Karten voor kinderen van kankerpatiënten: ‘Even helemaal dat koppie leeg’.

16-03-2019 18:37



Auteur: Lisa Vos - ad.nl/westland.



Lekker karten om even niet aan je zieke ouders te hoeven denken.

Foto: Thierry Schut.




Een dagje karten om even los te zijn van de ellende van alledag, om even niet te hoeven denken aan de kanker, waarmee hun ouders kampen en die de rode draad vormt in hun jonge levens. 


Wanneer zij aan het karten zijn, lijken ze even zorgeloos. Alsof ze vreugdevolle levens leiden, vol vrolijkheid, zo scheuren ze over het circuit. Razendsnel, zonder gevoel voor gevaar, manoeuvreren zij zich door de bochten. Zo onbekommerd als de 26 jongeren op de kartbaan zijn, zo bekommerd zijn zij in het dagelijks leven. Ze hebben allen te maken (gehad) met de ziekte kanker. Vaak is bij een van hun ouders de diagnose kanker gesteld.


Het nieuws dat een van je ouders kanker heeft, is al verschrikkelijk. Het nieuws dat allebei je ouders tegen kanker vechten, is hartverscheurend. Dat overkwam de achtjarige Tim. In oktober 2016 overleed zijn vader aan kanker en in januari 2017 bleek zijn moeder aan dezelfde ziekte te lijden. ,,Het ene moment bent je verdrietig, het andere moment boos", aldus het jongetje met Minions bril. ,,Een van je ouders is al erg genoeg. Nu hebben ze het allebei. Hadden", verbetert hij zich.


Verdrongen:

Tim kan zich niet meer herinneren hoe zijn moeder het hem vertelde. Daarom helpt zij hem een handje. ,,Het was tijdens het avondeten. Daarna zijn we gaan vieren dat ik geen uitzaaiingen had. Dat de prognose goed was. Weet je nog Tim?" Nee, antwoordt hij, waarop hij zich wendt tot zijn mobieltje. Of hij heeft het totaal verdrongen of hij praat er liever niet over.


Ook Mike (12) werd geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. Bij zijn moeder werd tot twee keer toe borstkanker vastgesteld. Terwijl de jongen een hap van zijn Snickers neemt, valt het stil. Het zijn niet de nootjes die in zijn keel blijven hangen, maar de gedachte aan haar ziekte. ,,Ik dacht dat het over was en opeens was het er weer. Links is haar ongelukskant."



Knuffelen, zoals we dat vroeger deden, gaat niet meer

broer Daan.



,,Zij is genezen verklaard, maar het blijft moeilijk", vult broer Daan (16) aan. ,,Knuffelen, zoals we dat vroeger deden, gaat niet meer. Daarvoor heeft zij te veel pijn in haar rug. Ook zien wij onze moeder soms lang niet. Dan ligt zij boven.",,Ligt, zit, loopt, slaapt'', somt Mike op. ,,Ze kan niet zo lang dezelfde positie aanhouden."


Angst:

De ziekte liet diepe sporen na. ,,Mijn grootste angst is dat het terugkomt", vertelt Mike. ,,Elke keer ben je zo bang dat ze doodgaat. Eigenlijk heb je alleen een blij gezicht als iemand een grapje maakt. Daarvoor heb ik mijn vriend Milan."


Daan vertelt dat het moeilijk is om zoiets aan mede-leerlingen te vertellen. ,,Het liefst wil je er niet aan denken, maar dat gebeurt wanneer je het weer op moet rakelen." ,,Gelukkig'', vervolgt hij, ,,leek mijn klas het snel vergeten. Na twee weken is mij nog één keer gevraagd hoe het met mijn moeder ging. Sommigen willen zich er niet mee bezighouden, anderen weten dat het moeilijk is."


De broers worden vandaag omringd door 'lotgenoten'. Toch heeft het tweetal er geen behoefte aan om met hen in gesprek te gaan. ,,Al die verhalen. Moet je weer meeleven", verzucht Mike ,,Daarvoor heb ik te veel aan mijn hoofd. Ik wil juist even niet nadenken."


Koppie leeg:



Wanneer je moet vechten voor je leven, ligt de focus op jezelf

Madelon van der Kaaij-Struijk.



Het is dé reden waarom Young Carma, onderdeel van Inloophuis Carma, deze middag voor karten kiest. ,,De kinderen hebben tijdens het karten geen tijd om aan iets anders te denken. Even helemaal dat koppie leeg", zegt Madelon van der Kaaij-Struijk (32), een van de begeleiders.


,, Natuurlijk zijn zij niet de hele dag met de ziekte bezig. Toch vormt het wel de rode draad in hun nog zo jonge leventje. Vandaag kunnen zij alle onrust van thuis even vergeten."


Dat laatste is vaak moeilijk, geeft ze toe. ,,De ziekte heeft een enorme impact op het gezin. Hoe zeer ouders ook proberen om een zo normaal mogelijk leven te leiden. Dat schiet er af en toe bij in. Wanneer je moet vechten voor je leven, ligt de focus op jezelf. De kinderen voldoende aandacht, rust en ontspanning geven is dan lastig."


Toen Van der Kaaij-Struijk negen jaar oud was, kreeg haar moeder lymfklierkanker. ,,In het ziekenhuis werd mij in Jip-en-Janneketaal verteld dat mama slechte celletjes had. Deze zouden met een 'legertje' bestreden worden met chemokuren en bestralingen. Nóg was het niet te volgen. Begrijpen deed ik het pas later. Toen pas besefte ik hoe bijzonder het was dat zij het overleefd had. Van haar ziekte staat me vooral het broodje kroket bij. Iedere keer als de prognose goed was, gingen we naar de snackbar."


Om privacyredenen zijn de namen van de kinderen gefingeerd.




'Was dit er maar toen ik zo jong was'

Young Carma zet zich ook in om kinderen in contact te brengen met lotgenoten. ,,Het is prettig om samen te zijn te zijn met iemand die snapt hoe je je voelt", vertelt Madelon van der Kaaij-Struijk. ,,Mensen die niet hetzelfde hebben meegemaakt, doen dat niet altijd. Ze kunnen veel steun geven, maar het is toch anders." Dat is ook waarom zij dit vrijwilligerswerk is gaan doen. ,,Was dit er maar toen ik zo jong was en mijn moeder met de ziekte kampte. Echt begrepen voelde ik mij niet. Althans, niet door leeftijdsgenoten. Ik werd zelfs gepest."

Zo mocht Van der Kaaij-Struijk niet meedoen met touwtjespringen omdat haar moeder kaal was. ,,Mijn moeder kon het niet verkroppen dat ik werd buitengesloten. Uiteindelijk heeft zij voor de klas de pruik van haar hoofd getrokken en uitgelegd wat er aan de hand was. Dat veranderde alles."


inloophuiscarma.nl




Bron: www.ad.nl