MARIANNE WEBER: ’Het stemmetje dat het mis was, wilde ik niet horen...’

13-12-2019 18:38


Auteur: Yvonne Hoebe - telegraaf.nl/entertainment




'Ach, het zal wel niks zijn, maar laat ik er toch maar even voor naar de dokter gaan.' Dat dacht MARIANNE WEBER nadat zij tijdens het einde van de zomer al een tijdje last had van een pijnlijke borst. In het Alexander Monro ziekenhuis in Bilthoven kreeg zij een vreselijke diagnose: tot haar grote schrik werd niet in één, maar in beide borsten kanker geconstateerd. "Bij die uitslag zakte de grond echt onder mijn voeten vandaan. Ik voelde me zo kwetsbaar en eenzaam..."



Tekst gaat verder onder de Foto:



Het zijn zware tijden voor Marianne Weber. Onlangs is er bij de zangeres borstkanker vastgesteld.

Het zijn zware tijden voor Marianne Weber. Onlangs is er bij de zangeres borstkanker vastgesteld. "Ik leef nu van dag tot dag'', vertelt ze aan Privé.

Foto: Hollandse Hoogte.




Met een heel ander gevoel dan al haar voorgaande verjaardagen, heeft MARIANNE WEBER op 5 december 2019 met haar kinderen en kleinkinderen haar 64e verjaardag gevierd. De zangeres van het levenslied, die nog wel regelmatig optrad maar al enkele maanden heel stil was op sociale media, had in augustus 2019 niet gedacht deze heuglijke dag nog te kunnen vieren.


Met een heel ander gevoel dan al haar voorgaande verjaardagen, heeft MARIANNE WEBER op 5 december met haar kinderen en kleinkinderen haar 64e verjaardag gevierd. De zangeres van het levenslied, die nog wel regelmatig optrad maar al enkele maanden heel stil was op sociale media, had in augustus niet gedacht deze heuglijke dag nog te kunnen vieren.


Openhartig en met veel emotie vertelt ze over de moeilijke periode die achter haar ligt. Maar ook over haar motivatie om, nog meer dan zij van tevoren deed, te genieten van het leven. Of beter gezegd: van elk moment van de dag.


"Nu, ruim vier maanden na die afschuwelijke diagnose dat in mijn beide borsten helaas borstkanker zat, kan ik er voor het eerst over praten. Al vanaf augustus heb ik geen enkel bericht meer op sociale media geplaatst. Wat moest ik, leuke dingen erop zetten terwijl ik mij zo ellendig voelde? Nee, dat past niet bij mij. Dus vanaf de eerste onderzoeken heb ik me stil gehouden, deed zo af en toe een optreden en was verder vooral bij mijn kinderen in Spanje."

Was er een reden waarom je voor controle ging?

"Al een tijdje had ik last van een pijnlijke borst. Niet heel erg, maar het was er wel aldoor. Met een idee van 'niets aan de hand, misschien een kleine ontsteking', ging ik naar de dokter en werd doorverwezen naar het Alexander Monro ziekenhuis in Bilthoven. Dat kleine stemmetje dat het misschien toch mis was, wilde ik niet horen. Al snel werd duidelijk dat het niet om één, maar zelfs om twee borsten ging en dat het in beiden ook nog eens kwaadaardig was. Op zo'n moment denk je: 'Dit gaat niet over mij, ik wil het niet.'"


"Het allerergste was het wachten op de uitslagen van alle onderzoeken voordat er daadwerkelijk een behandelplan kon worden vastgesteld. Een vreselijke tijd, ik wist met mezelf geen raad. Had geen zin om het wereldkundig te maken en kroop dus een beetje in mijn schulp. Om er maar niet aan te denken heb ik dagen achtereen spelletjes op mijn telefoon gespeeld zodat mijn gedachten niet af konden dwalen. Maar dat lukte natuurlijk niet, het rampscenario van dat ik het niet zou redden, speelde continu door mijn hoofd. En nog duizend andere gedachten die ik nu maar niet meer zal herhalen."


En toen kreeg je te horen dat je geopereerd moest worden:

"Ergens was er opluchting. Er kon in ieder geval iets aan gedaan worden! Ik ga niet in op details van de operatie, dat houd ik voor mezelf. Ik kan je wel vertellen dat het hele heftige dagen waren. Ik voelde me zo radeloos, kende mezelf gewoon niet. Gelukkig waren ze in het ziekenhuis allemaal superlief voor me. Het Alexander Monro ziekenhuis is gespecialiseerd in borstkanker, ze doen er niets anders en dat merk je ook. Ze weten waar ze het over hebben en weten ook precies door welke moeilijke tijd je gaat. Er werken alleen maar vrouwen en dat gaf mij een fijn en vertrouwd gevoel. Je bent al zo kwetsbaar en voelt je zo ontheemd. Mijn lijf dat mij in de steek had gelaten, dat doet pijn. En dan is het fijn als je mensen om je heen hebt die je niet alleen geruststellen, maar ook het gevoel geven je precies te begrijpen en met je meeleven. Met je praten, maar vooral goed naar je luisteren."

Al heel snel mocht je weer naar huis, hoe was dat?

"Mijn zus Caroline, die in Curaçao woont, was toevallig al van plan om in augustus naar Nederland te komen. Dat kwam dus heel goed uit. Ze is al die tijd bij mij gebleven en heeft zo ongelooflijk goed voor me gezorgd. Het is zo fijn om iemand om je heen te hebben die je door en door kent. Bij wie je mag huilen, bij wie je je onzekerheid mag uitspreken. Zij wist precies wat ik nodig had, niet alleen qua verzorging, maar ook wat betreft opbeurende woorden. En soms hoefden we allebei niks te zeggen, zagen we aan elkaar hoe we ons voelden."

Inmiddels zijn we een paar maanden verder, hoe is het nu?

"Ik mag van geluk spreken, heb een engeltje op mijn schouder. Er zijn geen uitzaaiingen gevonden en ook mijn lymfeklieren waren helemaal schoon. Dat is dus een geluk. Ik voel me op dit moment redelijk goed. Echt mazzel heb ik dus gehad. Niks meer en niks minder. Kijk, er wordt zo vaak gezegd dat je moet vechten tegen kanker, maar dat vind ik de grootst mogelijke onzin.


Hoezo vechten, kom op zeg. Je hebt geluk als je het redt en pech als je het niet redt. Daartussen zit niks, tenminste zo is mijn overtuiging.'


Sta je nu anders in het leven?

"Eigenlijk heb ik tot aan de diagnose vrij onbezorgd geleefd, al heb ik net als iedereen genoeg tegenslag gehad met ziektes en overlijden van onder andere mijn doodgeboren kleindochter ALYSA, mijn vader en mijn ex RITA. Het ging de laatste tijd allemaal lekker en ik had niets te klagen. Ik had het naar mijn zin in Spanje, wisselde dat af met optredens in Nederland. Het voelde als een vanzelfsprekendheid en opeens stort dan je hele wereld in. Dat doet iets me je. Nog meer dan anders geniet ik nu van iedere dag dat ik er nog ben. Want ja, vertrouwen in de toekomst, daar wil ik nog niet zo aan te denken. Ik pluk de dag en probeer er wat van te maken.


Hier in Spanje leid ik een lekker leventje, vooral met mijn zoons MAURICE en JEFFREY, schoondochter MICHELLE en mijn kleinkinderen DAYLIN (12) en ELISA (6). Zij zijn niet alleen mijn grote steun, maar ik geniet ook echt van ze. Heerlijk als Elisa gezellig bij oma blijft slapen, dan hebben we het zo fijn met elkaar. Dat is waar ik echt blij van word."

En blijf je ook optreden?

"Nou, zeker wel. Muziek en zingen geeft mij ook weer veel energie. Dan denk ik juist even nergens aan. Morgenavond sta ik in het Ziggo Dome voor het Muziekfeest van het Jaar, een geweldig feestje waar ik altijd bij ben. Maar het is niet zo dat ik nog avond aan avond op de bühne sta en bij nacht en ontij over Neerlands' wegen rijd. Gedoceerd en heel selectief kies ik de leukste optredens uit."

Terugkijkend op de afgelopen maanden, wat zeg je dan?

"Dat ik vooral gemerkt heb dat mensen waar je eigenlijk steun van had verwacht, je zo van het een op andere moment laten vallen. Dat doet pijn. Pijn die je op het moment dat je in een diep dal zit er eigenlijk niet bij kan hebben."


Marianne is even stil, probeert haar emoties te onderdrukken en zegt dan: "Er zijn dus wat mensen voorgoed uit mijn balboekje geschrapt, die hoef ik nooit meer te zien of te spreken.


Daartegenover staat dat er ook weer steun komt uit onverwachte hoek en dat doet je goed. En ondanks dat ik er nog lang niet ben en nog steeds die angst in mijn lijf heb, probeer ik van iedere dag met de mensen om me heen, die me lief zijn, volop te genieten van het leven."



Bron: www.telegraaf.nl