heeft eigenaar John van Nunen de deur van  de zaak aan de Haagweg in Breda gesloten. Noodgedwongen, hij is ongeneeslijk ziek.

"Ik heb nog een paar maanden."

Aan de keukentafel in hun vooroorlogse woning schuin tegenover zijn viszaak, vertelt John van Nunen (58) deze ochtend hoe het met hem gaat. Zijn echtgenoot heeft koffie gezet.


"Als ik de televisie aanzet 's avonds, is er de afleiding. Dan heb ik niet het idee dat ik er over drie of vier maanden niet meer ben. Of als ik intensief met mensen praat, ook dan voel ik me niet ziek. Maar de werkelijkheid is dat het allemaal wel minder wordt. Ik ben veel vermoeider. Het eten smaakt nog heerlijk, maar het kost enorm veel moeite. 's Ochtends doe ik een uur over twee boterhammen met kaas. Eigenlijk wil ik zo lang als mogelijk geen patiënt zijn. Maar dat is natuurlijk onzin, ik word het natuurlijk wel."


Huisarts:

Hij vertelt het schijnbaar onbewogen, 'maar ik heb de laatste weken meer gehuild dan in de rest van mijn leven'.


Begin juni 2019 voelde Van Nunen zich niet helemaal lekker. Hij dacht dat hij een maagzweer had, maakte zich er niet al te druk over. "Ik ben van alle ziektes op de hoogte.  Want in de winkel werden altijd alle ziektes doorgenomen", grapt hij. "Mensen vertelden letterlijk alles."


Maar de pijn hield aan, hij verloor gewicht en besloot toch maar even bij de huisarts naar binnen te stappen. Die verwees hem door naar de specialist. Een scan volgde en Van Nunen kreeg al snel het slechte nieuws te horen. "Een maagtumor, die tot aan de slokdarm doorloopt. De kanker is naar diverse plekken in mijn lichaam uitgezaaid. U bent uitbehandeld, vertelde de specialist. Je schrikt je helemaal wezenloos."


Steun en toeverlaat:


John van Nunen in zijn zaak

Foto Van Nunen.




Het bracht Van Nunen tot het nemen van een rigoureus besluit. "Woensdag 31 juli 2019 vertelde de specialist dat ik niet lang meer te leven heb. De zaterdag erna is mijn zaak voor het laatst open geweest. Het had geen zin om langer open te blijven." Hij vindt het triest voor zijn medewerkers. "Davey, mijn steun en toeverlaat en mijn broer Christ en zus Marij die nog steeds in de zaak werkten."


John van Nunen is de jongste telg uit een gezin van negen kinderen. Vader Tinus begon vlak voor de oorlog, 81 jaar geleden, met de verkoop van vis die aangevoerd werd uit IJmuiden. De haring kwam uit Scheveningen. Dagelijks trok Tinus met zijn bakfiets vol met vis de regio in. 



Morfine. Ik heb het proberen tegen te houden, maar ze zeiden dat het toch beter is zo. Tja, het is het begin van het einde

John van Nunen.



In 1942 trouwde hij met Rika. Hun woning aan de Haagweg diende als opslagplaats. Omdat er steeds meer mensen vis kochten aan de deur, besloot Tinus in 1950 om een deel van de woning in een viswinkel om te bouwen. "Als kind vond ik het natuurlijk prachtig om met mijn vader mee te gaan als hij met de bakfiets eropuit ging. Ook hielpen we vaak mee in de winkel, dan maakten we glaswerk schoon waar de zuring haring in ging."


Toen John een jaar of zestien was, ging hij fulltime in de zaak aan de slag. "Ik was geen superleerling op school, dus ik vond het wel goed om te gaan werken. Hulp in de zaak was zeker nodig toen mijn vader aan zijn hart werd geopereerd en het rustiger aan moest doen."


In 1984 nam hij de zaak definitief over. "Ben een selfmade man, heb geen opleiding. Al moest ik natuurlijk wel mijn middenstandsdiploma halen."


Klanten:

Vishandel Van Nunen is in al die jaren uitgegroeid tot een begrip in Breda. "Het is niet alleen buurtwinkel, we hadden klanten uit de hele stad en zelfs daarbuiten. Mensen die met plezier een stukje omreden om goede visproducten te kopen. Ik had klanten die al meer dan veertig, vijftig jaar vis bij ons komen kopen. Sommigen hebben mij vroeger hier nog zien rondlopen in een luier.


Er waren er die in de winkel een potje moesten janken toen ze hoorden dat ik niet lang meer heb. Al die klanten waren me lief, ik wil ze bedanken voor hun jarenlange vertrouwen."


Hij wijst op een pleister op zijn lijf. "Morfine. Ik heb het proberen tegen te houden, maar ze zeiden dat het toch beter is zo. Tja, het is het begin van het einde. Ik realiseer me dat ik straks afhankelijk van medicijnen van de wereld af ga."


Overvallers:

Het leven van John en zijn echtgenoot staat op z'n kop. Dat stond het al, want eerder dit jaar - eind maart - kregen ze te maken met een brute overval in hun woning. Ze kwamen op een avond thuis, toen plotseling twee gewapende overvallers op een scooter bij hun naar binnen reden. 


"Het was als een horrorfilm", vertelt zijn echtgenoot. "Vechten, duwen, trekken. Beiden raken gewond, maar ze weten de twee overvallers met veel pijn en moeite hun huis uit te werken. "Het was bizar, het houdt je een hele tijd bezig. Maar we moesten verder, er weer tegenaan."


Niet bang:

John is niet bang voor de dood. "Op dit moment in ieder geval niet. Maar misschien denk ik er over tweeënhalve maand anders over. Ik moet er mee dealen, ik heb geen keuze. Ik vind het vooral erg voor hem." John doelt op zijn echtgenoot. "Hij blijft alleen achter. Maar ik prijs me gelukkig dat ik hem heb leren kennen. Het waren de beste jaren van mijn leven, geen sores, geen relatieproblemen, geen geldproblemen. Heel veel leuke dingen gedaan, veel op reis geweest met z'n tweeën."



Bron: www.ad.nl