Leukemie-patiënt Dennis (37) was de inspiratie voor Maartens Elfstedenzwemtocht.

20-10-2019 19:14


Auteur: Tonny van der Mee - ad.nl/binnenland



Dennis en Maarten van der Weijden met het eerste exemplaar van Papa's Bloed.

Foto: Dennis Verweijen.




Dennis Verweijen (37) overleed aan leukemie, omdat er geen geschikte stamceldonor was. Zijn verhaal inspireerde Maarten van der Weijden de Elfstedentocht te zwemmen. In de geest van Dennis publiceert zijn vrouw Anke morgen de documentaire 'Papa's bloed', over het belang van meer donoren.

Als Dennis Verweijen een geschikte stamceldonor had gevonden, had hij de geboorte van zijn zoon Timo nog meegemaakt. Daar is zijn vrouw Anke van overtuigd. ,,Met een stamceldonor is de kans dat je leukemie overleeft  veel groter'', vertelt ze. ,,Dennis kreeg die kans niet.''

Dennis overleed in september 2017 op 37-jarige leeftijd, vier weken voor de bevalling. 
Maandag, bij de start van de Nationale Donorweek, gaat op YouTube de documentaire 'Papa's bloed' in première. Daarin schetst filmmaker Edith van Zalinge het leven van het gezin Verweijen, Dennis' vergeefse strijd tegen leukemie, en zijn dappere missie om meer stamceldonoren te werven.


Naast Dennis zelf - in oude filmpjes - Anke en de ouders van Dennis, komen ook artsen en donoren aan het woord. ,,Dit kan iedereen overkomen'', vertelt Anke. ,,Dennis was een doodgewone jongen die vol in het leven stond en toekomstplannen had. Hij had veel vrienden, sportte, ging uit. Opeens kreeg hij leukemie en hing zijn leven af van een donor.''


  

Opeens kreeg Dennis leukemie en hing zijn leven af van een donor

Anke Verweij.




Tekst gaat verder onder de Foto:


 

Dennis en Anke Verweijen met hun dochtertje Robin.

Foto: Marian van Asseldonk. 




In mei 2015 werd hun leven op zijn kop gezet. Dennis voelde zich niet lekker, had braakneigingen en hartkloppingen, en dacht aan een burn-out. Na bloedonderzoek kwam de diagnose acute myeloïde leukemie (kanker in bloed en beenmerg). Hij had de meest gevaarlijke variant en behoorde tot de hoogste risicogroep.



Tekst gaat verder onder de Foto:



Moeder Anke Verweijen met haar dochter Robin en zoon Timo.

Foto:Ernie Buts.

 


Getrouwd:



Het is een kleine moeite, maar je kunt er anderen wellicht een heel groot plezier mee doen

Dennis Verweijen.



,,We kenden elkaar pas vier maanden toen Dennis ziek werd'', vertelt Anke. ,,We zijn door zijn nicht aan elkaar gekoppeld.  Ik viel voor zijn openheid en gezelligheid. Hij had altijd iets te vertellen. We wilden samen kinderen en samen oud worden.''


Acht weken lang kreeg hij chemotherapie. Ondertussen liep de zoektocht naar een stamceldonor spaak. De stamcellen van zijn twee broers bleken niet geschikt.


In juli 2015 trouwden ze. Een dag na de bruiloft zat Dennis bij de arts. 'Helaas heb ik slecht nieuws voor u. We hebben geen donor gevonden die voldoende matcht om het traject richting stamceltransplantatie in werking te zetten.' Anke: ,,De grond zakte onder onze voeten weg. Dennis zei huilend: ik ga dood, ik ga dood.''


In een emotionele open brief riep hij mensen op stamceldonor te worden. ,,Het is een kleine moeite, maar je kunt er anderen wellicht een heel groot plezier mee doen'', schreef hij. ,,Geef mij en eventueel anderen weer een toekomst.''


Kinderwens:

De ziekte weerhield hen niet van de kinderwens. Vanwege de chemo werd Dennis' sperma ingevroren voor een ivf-traject. Anke raakte zwanger van dochter Robin.


Even leek het geluk hen weer toe te lachen. Dennis onderging in Duitsland een stamceltherapie met half-identieke donoren. De stamcellen van zijn vader bleken daarvoor geschikt te zijn. Nadat hij eind november thuiskwam uit het ziekenhuis is, ging het de goede kant op. Tot de leukemie in februari 2016 terugkwam.



Tekst gaat verder onder de Foto:



Dennis Verweijen.

Foto: Theo Peeters.


 


Bonustijd:

,,Ik was toen twintig weken zwanger van onze dochter Robin. Ik was bang dat hij snel dood zou gaan en de geboorte niet meer zou meemaken. Maar hij reageerde goed op de chemo. Daardoor  heeft hij nog anderhalf jaar geleefd. Dat beschouw ik als bonustijd.''


Ook de tweede zwangerschap maakte hij bijna helemaal mee. Hij zag zijn zoon op echo's, ze bedachten samen een naam. Die maakte hij trots zelf bekend aan ouders en beste vrienden.


,,Dennis heeft ook nog kraamcadeautjes kunnen uitpakken. Dat waren mooie momenten. De naam van Timo staat ook op zijn rouwkaart.''


Terwijl de dood hem op de hielen zat, maakte Dennis zich in zijn laatste jaar hard voor meer stamceldonoren. Hij schreef het boek 'Papa's bloed' en las het boek van Olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden, die leukemie overleefde.



Tekst gaat verder onder de Foto:



Anke Verweijen met haar kinderen Robin en Timo.

Ed van Alem.


 


Inspiratie:

Anke: ,,Hij vond het inspirerend om te lezen hoe Maarten zijn ziekte had beleefd. Het voelde voor hem als een maatje. Vooral de nuchtere kijk van Maarten raakte hem: je hebt geluk dat je beter wordt of de pech dat je ziek wordt of dood gaat. Het is belangrijk om de kleine, mooie dingen in het leven te zien en te blijven vieren.''


Dennis ontmoette de zwemmer tijdens de theatertour van Maarten. Ze hadden meteen een klik. Voor Maarten werd Dennis een grote inspiratiebron. Anke: ,,Het feit dat Dennis, zo'n jonge man die vol in het leven stond, zo ziek werd, raakte Maarten. Het contact werd steeds persoonlijker. Dennis haalde veel inspiratie uit Maarten. Het heeft zijn leven iets gemakkelijker gemaakt tijdens zijn ziekte.''


De acties van Dennis leverden meer stamceldonoren op. Met die instelling is ook de documentaire gemaakt. Anke hoopt dat meer mensen zich als donor aanmelden bij stichting Matchis (Nederlands Centrum voor Stamceldonoren). Het is volgens haar relatief gezien een vrij eenvoudige manier om iemand met leukemie een kans op overleven te geven.

Maarten: 'Als ik aan Dennis denk, weet ik weer waarom ik zwem'....



Tekst gaat verder onder de Video:





Laatste strohalm:

,,Voor Dennis ziek werd, wist ik niets over stamceldonatie. Ik hoop hiermee mensen aan het denken te zetten. Stamceldonatie is vaak de laatste strohalm. Het kan het verschil zijn tussen leven en dood.''


Anke hoopt dat niemand in de toekomst nog zo'n harde boodschap krijgt dat er geen donor is.


,,Hoe meer donoren, hoe minder mensen onnodig aan deze ziekte overlijden. Voor Dennis was het te laat, ieder ander die wel geholpen kan worden is meegenomen'', zegt ze.


,,Ik wil ook laten zien dat het leven niet direct stopt na een diagnose kanker. Dennis bleef positief en bleef zich inzetten. Die les neem ik mee en dat helpt mij nog steeds. Ik ben nog vaak verdrietig, maar niet ongelukkig. We hebben twee schatten van kinderen en ik heb de liefde van mijn leven mogen ontmoeten.''



Dennis bleef positief en bleef zich inzetten. Die les helpt mij nog steeds.

Anke Verweijen.



 

De boeken die Dennis en Anke schreven.

Foto: Ed van Alem.




Bron: www.ad.nl