Lisanne uit Harderwijk is kankervrij ‘Nu is het écht klaar!’

12-08-2018 20:26


Auteur: Ingrid Willems - destentor.nl/harderwijk



video: Bij Lisanne Spaander uit Harderwijk werd in 2014 botkanker ontdekt. Ze genas, maar de ziekte keerde in november vorig jaar terug. Op de langste dag van het jaar, 21 juni jongstleden, kreeg ze het bevrijdende telefoontje dat ze schoon is. ,,En nú is het écht klaar,'' zegt ze resoluut, dik anderhalve maand later. ,,Ik wil dit niet nóg een keer.''


Zó'n telefoontje. Zo'n telefoontje waarvan je gillend van blijdschap en geluk de lucht inspringt. Zó'n telefoontje was het. De drie woorden - 'het is goed' - maakten van Lisanne Spaander die dag de gelukkigste mens op aarde. Woorden gesproken door haar oncoloog. Geen kanker meer op de scan te ontwaren.


Vakantie Kroatië:

Samen met haar moeder ging ze een kleine maand later op vakantie naar Kroatië. Daar kwamen de emoties van dik een half jaar pas echt naar buiten. In de rust van hun vakantieplek, waar ze tot zichzelf kon komen. En het was heerlijk, het deed haar goed. ,,Ik heb veel geslapen. Ik was zo moe van de behandelingen. Chemo, de operatie, bestralingen. En verder heb ik veel gelezen en lekker gezwommen. Even niets aan mijn hoofd.''


Voor een moeder is dit óók verschrik­ke­lijk. Je wil dat je kind gezond is. Maar Lisanne is sterk, ze zit niet bij de pakken neer

moeder Ilona.


Die rust zoekt Lisanne begin augustus 2018, meteen na de vakantie in Kroatië ook op, in een vakantiehuisje op een naburig vakantiepark van Harderwijk, haar woonplaats. Het huisje, dat haar moeder onlangs van haar vader en stiefmoeder kocht. Lisanne heeft die rust in haar hoofd hier op gezette tijden nodig. Hier kan ze zich terugtrekken.



 

Lisanne ontspant in een hangmat. ,,Als kankerpatiënt heb ik geleerd meer bij de dag te leven, maar ik wil niet dat de ziekte mijn leven beheerst. Ik wil ook toekomstplannen kunnen maken.''

Foto: Ruben Schipper.



Steun en toeverlaat:

Haar moeder Ilona is onmiskenbaar de steun en toeverlaat van Lisanne. Ze staat bij de poort van het vakantiepark. Te voet gaat ze richting het vakantiehuis, waar Lisanne lekker buiten onder de parasol en bomen op een schaduwplekje zit. Al wandelend vertelt ze hoe zwaar het voor haar als moeder is. De onzekerheid, de angst. De achtbaan waarin ze door de ziekte van Lisanne is beland, grijpt haar in nauwelijks te omschrijven woorden aan. ,,Voor een moeder is dit óók verschrikkelijk. Je wil dat je kind gezond is. Maar Lisanne is sterk, ze zit niet bij de pakken neer.''


De eerste twee maanden na de diagnose kreeg ik nog wel vrienden over de vloer, daarna werd het minder en ging iedereen zijn eigen weg.

Lisanne Spaander.

 

,,De dag dat ze de diagnose kreeg in 2014, dat was misschien wel de meest ellendige dag in mijn leven. Lisanne zelf ging met vriendinnen naar Gent. Een half uur daarvoor hadden we het vreselijke nieuws gehoord. Ik wilde haar het liefst de hele dag vasthouden. Maar ik begreep dat ze mee wilde naar het al geplande dagtripje. Gelukkig had ik wel familie om me heen om me te steunen. En ik ben die dag gaan lezen, vooral over voeding. Wat je zelf kan doen. Ik las al snel dat suiker slecht is, dat suiker de tumor kan laten groeien. Voeding is een belangrijk onderdeel bij ons geworden, als onderdeel om de ziekte te lijf te gaan.''


Vechtersbaas:



Lisanne Spaander : ,,Als kankerpatiënt heb ik geleerd meer bij de dag te leven, maar ik wil niet dat de ziekte mijn leven beheerst. Ik wil ook toekomstplannen kunnen maken.''

Foto: Ruben Schipper.


 


Nee, een doorsnee leven van een tiener die volwassen wordt, heeft de inmiddels 20-jarige Lisanne allerminst. Ze is niet alleen getroffen door een zeldzame vorm van botkanker - het Ewings Sarcoom - ze verwierf als gevolg daarvan ook nog eens landelijke bekendheid met haar nummer Vechtersbaas. Een autobiografisch liedje dat ze in het Nijmeegse Radboudziekenhuis had opgenomen en duizenden keren werd bekeken via YouTube. Maar honderd keer liever had de Harderwijkse in de anonimiteit geleefd, zoals zoveel leeftijdgenoten.


Die leeftijdgenoten, vrienden die ze had toen de diagnose werd gesteld, heeft ze nauwelijks meer. Werd ze dubbel gepakt. Dat is teleurstellend en doet haar pijn. Of eerder, geeft haar een dubbel gevoel. ,,Ik snap het ook wel weer. Je bent puber en je bent helemaal niet bezig met ziek zijn. Je bent in die leeftijd helemaal niet bezig om dingen niet te kunnen doen omdat je moe bent. Je bent bezig met uitgaan, leuke dingen doen met vriendinnen. Ik kon dat door mijn behandelingen niet. De eerste twee maanden na de diagnose kreeg ik nog wel vrienden over de vloer, daarna werd het minder en ging iedereen zijn eigen weg. Het was een soort onbegrip. Ja, natuurlijk is dat cru. Gelukkig heb ik nu veel nieuwe vrienden, met name opgedaan via lotgenotencontact. Dat is ook heel fijn, we begrijpen elkaar. En hebben het ook heel gezellig met elkaar.''


Verdriet en twijfel:

Hoewel Lisanne een doorzetter en een vechtersbaas is, wordt ze regelmatig overvallen door verdriet en twijfel over haar toekomst. ,,Waarom moet mij dit nou overkomen en dan ook nog zo'n zeldzame vorm van kanker, waarover in Nederland niet zoveel bekend is. Als kankerpatiënt heb ik geleerd meer bij de dag te leven, maar ik wil niet dat de ziekte mijn leven beheerst. Ik wil ook toekomstplannen kunnen maken.'' 


Marco Borsato:

Lisanne zegt echter geen zelfmedelijden te voelen. Door haar ziekte zijn er bijvoorbeeld ook deuren voor haar opengegaan. Ze heeft gezongen met Marco Borsato, heeft onlangs gezongen vóór en gesproken met prinses Máxima tijdens de opening van het Prinses Máxima Centrum (kinderkankerkliniek-red).


Ze heeft haar eigen theatershow (,,wie kan dat nou zeggen als je pas twintig bent'') - op 13 oktober 2018 treedt ze op in haar eigen Harderwijk - en heeft een cd op haar naam staan.



Hobby:

Ondanks haar muzikale talent, wil ze niet full-time de muziek in, zegt ze voor het vakantiehuis. ,,Ik weet hoe hard dit wereldje is. Ieder voor zich. De concurrentie is moordend. Ik wil plezier blijven houden in zingen en muziek maken.  Het is mijn hobby en dat moet zo blijven. Ik wil me inzetten voor kinderen die het moeilijk hebben, kinderen die ook getroffen zijn door kanker. Ik ga social work studeren op Windesheim in Zwolle en in mijn eerste jaar stage lopen in het inloophuis van de stichting Maretak in Harderwijk. Daar geef ik op 13 september 2018 het startschot om jongeren met kanker te betrekken bij het inloophuis.  En na mijn studie? Dan wil ik aan de slag als maatschappelijk werker in het Prinses Máxima Centrum. Ik voer gesprekken om er ambassadeur te worden. Mag ik straks de wereld over om het Centrum in de spotlights te zetten.


Hoe gaaf is dat?''


 

Lisanne met haar moeder.

Foto: Ruben Schipper.


Voor de Video klik hier



Bron: www.destentor.nl