Martin was uitbehandeld in Nederland, maar vond hulp in Duitsland: ‘Ik geef niet op’.

07-01-2020 16:41



Auteur: Tara Riem - ad.nl/alphen



Martin en Yvonne Weber. Martin was uitbehandeld in Nederland. Gelukkig gaat het hem goed.

Foto: Peter Franken.



 
2019 was een jaar vol ups en downs voor Bodegraver Martin Weber (54). De vorige jaarwisseling 'vierde' hij terwijl hij dacht uitbehandeld te zijn, nadat er voor de derde keer kanker bij hem werd geconstateerd. 2020 ging hij optimistischer in.

Het is 2016 als bij Martin darmkanker wordt geconstateerd. Hij is net een paar maanden daarvoor voor zichzelf begonnen als tegelzetter. Na het verwijderen van dertig centimeter dikke darm, een aantal lymfeklieren en zeven maanden chemo werd hij in maart 2017 schoon verklaard.

Een jaar later was de kanker terug. De kwaadaardige cellen werden weggehaald, en na een chemokuur zag alles er weer goed uit. Maar het geluk was van korte duur. Tijdens een controlescan, slechts zeven maanden nadat hij schoon was verklaard, werden er uitzaaiingen gezien op zijn long, buikvlies en in de lies. De kille boodschap dat hij was uitbehandeld, kwam hard aan. Martin: ,,Dan stort je wereld in.''



Doodvonnis:

Het was een doodvonnis. In Nederland althans, want in Duitsland denken artsen van de Helios Hospital Hüls hem wel te kunnen behandelen. In april 2019 begon hij een behandeling in de kliniek in Duitsland, waar artsen Martin en zijn vrouw Yvonne vertelden: 'Je bent nooit uitbehandeld.'


Inmiddels is hij weer aan het werk als tegelzetter en geniet hij volop van zijn kleinzoon.


Het is december 2019. Martin en Yvonne zitten aan de keukentafel in hun rijtjeswoning in Bodegraven. Ze blikken terug op het afgelopen jaar en kijken vooruit naar 2020. In de woonkamer staan foto's van hun zoon, dochter en kleinzoon. Martin is ietsje aangekomen, hij ziet er beter uit dan tijdens het interview in april.


Hoe gaat het nu?

,,Bij de laatste controle in Duitsland, in december, bleek de kanker stabiel. Alleen één plekje op mijn lies is iets gegroeid. Ik probeer het van me af te zetten, maar met vlagen grijpt het me aan. Het is wel elke keer moeilijker om naar Duitsland te gaan, merk ik. Want het wordt steeds spannender. De kanker kan niet altijd stil blijven staan.''


Ben je nog boos op artsen in Nederland, die zeiden dat je uitbehandeld was?

,,Ik snap gewoon nog steeds niet dat ze hebben gezegd dat ik zo'n agressieve vorm van kanker heb. Dat neem ik ze kwalijk, want ik ben nu al een jaar redelijk stabiel. Ze geven het hier zo snel op. Ze zeiden gewoon: 'Het is voor de derde keer terug, je bent opgegeven'.''


,,In Nederland was hij waarschijnlijk al dood geweest'', zegt Yvonne. Martin: ,,Dat weet ik niet, maar ik was er sowieso slechter aan toe geweest. In Duitsland willen ze nog steeds gaan voor genezing, of mij er in ieder geval jaren bijgeven. In Nederland zeiden ze: niets doen geeft een jaar, behandelen kan het slechts rekken. Dus ik kreeg chemopillen en een eiwitinfuus, maar daar moest ik mee stoppen omdat ik een allergische reactie kreeg en mijn handen opzwollen.''


Hoe kijken jullie terug op 2019?

,,Het was geen leuk jaar. Wat me steekt, is hoe mensen soms praten. Ze denken: 'Hij werkt, dus zo ziek zal hij niet zijn'. Maar dat zie je niet altijd aan de buitenkant. Ik probeer mijn hoofd boven water te houden, ik moet wel werken. En dan hebben ze het ook nog over de stichting.''


Yvonne: ,,Sommige mensen denken dat we van de stichting, die we hebben opgezet om Martins behandelingen te betalen, profiteren. Maar ze hebben geen idee wat we doormaken. Er werd zoveel gepraat, dat ik niet meer naar het dorp wilde. Sommige mensen zijn echt niet lief. 2019 was gewoon niet leuk. Maar we proberen er iets van te maken.''


Martin: ,,Het afgelopen jaar was als in een achtbaan. Ik vind het moeilijk dat mensen doneren. Ik heb het altijd allemaal zelf kunnen redden. Maar ik vind het ook heel mooi en bijzonder.''



Jullie hebben het afgelopen jaar ook een hele belangrijke beslissing genomen!

Martin: ,,De beslissing om naar Helios Hospital Hülsin Duitsland te gaan was echt de beste van het jaar.''

Yvonne vult aan: ,,Ik ben zo blij dat hij in Duitsland onder behandeling is nu. Ze zijn daar zo eerlijk. Ze zeiden meteen: 'Als we er geen heil in zien, gaan we niet behandelen.' Nou, dat zien ze dus wel! De zorg is daar heel anders dan in Nederland.''




Iedere keer zoek je weer hulp en klim je uit die depressie

Martin Weber.



Jullie stichting, de Stichting Geef Martin Toekomst, werd begin dit jaar opgericht om de behandeling van de betalen. Hoe gaat het nu met de stichting?


,,Ik ben nu vier keer in Duitsland geweest. Met de donaties die zijn gedaan aan de stichting, zijn drie scans betaald. We hadden voorheen een verzekering die niks vergoedde, maar inmiddels heb ik een andere verzekering gevonden die wel vergoedt. Dat is heel fijn, anders had ik in Nederland verder gemoeten met behandelingen. In Duitsland was het dan niet meer te betalen geweest. Het kost namelijk zo'n 50.000 euro, en helaas heb ik geen geldboom in mijn tuin. We hebben trouwens ook positieve reacties gehad op de vraag of mensen wilden doneren. En we willen iedereen die gedoneerd heeft of ons steun heeft gegeven, ook heel erg bedanken.''


Ook je gezin is een grote steun, hè?

,,Absoluut. En de familieband is het afgelopen jaar alleen maar sterker geworden. Mijn dochter gaat vaak mee naar Duitsland, zodat Yvonne gewoon kan doorwerken. Voor de kinderen is dit natuurlijk ook allemaal heel zwaar. De laatste keer dat ik naar Duitsland moest, ging mijn dochter mee. Ze zat er helemaal doorheen. Het wachten op de uitslag van de test is heel emotioneel.''



Dat moet het voor jou ook zijn:

,,Ja... Het afgelopen jaar heb ik een paar keer tegen een depressie aangezeten. Ik heb ook wel rare gedachten gehad. Soms had ik er gewoon geen zin meer in. Maar iedere keer zoek je weer hulp en klim je uit die depressie. Yoga, therapie en chakra helpen mij daarbij. Daar begin ik deze maand weer mee.''



 

Bij de laatste controle bleek de kanker stabiel. Alleen één plekje op mijn lies is iets gegroeid

Martin Weber.

 


Yvonne: ,,Dat trekt hem er wel doorheen. We blijven knokken. En het ziekenhuis in Duitsland is ook heel fijn. Hier in het ziekenhuis ben je een nummer, maar daar behandelen ze je als mens. Er zijn parken bij het ziekenhuis waar je lekker kan wandelen en fietsen en je krijgt tips over je voeding. Martin zat ineens aan de gember!''


En je bent in december weer begonnen met werken!

,,Ik probeer veertig uur per week te werken, maar dat lukt niet altijd. De ene dag gaat beter dan de andere. De laatste tijd heb ik geen depressies meer, ik ben nu wel positief. Je hebt een gezin, dus je mag niet opgeven.''


Maar ben je onbewust niet altijd met de ziekte bezig?

,,Het is er altijd. Mijn lies doet zeer, maar die pijn trekt ook wel weer weg. Ik ga uit van wat mijn arts zegt. De tumor in mijn lies is maar een millimeter gegroeid in al die tijd, dus ze bestralen liever niet, omdat het allemaal redelijk stabiel is. Daar moet ik dan van uitgaan, en op de artsen vertrouwen.''


Jullie hebben een dochter, zoon en een kleinzoon. Hoe oud is hij?

,,Hij is nu 2,5 jaar oud, hij zit in de stoeileeftijd. Mijn geest wil van alles doen, maar mijn lichaam kan het niet allemaal meer. Die kleine snapt daar natuurlijk niets van. Ik ben gek op hem, ik geniet van elke keer dat ik hem zie. Je weet niet hoe lang je nog van 'm kan genieten.''


Durf je toekomstplannen te maken?

,,Ik kan geen vakantie voor september gaan boeken. Je hebt geen zekerheid, want stel dat...''

Zijn vrouw knikt. ,,We leven met de dag.'' Martin: ,,Elke dag is anders. Ik voel me elke dag ook anders. Maar ik laat niet altijd merken hoe ik me voel, hoor. Ik pak alle kansen die ik kan krijgen om langer hier te blijven aan, want ik wil mijn kleinkind zien opgroeien, meer kleinkinderen krijgen en mijn zoon zien trouwen.''


En, iets dichterbij, hoe zie je 2020 voor je?

,,Ik heb geen plannen voor de korte termijn. In maart ga ik weer naar Duitsland, dat wil ik eerst afwachten. Als dat nog steeds positief is, als de kanker stilstaat, dan ga ik eens verder vooruitkijken. Naar vakanties bijvoorbeeld, en het aannemen van meer werk.''


Over twee maanden moet Martin Weber weer terug naar Duitsland, voor nieuwe onderzoeken. Hij is te volgen via de Facebookpagina Stichting Geef Martin Toekomst. Daar wordt binnenkort ook een nieuwe donatielink gedeeld. Daarmee wordt het verblijf betaald van degene die met hem meegaat naar Duitsland Als er geld overblijft, gaat dat naar het KWF.

 


Bron: www.ad.nl