Leendert Vriel stierf thuis in Enschede, zijn vrouw herdenkt hem op Facebook.

05-04-2020 17:44


Auteur: Marjon Kok - ad.nl/enschede



Marjon Kok

Marjon Kok.

Foto: Tubantia.




 
Zijdelings ENSCHEDE - De eerste organisatie in Nederland voor terminale thuiszorg, de stichting Leendert Vriel, zou donderdag het veertigjarig bestaan vieren. Nu dat is uitgesteld, kwam er een 'monumentje' op Facebook.

Donderdag, op mijn vrije dag, loop ik alles even na. Hebben oom en tante - hun enige zoon woont in Australië - nog boodschappen nodig? Zal ik vriendin - zij zit vanwege haar uiterst kwetsbare gezondheid in thuisquarantaine - een pan erwtensoep brengen?


Hij werd maar 33:

Dan mailt Els Koldewijn. Het is 2 april 2020, precies veertig jaar nadat zij samen met anderen de stichting Leendert Vriel oprichtte. Leendert Vriel was de schuilnaam van Fons van Lier, haar man.


Hij overleed op vrijdag 7 mei 1976, 's middags om vijf voor zes, thuis in Enschede. Hij was pas 33 jaar.


Leven met kanker:

Als hij niet had geleefd en na een strijd van vijf jaar met kanker was gestorven, had de vrijwilligersstichting die mensen helpt om thuis te sterven nooit bestaan. Als hij niet de uitdrukkelijke wens had uitgesproken thuis te willen sterven, had Els nooit de hulp gekregen van vele vrienden en vriendinnen om dat mogelijk te maken.


Verhalen in de krant:

Als hij niet samen met Els zijn verhaal had willen vertellen aan journalist Louis Sinner was de serie 'vijf jaar leven met kanker' nooit in het Algemeen Dagblad gekomen. Als Louis Sinner hem in de krant niet de schuilnaam 'Leendert Vriel' had gegeven, had de stichting nooit die naam gedragen.


Compliment op Facebook:

Het veertigjarig bestaan van de stichting Leendert Vriel zou donderdag worden gevierd in de ontmoetingskerk aan de Varviksingel. Nu dat is uitgesteld, wil Els Koldewijn graag een bericht op Facebook plaatsen. Een prachtig bericht, waarin zij alle vrijwilligers in Enschede, Haaksbergen én in heel Nederland die op vrijwillige basis zorg geven aan terminale mensen en hun familie en mantelzorgers, wil complimenteren. Ze mailt de tekst die afsluit met: 'Er zijn', dat is het credo van al deze mensen'.


Uit dankbaar­heid voor een leven met 'Leendert Vriel'


Dat moet op Facebook. Maar Facebook, daar heeft ze nog nooit zelf iets opgezet. Terwijl we op afstand alle stappen doorlopen zodat zij op 'plaatsen' kan klikken, wrijven we een traan weg zonder dat van elkaar te zien. Het bericht staat er, compleet met de foto die is gemaakt op de dag dat de stichting het levenslicht zag. Een mooi gebaar op Facebook, uit dankbaarheid voor een leven met 'Leendert Vriel'.


Erwtensoep met dank:

Ik ga verder waar ik was gebleven. Oom en tante appen dat ze mijn aanbod om naar de supermarkt te rijden op prijs stellen, maar zij hebben inmiddels de boodschappendienst ontdekt. Mijn vriendin snapt dat ik wil helpen en accepteert de erwtensoep. Ik breng haar de pan en in haar tuin, met 5 meter afstand, vertel ik het verhaal over Els Koldewijn, Leendert Vriel en Facebook. Wij zijn het eens met de zin waarmee Els haar bericht afsluit: 'Er zijn' voor elkaar, daar gaat het om.



Bron: www.ad.nl