Longkanker werd Gregor (71) uit Apeldoorn fataal, maar zijn ‘plannetjes’ sterven niet: ‘Hij geeft het goede door’.

17-04-2020 20:21


Auteur: Ronald Kamps - destentor.nl/apeldoorn



Gregor van den Brink

Gregor van den Brink.

Foto: Familie Van den Brink.




Van wieg tot graf: Gregor was een man met een plan. Met diverse plannetjes. Hij was de drijvende kracht achter de StadsAkkers en de Pluktuin. En Gregor kookte met liefde voor honderd, voor tweehonderd man. Hij had er de spullen voor.



   



In de achtertuin van Apeldoorner Gregor van den Brink staan een paar bakstenen schuurtjes. Wanneer je daar rondloopt, waan je je in de opslag van een groot hotel. Dozen, dozen en nog eens dozen. De etiketten geven aan dat het gaat om groene glazen, dekschalen, tafelkleden, grote dessertlepels, cognacglazen of weggooibakjes. Er zijn stapels met borden, immense kookpannen en de fluitketels hebben maatje XXXL. Koken was Gregors tweede natuur. Door zorgen-voor liet hij zijn genegenheid voor mensen zien.


Zo had hij voor één van zijn drie zoons , voor diens 21ste verjaardag, speciaal een 21-gangendiner bedacht. De vrienden zaten aan lange tafels, biertje bij de hand en pa serveerde gang na gang na gang.


Campingbrandertje:



Tekst gaat verder onder de Foto:



Gregor van den Brink.

Gregor van den Brink.

Foto: familie Van den Brink. 




Dat zorgen-voor begon eigenlijk al in het klein bij het JAC, het Jongeren Advies Centrum waar Van den Brink in de jaren 70, naast zijn werk in de B-verpleging, vrijwilligerswerk deed. Achter zijn bureau stonden wat kartonnen dozen met daarop een campingbrandertje. Pannetje in de buurt. Kon hij wat lekkers klaarmaken voor wie daar zin in had. Werken voor het JAC was voor Gregor werken voor het goede doel, werken aan een betere wereld. Het was de Provo-tijd, de tijd van harde actie, maar Gregor hoorde bij de gematigde tak. ,,Een keurige PvdA-er", beaamt zijn vrouw Josée.


Van den Brink kwam op voor de zwakkere in de maatschappij. De psychiatrische patiënten, de zwervers, de mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Toen de directeur van het Riagg een dependance wilde openen in Apeldoorn, dichtbij de V&D, had hij al een groot neonbord klaarliggen met daarop duidelijk leesbaar 'Riagg'. Gregor vond het niks. En dat maal drie.


Cliënten moesten, zo was zijn gedachte, in betrekkelijke anonimiteit naar binnen kunnen. Op een donkere avond verdween het neonbord en hoe de directeur ook zocht, het ding was en bleef foetsie. Het enige wat niet verdween, was de glimlach om Gregors mond.


Zwervershutten:

Zoals gesteld, was Gregor een man met een plan. Het idee om zwervershutten te maken voor zorgwekkende zorgmijders kwam ook uit zijn koker. Hij ritselde hout bij zorginstelling Het Hoogeland en vrienden en collega's werden gecharterd om het spul op te halen. 'Jij hebt toch óók een aanhanger?' klonk Gregors stem dan door de telefoon.


Het koken, het cateren werd ondertussen groots aangepakt. De tijd van het eenpits gasbrandertje was verleden tijd. Om bijvoorbeeld geld in te zamelen voor sv Orderbos, de voetbalclub van zijn zoons, hielp hij mee met evenementen. Van den Brink zorgde voor borden, voor glazen, voor koffie voor tweeduizend man. De schuur thuis werd leeggetrokken en bij de voetbal werd het zaakje weer opgebouwd. Afwassen ging met de tuinslang. Aan een vrijwilliger deed Gregor voor hoe je een slaatje moest maken. Dat was niet moeilijk. Gewoon een bordje, dan zus en zo, toefje hier, boeltje schikken, aanvullen, klaar. 'En hierna maak je er nog achthonderd', gaf hij de verbouwereerde man mee.


Blubber:

In 2013, Gregor is inmiddels 60-plus, staat hij op een zompig veldje in Apeldoorn, blubber tot aan de enkels, onkruid zover het oog reikt. ,,En hier komt ons project: een akker voor de mensen in de stad, StadsAkkers", verwoordt Gregor zijn wensen. Het zal niet bij dromen blijven. De StadsAkkers levert al jaren gratis groente en fruit aan de voedselbank. Gregor weet van geen ophouden. Vier jaar later is er weer een volgend project, de Pluktuin, waar je tegen betaling groenten, bloemen en klein fruit kunt plukken. En mensen met een kleine beurs krijgen korting.


De dood kwam op kousenvoeten aanzetten. Wat een longontsteking lijkt, blijkt om longkanker te gaan. In beide longen. Het tripje naar Athene wordt geschrapt. ,,Ik heb wel spijt dat ik niet meer van de wereld heb gezien", gaf de man aan, die in zijn volle leven zwervershutten, 21-gangendiners, een Pluktuin, achthonderd slaatjes, aanhangers met hout en StadsAkkers langs zag komen. Zoon Stijn kwam met een mooie oplossing. ,,Erik, Joris en ik nemen je straks mee op onze reizen, pa."



'Hij geeft het goede door'

Erik van den Brink, filmmaker en zoon van Gregor: ,,In februari was ik een week mantelzorger. Mijn vader lag thuis op bed. Hij had geen energie, was eigenlijk alleen maar moe. Zijn knie - waar een tumor in zat - deed veel pijn. 'Wat als we die pijn nu eens gaan bestrijden?' zei de huisarts. 'Ja', zei mijn vader, 'dan wil ik wel het nieuwe leven zien, de lammetjes. En een film maken met Erik'.


We reden naar Doornenburg, naar het huis waar hij als kind gewoond had. 'We beginnen bij de appelboom in de tuin', zei hij. Pa had duidelijk de regie.


De volgende dag hadden we een afspraak bij de St. Josephstichting waar hij, als 17-jarige, als leerling-verpleegkundige was begonnen.


We gingen op zoek naar datgene wat hem gevormd had. Hij wilde over de begraafplaats vertellen. Over de psychiatrische patiënten die leed mee hadden gemaakt en daar nu anoniem in hun graf lagen.


Pa deed zijn verhaal en ik zette de camera uit. We liepen terug en hij bleef stilstaan bij een steen en las hardop de tekst voor: 'Het echte goede sterft niet'. Ik zette mijn camera weer aan en hoopte dat hij het zou herhalen. En potverdikkie, hij zei het nog ook.


Vrienden van mij uit Utrecht zagen de film bij zijn uitvaart. Die zeiden: 'Wat een man! Wat een visie! Morgen ga ik bellen voor vrijwilligerswerk!'


Dat is dus het mooie: mijn vader geeft het goede door.



Tekst op de begraafplaats van de St. Josephstichting: 'Het echte goede sterft niet'

Tekst op de begraafplaats van de St. Josephstichting: 'Het echte goede sterft niet'

Foto: familie Van den Brink. 



Erik van den Brink, zoon van Gregor.

Erik van den Brink, zoon van Gregor.

Foto: familie Van den Brink.



Bron: www.destentor.nl