Jurgen (49) wordt niet meer beter: ‘Onwerkelijk dat ik vrouw en kinderen achter moet laten’.

28-03-2021 18:03



Auteur: Vivian de Gier - ad.nl/gezin




Resi in 't Veld met haar gezin.  

Resi in 't Veld met haar gezin.

Foto: Annabel Oosteweeghel.





Elk jaar horen tientallen zieke ouders dat ze hun kinderen niet zullen zien opgroeien. Inge, Jurgen en Resi zijn zulke uitbehandelde ouders. Drie openhartige portretten over veerkracht en verlies. 'In het begin huilde mijn man stiekem.'


Inge: 'Febe vroeg laatst wie haar moeder wordt, als ik er niet meer ben' Twee jaar geleden werd bij Inge Bangma-Gorter (33) uit Lemmer een hersentumor ontdekt. Samen met haar partner Joop heeft ze drie kinderen: Huub (9), Sjors (7) en Febe (5).


,,Ik viel om toen ik opstond na een vergadering. Eén voet deed het niet meer. Dat is nu precies twee jaar geleden. Ik had al langer last van hoofdpijn, maar met drie kleine kinderen, een baan als accountmanager en acht uur sloeproeien in de week had ik een druk bestaan, dus ik zocht er verder niets achter. Een MRI-scan wees uit dat ik een tumor van 9,5 centimeter in mijn hoofd had. Febe was toen nog maar 3; zij heeft eigenlijk nooit een gezonde moeder gehad.


Er volgden twee operaties en bestraling. Aanvankelijk zag het er redelijk positief uit, met deze tumor had ik nog zo'n vijftien jaar kunnen leven. Maar een half jaar geleden bleek dat de tumor was gemuteerd in een agressieve vorm. Ik kreeg het telefoontje op de verjaardag van Febe - een stomp in mijn maag. Eén seconde dacht ik: ik vertel het de kinderen niet, laten we het leven nog een beetje makkelijk houden. Maar ik had ze beloofd eerlijk te zijn. Febe vroeg laatst wie hun moeder wordt, als ik er niet meer ben. Daar hebben ze een oplossing voor bedacht: mijn zus, die alleenstaande moeder is. Zwarte humor, daar hou ik wel van.


De Tekst gaat verder onder Foto:



Inge Banga-Gorter.

Inge Banga-Gorter.

Foto: Annabel Oosteweeghel.






 Inge Banga-Gorter.

Inge Banga-Gorter.

Foto: Annabel Oosteweeghel. 





Af en toe komt de angst opzetten: zou afgelopen kerst mijn laatste zijn geweest? Maar ik voel me nog goed. Ik hoop binnenkort nog een keer honderd kilometer te wandelen om geld in te zamelen voor de stichting Stop Hersentumoren. Dat ik doodga vind ik vooral gemeen voor mijn kinderen en mijn man. Van de week stond Joop verdrietig aan mijn bed: 'Ik kan je nog niet missen.' Hierin is geen samen; voor mij is het straks klaar, hij moet door. In het begin huilde hij stiekem, maar als je verdriet deelt, kom je dichter bij elkaar. Daarom mogen de kinderen ons verdriet zien, en mag hun verdriet er ook zijn.


In mijn jeugd heb ik een aantal jaar mijn vader niet gezien, en ik weet uit ervaring hoe belangrijk het is te weten of je op je ouders lijkt, waarom je doet wat je doet. Daarom hebben we een videoportret gemaakt, waarin ik over mijn leven vertel. En dan kunnen de kinderen later zien hoe ik er ook alweer uitzag.


Misschien heb ik mijn lot wel voorvoeld, want ik heb in sneltreinvaart geleefd. Al op mijn 18de kochten Joop en ik een huis, en ik was 22 toen ik voor het eerst zwanger werd. Nu ben ik daar extra blij om; ik heb in elk geval nog een tijd van de kinderen kunnen genieten."


Resi: 'Je zet geen kinderen op de wereld om er zelf zo vroeg vandoor te gaan'Nu Resi Huis in 't Veld (44) uit Borne is uitbehandeld voor haar uitgezaaide borstkanker, probeert ze nog zo lang mogelijk te genieten met haar man Willem en hun kinderen Jonne (11), Wessel (9), Hidde (7), Robbe (5) en Kalle (4).


,,Ik voelde een knobbeltje in mijn borst. Dat was eind 2016, ik was ruim vijf maanden in verwachting van Kalle. Een ontstoken kliertje, dacht ik, maar het bleek borstkanker. Ik was er redelijk rustig onder. De kans op genezing was 92 procent. Dat ik bij die 8 procent zou horen die het niet zou overleven, leek me onwerkelijk.


Toen ik 32 weken zwanger was, werd ik geopereerd. Op het echoapparaat naast me hoorde ik het hartje van mijn baby kloppen, toen ik weer wakker werd. Met 38 weken moest ik bevallen, zodat de bestralingen en chemotherapie konden beginnen. Mijn situatie zag er positief uit; er leken geen uitzaaiingen. Tot ik ineens iets hards in mijn buik voelde. Onderzoeken wezen uit dat mijn lever vol tumoren zat. Dus de 80 haal ik niet, vroeg ik. Nee, zei de dokter. 50 dan? Nee, zei ze, dat is ook niet waarschijnlijk.


De Tekst gaat verder onder Foto:


 

Resi in 't Veld.

Resi in 't Veld.

Foto: Annabel Oosteweeghel.





We hoorden het op vrijdag; dat weekend zouden we de achtste verjaardag van Wessel vieren. Maar we hebben het meteen verteld toen we thuiskwamen, want zulk nieuws kun je niet voor je houden. We vertelden dat ik weer naar het ziekenhuis moest om drankjes te krijgen. Er konden drie dingen gebeuren: de tumor zou slinken, even groot blijven of groeien. Twee van de drie opties waren positief. Dus toen ik drie maanden later moest vertellen dat het nou juist die ene slechte optie was geworden, vond ik dat heel moeilijk. Je zet geen kinderen op de wereld om er zelf al zo vroeg vandoor te gaan. Dat idee is niet te behappen. Laatst vroeg Hidde mij of hij volgend jaar zijn verjaardag samen met zijn broer Wessel mag vieren. 'O nee, dat moet ik niet aan jou vragen, maar aan papa.' Want dan ben ik er waarschijnlijk niet meer.


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Resi in 't Veld met haar gezin.

Resi in 't Veld met haar gezin.

Foto: Annabel Oosteweeghel.





Op sommige momenten ben ik intens verdrietig, maar tegelijk geniet ik nog meer van wat we met het gezin doen. Naar Euro Disney, een dagje dierentuin, het feest voor ons 12,5-jarig huwelijk. Dat is wat ik mijn kinderen hoop mee te geven, onder meer in de filmpjes die we hebben gemaakt: haal het positieve eruit. Je mag verdrietig zijn, maar kijk vooral naar alles wat mooi is. In het videoportret vertel ik hoe ik hoop dat het straks zal gaan. Dat ze in de zomer een ijsje halen en zich zullen herinneren dat mama altijd zo gek was op een bolletje chocola. Dan zijn ze misschien even verdrietig, maar hopelijk gaan ze daarna naar het zwembad en springen ze weer gillend van plezier van de hoge duikplank."


Hoe werkt rouwverwerking bij kinderen? Experts van Ouders van Nu leggen het uit.


Jurgen: 'Zolang ik er nog ben,  bestaat doodgaan voor mij niet'


Jurgen Groot (49) woont met zijn vrouw Petra en hun kinderen Amie-Fleur (13), Féline (11) en Max (9) in Zeist. Hij heeft uitgezaaide longkanker.


,,Ik ben mijn leven lang al chronisch ziek. Tijdens mijn studie moest ik soms door vrienden naar het ziekenhuis worden gebracht omdat ik plotsklaps verlamd was. Meestal krabbelde ik weer op, al werd mijn algehele conditie steeds slechter. Op een gegeven moment lag ik anderhalf jaar verlamd op bed, thuis bij mijn ouders. Toen werd eindelijk - ik was inmiddels 30 - een diagnose gesteld: multiple sclerose. Op mijn 35ste ging mijn gezondheid zo achteruit dat ik mijn bedrijf moest verkopen. Ik ben toen fulltime voor de kinderen gaan zorgen.


Toen ik met kerst 2018 met helse pijnen naar het ziekenhuis moest, dacht ik dat het een terugval was van de MS. Maar nee: er zat een tumor tussen mijn slokdarm en luchtpijp, en er waren uitzaaiingen in mijn botten en zenuwen. Ik was terminaal ziek. Eerst zien, dan geloven, dacht ik. Ik was immers al zo vaak in elkaar gestort, en steeds weer opgestaan. Daardoor ben ik een beetje immuun geworden voor slecht nieuws.


De Tekst gaat verder onder Foto:



Jurgen Groot.

Jurgen Groot.

Foto: Annabel Oosteweeghel.





We vertelden de kinderen voorzichtig dat ik niet meer beter word, maar zonder een termijn te noemen. Een levensverwachting zegt een kind weinig; wat zij willen weten is of ik er nog ben als ze jarig zijn.


Ik werd geopereerd en kreeg een stalen frame in mijn nekwervels. Inmiddels heb ik ook een tumor in mijn hersenen, takel ik verder af en gaat alles steeds moeizamer. Ik ben uitbehandeld en lig veel dagen als Koos Hopeloos zestien uur op bed. We hebben de garage verbouwd tot een miniziekenhuis, zodat ik thuis kan blijven zolang ik mijn gezin niet te veel tot last ben. Als ik me slecht voel, trek ik me daar terug. En als mijn kinderen mij irritant vinden, zeggen ze: moet jij niet naar je hok? Daar moet ik hard om lachen.


Het klinkt misschien gek, maar ik ben niet bezig met de dood. Ja, ik zorg ervoor dat mijn gezin verzorgd achterblijft, maar zolang ik er nog ben, bestaat doodgaan voor mij niet. We hebben een videoportret gemaakt; misschien had ik me daar iets meer op moeten voorbereiden, op wat ik wilde zeggen tegen elk kind individueel. Dat staat er nu niet echt op. Ik ben nu eenmaal niet zo'n klef type, eerder rationeel van aard.


Hoewel het besef dat ik mijn kinderen niet zal zien opgroeien soms mijn hart verscheurt, kijk ik terug op een rijk leven. Ik heb mijn kinderen gelukkig veel meer gezien dan de meeste vaders. Dus ik heb geen medelijden met mezelf. Het verdriet dat ik mijn vrouw en kinderen aandoe, dáár word ik verdrietig van. Het is onwerkelijk dat ik hen achter moet laten."


De Tekst gaat verder onder de Foto:



Jurgen Groot.

Jurgen Groot.

Foto: Annabel Oosteweeghel.





Een blijvend aandenkenVorig jaar, vlak voordat hij overleed, liet theatermaker Marc de Hond voor zijn jonge kinderen, ter nagedachtenis, een uitgebreid videoportret maken. Het inspireerde de broers van Marc, Brian en Michel de Hond om de Stichting Komma op te richten, waarmee zij uitbehandelde ouders en hun kinderen helpen zo'n blijvend aandenken te maken. Sinds de oprichting heeft de stichting al zo'n honderd portretten gemaakt.


Meer informatie op www.stichtingkomma.nl





Bron: www.ad.nl