Mariëlle had agressieve kanker, maar leeft nog tegen alle verwachtingen in.

19-03-2022 18:55

 

 

 

Marielle (midden) met haar zussen Petra (links) en Annette. "Ze hebben me erdoor heen geholpen.

Foto: Rijnmond.

 
 
 
 
 
 
 
Op dit moment gaat het goed. Ze is weliswaar niet meer zo energiek als de oude Mariëlle, maar ze is een stuk sterker dan ze was vóór haar behandeling. Mariëlle Saers uit Spijkenisse (55) kreeg drie en een half jaar geleden de diagnose alvleesklierkanker. Deze agressieve vorm van kanker is moeilijk te behandelen; wie de diagnose krijgt, leeft meestal niet langer dan een half jaar. Een ander schokkend cijfer: slechts drie procent van de patiënten is vijf jaar na de diagnose nog in leven.

Mariëlle deed mee aan een experimentele medische behandeling in het Erasmus MC, dendritische celtherapie genoemd. Casper van Eijck, de arts die zich inzet voor onderzoek en behandeling van alvleesklierkanker, begeleidde Mariëlle en negen andere patiënten met alvleesklierkanker. Van Eijck legt uit: "Je hebt een goed werkend immuunsysteem nodig om kankercellen uit de weg te ruimen. Dendritische cellen spelen hierbij een belangrijke rol. We hebben de dendritische cellen met een nieuw soort medicijn gestimuleerd om te zorgen voor een heel actieve immuunreactie op de kwaadaardige cellen."

De behandeling, waarbij het medicijn om de paar weken werd ingespoten, lijkt te zijn aangeslagen bij Mariëlle. “Ik voel me goed”, zegt ze. Mariëlle is door een diep dal gegaan. De extreem hevige buikpijnen begonnen in maart 2018. Toch duurde het nog een half jaar - tot augustus - voordat de diagnose alvleesklierkanker werd gesteld. Er ging een wanhopige zoektocht aan vooraf bij huisartsen en specialisten. "Ik wilde steeds dat er een scan gemaakt werd, want het voelde echt niet goed, maar ik werd alsmaar naar huis gestuurd zonder scan. Ik begrijp dat nog steeds niet. Ze wisten het niet of ze dachten aan een prikkelbare darm."
 


Tijger:


Uiteindelijk was het haar vriendin Nicolien die ervoor zorgde dat de diagnose kon worden gesteld. In het ziekenhuis eiste ze dat er een scan gemaakt zou worden. Ze zei dat ze niet weg zou gaan voordat dit was gebeurd, vertelt Mariëlle. Ze noemt haar vriendin liefdevol ‘een tijger’.

De diagnose kwam hard aan, maar nu wist ze waar de helse buikpijnen vandaan kwamen. "Ze hielden me meteen in het ziekenhuis. Ik lag daar 's avonds alleen in die kamer en ben gaan googelen. Ik schrok van wat ik las, de diagnose staat ongeveer gelijk aan een doodvonnis."

Mariëlle kwam eerst in het Vlietlandziekenhuis en daarna in het Ruwaard van Putten in Spijkenisse terecht, maar werd daar niet goed geholpen. “Ik had het gevoel dat ze het ook niet goed wisten. Er ging veel fout. Ik voelde me daar niet veilig." Uiteindelijk kwam ze in het Erasmus MC terecht bij Casper van Eijck.
 
Ze onderging een risicovolle operatie waarbij haar alvleesklier en een deel van haar darmen werden weggehaald. En daarna volgde een lange chemokuur.
 
 
 

De Tekst gaat verder onder de Foto: 

 
 
Vriendin Nicolien eiste een scan in het ziekenhuis.

Foto: privé

 
 
 
 
 
 
De chemokuur was zwaar. "Bij de vijfde chemo was ik zo verzwakt dat ik dacht: ik ga het niet halen. Ik stond voor de spiegel, en da's heel raar, maar toen zag ik de dood en die zei 'kom maar, laat het los'. Dat was heel bijzonder en ik begreep het ook wel. Het was chemo nummer vijf en ik moest er nog dertien."
 
Mariëlle is toen van alles gaan regelen, zoals een euthanasieverklaring, een testament en haar begrafenis. "Zodat mijn zussen dat niet hoeven te doen. Da's een rare gewaarwording hoor, maar ik was eigenlijk heel rustig."

Ze kwam de chemokuur door, maar was erg zwak. De risicovolle operatie die ze onderging vóór de chemokuur had haar lichaam uitgeput. Ze woog nog maar 49 kilo. Haar oude gewicht was 68 kilo.

Na de chemo stelde Casper van Eijck voor om de experimentele behandeling te proberen. "Het is een fase 1 experiment, dat wil zeggen dat het net bij de ratten is getest. Ik kon er drie weken over nadenken en met mijn familie overleggen." Mariëlle twijfelde. "Ik vroeg aan mijn oncoloog wat zij ervan vond als ik meedeed met zo'n experiment. Zij zei: joh waarom kies je niet voor kwaliteit van leven. Toen dacht ik: hè, dus ze bedoelt eigenlijk dat het geen zin meer heeft, ik ga toch dood."
 
 
 

De Tekst gaat verder onder de Foto: 

 
 
Mariëlle in het ziekenhuis.

Foto:  Rijnmond.

 
 
 
 
 
 
Casper van Eijck overtuigde haar om toch mee te doen. Achteraf is ze daar blij om. De behandeling lijkt te zijn aangeslagen. “Ik voel me goed”, zegt ze. Eén keer in de drie maanden gaat ze naar het ziekenhuis voor controle. Uiteraard hoopt ze bij de 3 procent te horen die alvleesklierkanker overleeft. Over anderhalf jaar, vijf jaar na de diagnose, zal dat blijken.

Mariëlle heeft goede hoop, maar kanker is een onvoorspelbare ziekte. "Er hoeft maar een cel dwars te liggen en het is raak, dus het blijft heel spannend." Door wat ze heeft ervaren tijdens de chemokuur is ze niet meer bang voor de dood. "Je weet dat hij kan komen, ik denk dat ik er vrede mee kan hebben als hij komt. Volgens mijn zus, die in de terminale thuiszorg werkt, gaan de meeste mensen vredig heen." Daar houdt ze zich aan vast, maar voorlopig geniet ze volop van het leven.
 


Aardappel in je hoofd:


Mariëlle is eigenaar van een kliniek voor cosmetische behandelingen in Spijkenisse. Het lukt haar weer om de kliniek te runnen. Een tijd lang ging dat niet niet zonder steun van familie en vrienden. "Ik had last van een chemobrein. Dan zit er een soort aardappel in je hoofd. Het lukte me niet eens om de vaatwasser uit te ruimen en de messen bij de messen te leggen." Vooral haar oudste zus Petra was een steun en toeverlaat. "Zij heeft me er echt doorheen gesleept. Petra betekent rots en dat was ze echt voor mij. Ook haar andere zus Annette was een steunpilaar. "Dat is zo mooi, wat mensen allemaal voor je doen, iedereen leeft met je mee."

Een andere rots in de branding is haar arts, Casper van Eijck. "Het is ongelooflijk hoe die man mij er doorheen heeft gesleept. Hij gaf me zijn telefoonnummer en zei dat ik altijd mocht bellen. En dat doet hij bij al zijn patiënten. Ik dacht: ja hoor, die man heeft het hartstikke druk, dat ga ik echt niet doen. Maar de momenten dat ik echt in paniek was, heb ik hem gebeld en, echt waar, binnen vijf minuten zet hij je op de rit en steekt je een hart onder de riem. "Kom op we gaan het doen, het gaat lukken."
 


Merelconcert in het park:


Wie kanker heeft, moet niet alleen dealen met een ziek lichaam, maar ook met een angstige geest. Mariëlle: "Als je niet oppast, word je gek van alle negatieve gedachten en angstscenario’s. Angst is echt funest." Door steeds terug te keren naar het 'nu', lukt het Mariëlle om de positief te zijn. "Als ik paniekgedachten heb, vraag ik mezelf: hoe is het nu, op dit moment? Negen van de tien keer is het ‘nu’ gewoon goed. Ik heb een dak boven mijn hoofd, ik kan naar de winkel, ik heb mijn vriendinnen en mijn familie. Gisteren werd ik getrakteerd op een merelconcert in het park. Daar word ik echt gelukkig van. Ik vind het fijn dat ik dat geleerd heb."

Arts Casper van Eijck behandelt momenteel een nieuwe groep patiënten met dendritische celtherapie. "Het is zo belangrijk dat er meer geld komt voor dit onderzoek", zegt Mariëlle. "Want echt: hoop doet leven!"

 

Mariëlle en Petra Saers waren vrijdagavond 18 Maart 2022 een uur lang te gast in het radioprogramma van Capser van Eijck op radio Rijnmond. 

 

Om het Radiofragment terug te luisteren klik hier