Leerdamse Niomy wilde als piepjong leukemiepatiëntje al koken.

12-08-2018 19:17


Auteur: Janneke Boluijt - ad.nl/rivierenland



Niomy in haar zaak Tokomy in Leerdam. Als kind had ze leukemie. Op 15 september kookt ze voor Kika.

Foto: Victor van Breukelen.





Als doodziek kind wilde ze twee dingen: beter worden en een eigen zaak. Nu kookt Niomy Salawono voor Kika.

Leerdammers die geen zin hebben om te koken, weten haar te vinden. Niomy Salawono (33) heeft haar 'kindje' TokOmy aan het Meidoornplein alweer drieënhalf jaar. ,,Als klein meisje vroeg ik mijn oma of ze me wilde leren koken.'' Moeder Nel, lachend: ,,'Dan maak ik een restaurant', zei ze altijd.''


Leukemie:

Dat ze vandaag de dag haar eigen Indonesische restaurant runt, mag een klein wonder heten. Dik 26 jaar geleden was de kleine Niomy doodziek. Wat leek op een hardnekkig griepje, bleek acute myeloïde leukemie. Kanker in het bloed en het beenmerg. Een variant van leukemie die vooral volwassenen treft. ,,Ik herinner me nog dat ik moe was. Zó moe. En ik had de hele tijd keelpijn.''


   

Mijn arts van toen vertelt patiëntjes dat ik óók zo ziek was en nu een eigen zaak heb.

Niomy Salawono.

 


Een jaar lang kreeg Niomy chemokuren. Eén keer zelfs een dubbele dosis. ,,Ik was weliswaar zes jaar, maar in zo'n jaar word je heel snel volwassen.'' Een leraar kwam soms langs. ,,Meer voor de afleiding dan daadwerkelijke les'', blikt ze terug. ,,Je hebt nergens energie voor. Ik was zo jong, maar wist heel goed hoe erg het was. Ik zag kinderen bij mij op de afdeling doodgaan.''


Moeder Nel schiet vol bij de herinnering. Niomy had 20 procent overlevingskans. ,,'Ga ik ook dood?', vroeg ze op een dag.'' Niomy: ,,Dat mijn ouders altijd eerlijk waren en niets verzwegen, is heel goed geweest. Als er een akelig onderzoek aankwam, zeiden ze: het wordt niet leuk. Maar we zijn bij je. Dat geeft een onverwoestbare vertrouwensband.''


Toen Niomy schoon verklaard was, begon eindelijk haar gewone leven. Al moest ze nog wel vijf keer per jaar ze naar het ziekenhuis voor controles. Dat ging goed. Tot haar tiende. ,,Ik was bij een vriendinnetje toen mijn ouders me plots kwamen halen. Leuk, misschien krijg ik wel een verrassing, dacht ik nog...'' De kanker was terug. ,,Het gekke was, ik voelde me hartstikke goed. Ik was nu al wat ouder en ik wist wat er ging komen, dat hakte er echt in.''


Weer het ziekenhuis in. Maandenlang bestralingen. Haar toen 8 jaar oude broertje Joël doneerde beenmerg. Een hevige ingreep voor beiden. ,,En daarmee waren we er nog niet. Het was maar de vraag of mijn lichaam het accepteerde. Het duurde lang voor dat duidelijk was. Al die tijd lig je in een flowbox, een geïsoleerde kamer. Niemand mocht me aanraken en ik mocht mijn broertje alleen door het glas zien.'' Een deur die direct naar haar kamer leidde, bleef strikt op slot. ,,Totdat die deur na mijn verjaardag open vloog. Het was goed, ik mocht op een gewone kamer. Mijn broertje sprong door het dolle heen op m'n bed: 'Je mag eruit, je mag eruit,' gilde hij.'' Nel: ,,Konden we haar opeens weer een kus geven.''


Apetrots:

Broer Joël was destijds apetrots dat hij zijn zus gered had. ,,We zijn nog steeds twee handen op één buik.'' Ze grinnikt: ,,Hij wilde de hele afdeling redden met zijn beenmerg. Hij was natuurlijk nog maar acht. Moest de dokter uitleggen dat dat heel lief van hem was, maar dat het helaas niet zo werkt.''


Niomy geniet van het leven en haar werk, al laat haar jeugd zijn sporen na. ,,Mijn longen en hart werken niet voor 100 procent. Ik heb veel longontstekingen. Komt allemaal door de chemo's destijds. Late effecten, noemen ze dat.'' Ook daarom wil ze iets doen voor patiëntjes van nu. ,,Ze doen veel onderzoek naar het verminderen van effecten op latere leeftijd. Ik kom zelf nog te vaak in het ziekenhuis.''


Buitenlucht:

Op 15 september 2018 wordt de parkeerplaats naast TokOmy omgetoverd tot een restaurant in de buitenlucht. Wie aanschuift, betaalt 30 euro voor Kika.


Niomy kookt, met hulp van haar familie. ,,Samen de schouders eronder, net als toen ik ziek was.'' Wie mee wil eten, kan zich bij TokOmy, per telefoon of Facebook inschrijven. ,,Mijn arts van toen zegt tegen haar patiëntjes altijd dat ik óók zo ziek was, en dat ik nu een eigen zaak heb. Zij wordt uitgenodigd. Net als mijn huidige cardioloog.




Bron: www.ad.nl