Nadat ze haar burnout overwon, kreeg rouwcoach Daan (52) kanker: ‘Het kan dus zó maar afgelopen zijn’.

18-04-2021 17:05



Auteur: Maarten Venderbosch - ad.nl/utrecht





Utrechtse: Daan Westerink (52) kreeg vooral na de ramp met de MH17 landelijke bekendheid als rouwdeskundige. Toen verdween ze plotseling zelf van de radar. Twee jaar bleef ze buiten beeld met een fikse burn-out. Precies toen ze die had overwonnen, keek ze ineens haar eigen dood in de ogen: ze bleek darmkanker te hebben. ,,Maar ik ben nu gelukkiger dan drie jaar geleden.'' 

        

  •                          
  • Ik gaf lezingen, interviews, ik zat in talkshows. Door MH17 werd het een enorme sneeuwbal.

    Daan Westerink.




    Daan Westerink is net terug van een uurtje sporten. Niet in de sportschool, die is nog dicht. En al was hij open geweest: ,,Dat zou voor mij veel te vroeg zijn. Ik ben zeer competitief ingesteld, dus ik zou me gelijk gaan meten met sporters om mij heen. Dat moet ik vooral niet doen. Ik moet mijn grenzen bewaken. Ik sport in de Galgenwaard. Daar zit een praktijk voor fysiotherapie speciaal voor herstellende kankerpatiënten. Mijn spieren zijn nog van blubber en ik ben weinig belastbaar. Daar krijg ik de best denkbare begeleiding. Vermoeiend, maar ook heel fijn om weer te kunnen doen.''


    Drie jaar geleden verdween ze plotseling van de radar. 'Wegens omstandigheden' was bureau Daan Westerink, pedagoog en rouwdeskundige in Utrecht, van de ene op de andere dag gesloten.


    Aan haar dagelijkse stroom Twitterberichten kwam een abrupt einde. De Utrechtse met haar Twentse roots, die sinds de ramp met de MH17 in 2014 landelijke bekendheid genoot omdat alle media háár licht lieten schijnen over rouw en verlies, verdween zonder opgaaf van reden in het duister. Waar was Daan?


    Hectische periode:


    Ze vertelt: ,,Ik kijk met verbazing terug op die hectische periode. Ik had zó veel energie. En ik had een missie in mijn kop, daar ging ik voor. Ik had me verdiept in rouw en ik had daarover wat te melden. Dat je niet alléén aandacht moet hebben voor het verdriet, maar dat het ook heel erg moet gaan over de vraag hoe je overeind blijft. Ik gaf lezingen, interviews, ik zat in talkshows.


    Door MH17 werd het een enorme sneeuwbal. Ik had ook nog mijn eigen praktijk, schreef artikelen en boeken, ik gaf les aan de School voor de Journalistiek. En niet te vergeten: ik had mijn gezin.


    Het waren vijf banen tegelijk. Waar is het misgegaan? Precies kan ik het niet zeggen, maar ik weet wél: hoeveel je kunt dragen is een belangrijkere vraag dan hoeveel je overkomt. Een keer kan het knappen.''

     


    De Tekst gaat verder onder de Foto's:



    De cockpit van de MH17.

    De cockpit van de MH17.

    Foto: AFP.


     



     Een zonnebloem steekt uit boven het puin en de wrakstukken in het rampgebied van de MH17.

    Een zonnebloem steekt uit boven het puin en de wrakstukken in het rampgebied van de MH17. 

    Foto: ANP 






    In februari 2018 begon ze slecht te slapen. Malen, piekeren. Ze zag alles steeds zwaarder in. ,,Mijn huisarts verwees me naar een psychiater. Ik kreeg medicijnen. Alles was erop gericht dóór te kunnen met wat ik allemaal deed. Met vrienden kampeerden we in mei van dat jaar in de Ardennen. Daar heb ik toen een flinke smak gemaakt. Mijn been lag open, ik moest ervoor naar het ziekenhuis. Het intieme kringetje om mij heen zei toen al: 'Daan, hou nou eens even op met dat rennen! Dit gaat zo niet langer'. Maar ik heb een Twents hoofd. Dat denkt altijd: kop d'r veur en dóór. Zelfs op krukken wist ik van geen ophouden. Tot aan september. Toen was de koek echt op.''


    Burn-out? Een rótwoord:


    ,,Wat ik had, noemen ze een 'gegeneraliseerde angststoornis'. Veel piekeren, paniekaanvallen, slecht slapen. Je bent ook vaak duizelig. Je hoofd is er niet bij. Ik durfde nauwelijks nog de straat op. Ik was een schichtig muisje geworden in mijn eigen huis. Ik kon niet lezen, ik kon geen tv kijken. Ik kon alleen luisteren naar podcasts. Burn-out? Een rótwoord. Je bent gewoon ontzettend overbelast! Ik ben altijd heel open geweest over mezelf, bijvoorbeeld op Twitter. Maar dit keer wist ik gewoon niet wat te zeggen. Ik had er geen woorden voor en ik kon er ook niet helder over denken. Het eerste jaar stond alles zó ver van me af, ik was totaal op mezelf teruggeworpen. Elke dag was een nieuw gevecht met mezelf.''



    De Tekst gaat verder onder de Foto:



    Daan Westerink: ,,Plotseling werd ik geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid. Ja zeg, zó had ik dat niet bedacht!

    Daan Westerink: ,,Plotseling werd ik geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid. Ja zeg, zó had ik dat niet bedacht!"

    Foto: William Hoogteyling 






    Peter, haar man, kocht een hondje voor haar. Sjoerd. ,,Een kruising tussen een Labrador en een Friese Stabij. Hij is zó geweldig. Dankzij Sjoerd ben ik weer voorzichtig onder de mensen gekomen. Hij moet ook uit. Drie of vier keer op een dag. Toen ik thuis zat, in mijn eigen lockdown, kon ik niet zeggen: ik ga een keertje niet. Dus daar gingen we. Een eindje langs de gracht en toen steeds een eindje verder. Die hond begrijpt alles, dat is echt ongelooflijk. Hij ziet het aan me, als ik moe ben en even wil rusten. Dan gaat hij vanzelf liggen tot we weer verder kunnen. Sjoerd is zo'n lieverd, ik zou niet meer weten wat ik zonder hem moet.''



    Therapie:


    ,,Toen ik weer wat mensen begon te zien, heb ik op zekere dag mijn kantoor aan huis aan de Plompetorengracht opgeruimd. 'Alles roept hier dood!' zei mijn dochter. Ik moest weer eens wat vrolijkheid toelaten. Toen heb ik bijna al mijn rouwboeken weggegeven. Voelde best fijn. Bij een ander zou je misschien zeggen dat zoiets te maken heeft met de midlifecrisis. Zo iemand koopt dan een motor of zo. Maar ik heb op dat moment heel hard 'help!' geroepen. Ik heb toen hulp toegelaten. Die heeft me leren genieten van wat ik noem 'het kleine leven'. Dus niet honderd dingen tegelijk, maar één ding tegelijk. Ik heb een jaar lang therapie gehad. Ook groepstherapie."


    ,,Confronterend, want je denkt toch: ik hoor eigenlijk niet tussen deze mensen te zitten. Maar ik hoorde wél tussen hen te zitten. Inmiddels kijk ik anders naar mijzelf. Ik weet dat ik graag hard rijd in een raceauto en dat ik uit de bocht ben gevlogen. Gelukkig kan ik nu beter schakelen en kan ik ook op tijd terug schakelen. En weet je? Ik hóef ook niet meer altijd in een racewagen te zitten. Na dat jaar heb ik mijn studie weer opgepakt. In alle stilte, zonder druk van buitenaf, in mijn eigen tempo. Ik ging me er langzaam weer nuttig door voelen. Zo heb ik alsnog mijn master pedagogiek gehaald. En was ik tenslotte klaar om als pedagoog terug te keren, de samenleving in.''


    'Ik ben er weer!'


    September vorig jaar ging bureau Daan Westerink weer feestelijk open. Op Twitter maakte ze monter melding van haar terugkeer: ,,Ik ben er weer!'' 


    Een paar weken daarna, in oktober, kreeg ze op het toilet een bloeding. Op vrijdag de dertiende kreeg ze te horen dat ze darmkanker had met uitzaaiingen. ,,Dat was de échte klap.''


    ,,Ik heb twee jaar darmklachten gehad en ik ben er ook voor naar de dokter geweest. Maar er kwam nooit iets uit. In mijn bloed valt nooit wat te zien. Hooguit dat mijn hb aan de lage kant is; ik neig naar bloedarmoede. Ik was die dag ervoor wezen wandelen in Bussum. Veertien kilometer. Ik voelde me niet zo lekker. Toen ik naar het toilet ging, kwam dat bloed mee. De tumor, zo bleek later, was knel komen te zitten tussen pezen en spieren. Dat verklaarde die plotselinge bloeding. Nog een geluk, in zekere zin. Als ik nog een paar maanden langer was doorgelopen zonder iets te merken, was hij door de darmwand heen gegroeid en had ik nog meer uitzaaiingen gehad.''



    De Tekst gaat verder onder de Foto:



    Daan Westerink in 2016.

    Daan Westerink in 2016.

    Foto: Shody Careman.


     




    Impact:



    De tumor is succesvol verwijderd, maar ik heb enorm veel pijn gehad. Er was een zenuw geraakt.

    Daan Westerink.



    ,,Mijn beide ouders hebben kanker gehad. Mijn moeder is eraan overleden. Mijn vader is uiteindelijk aan een hartaanval gestorven. Dat heeft zó veel impact gehad op mijn leven. Het heeft me ertoe gebracht mijzelf te gaan verdiepen in rouw. Hoe ga je daar nou mee om? Toen mijn moeder ziek werd, was ik nog Daniëlle, een pubermeisje van 14. Ik weet nog precies hoe dat was, hoe het voelde. En nu was ik ineens zelf aan de beurt. Ik heb zelf twee dochters. Zij waren óók bang hun moeder te gaan verliezen. Het besef was er ineens dat het dus zó maar afgelopen kan zijn. Heftig. Veel heftiger dan ik het ooit bij anderen heb kunnen ervaren. Vooral voor Peter en de kinderen, vond ik. En voor mijn broer en mijn vriendinnen."


    ,,Plotseling werd ik geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid. Ja zeg, zó had ik dat niet bedacht! Ik had juist weer zoveel levenslust. Vlak voordat ik geopereerd ging worden in het Diak in Utrecht, heb ik heel erg gehuild. Mijn moeder had dit ondergaan en nu moest ook ik diezelfde, eenzame weg afleggen. Ik was ontroostbaar. De verpleegkundige die bij me was, zei dat ik kon proberen met een fijne herinnering die narcose in te gaan. 'Denk maar aan iets waar je toen héél gelukkig was'. Dat heb ik gedaan. Ik heb gedacht aan hoe ik in Twente langs de Dinkel wandelde op een mooie zonnige dag - daar ben ik écht gelukkig geweest.''


    Patiënt zijn is moeilijk:


    ,,De tumor is succesvol verwijderd, maar ik heb enorm veel pijn gehad. Er was een zenuw geraakt. Dan is morfine niet meer afdoende. Laat mij maar gaan, dacht ik. Dit hoeft van mij niet meer. Ik heb daar serieus een trauma aan overgehouden. En er waren dus uitzaaiingen. Ik moest aan de chemo. Ik was daarvan te ziek om een normaal gesprek te kunnen voeren. Dat alles ligt nu gelukkig achter mij. Ik ben schoon, zoals dat heet. Om de drie maanden krijg ik een scan ter controle. De eerste in mei. Je kunt zeggen: dat is dan het eerstvolgende grote moment in mijn leven. Maar wat ik haast een nog groter moment vind, is als ik straks weer kan werken. Dat ik weer mee mag doen. Dat ik er bij kan horen."


    Chaos:



    Ik heb toch ook nog een andere droom. Eentje die zich steeds duidelij­ker begint te manifeste­ren.

    Daan Westerink.



    ,,Patiënt zijn vond ik heel moeilijk. Het is me zwaar gevallen. Je moet je overleveren en je moet het allemaal toch maar zelf doen. Ik lag tijdens de tweede coronagolf in het ziekenhuis. Naast mij was de corona-afdeling. Het was er chaos, ik kan niet anders zeggen. En de aandacht ging daardoor toch minder uit naar mij. Ik heb me al na een paar dagen laten ophalen. Ik heb zelf ontslag genomen, ja. Ik was totaal verzwakt, maar liet me liever verder thuis verplegen. In overleg met de huisarts. Intussen ben ik geen kankerpatiënt meer. Ik ben herstellende van kanker.''


    ,,Het is best vreemd om te beseffen hoe open ik nu durf te zijn over mijn kanker, terwijl ik het drie jaar geleden niet aandurfde om open te zijn over mijn depressieve gevoelens. Dat is ook iets, wat ik nu graag wil doorbreken. Zoek hulp! Ik had veel eerder hulp mogen zoeken. Ik durf best te zeggen dat ik nu gelukkiger ben dan ik drie jaar geleden was. Ik hoop straks weer te kunnen gaan werken met gezinnen en jonge kinderen. Daar kan rouw nog steeds onderdeel van zijn, maar ik kijk nu breder: hoe blijf je ondersteund als je iets heel ingrijpends overkomt? Ik zal er niet opnieuw een missie van maken. Voorheen wilde ik minister van onderwijs worden. Dat doel had ik écht. Maar ook dat hoeft niet meer sinds ik mijn raceauto onder controle heb.''


    Wandelen langs de Dinkel:


    ,,Ik ben 52 jaar. Nog even en de kinderen hebben hun plek gevonden. Wat dan? Daar heb ik over nagedacht. Misschien kan ik les gaan geven op het ROC in Utrecht? Werken met mbo-leerlingen is sowieso hartstikke leuk, zij vormen een totaal ondergewaardeerde groep. Maar ik heb toch ook nog een andere droom. Eentje die zich steeds duidelijker begint te manifesteren. Die ik wil onderzoeken. Kan hij echt uitkomen? Dat is weggaan uit de stad. Teruggaan naar Twente. Naar de familie die ik er heb, mijn vrienden en vriendinnen. Ik heb Peter alvast besmet met het Twentevirus, dus wie weet... Over een jaar of wat. Met Sjoerd lekker struinen over het Wierdense Veld. Wandelen langs de Dinkel. Daar waar ik het gelukkigst ben geweest.''



    Daan Westerink

    Daan Westerink.

    Foto: William Hoogteyling. 




    Bron: www.ad.nl