Noa en Myrthe zetten kankerpatienten in het licht.

07-11-2019 20:51



Ruim twaalf jaar is de vader van Myrthe en Noa ongeneeslijk ziek. Vanaf toen stond de wereld van Nico Faaij (50), de man van Klaske Hofstee (51) plotseling op z'n kop. Samen leven ze dagelijks met de gevolgen van Nico zijn toen vastgestelde hersenkanker.  Klaske haar man was 38 jaar toen hij de diagnose kreeg van een kwaadaardige ongeneeslijke hersentumor. Hun dochters Myrthe één en Noa drie jaar jong. Het ziek zijn heeft zijn impact op het gezin gehad.


Meer dan gemiddeld is de nu vijftien jaar oude Noa zich ervan bewust dat ze zichzelf later beroepsmatig wil gaan inzetten bij de strijd tegen kanker. "Ondanks mijn jonge leeftijd weet ik dat ik later neurochirurg ga worden. Om zo mijn steentje bij te dragen in de strijd tegen kanker. Ik wil later de hersentumorpatiënten wel hoop op genezing geven."



Tekst gaat verder onder de Foto:



        

Myrthe faaij met lichtjes en namen om te herdenken.


 


Herdenk of zet je geliefde in het licht:

Wil je naar aanleiding van onderstaand verhaal ook iemand steunen of herdenken met kanker?



Maak dan een donatie van 5 euro of meer over op IBANnummer NL22INGB0005046631 tnv K. Faaij-Hofstee ovv naam dierbare.



Meer onderzoek is zo verschrikkelijk nodig! De opbrengst van de donaties gaat voor 100% naar www.3Bergentocht.nl/Myrthe-Faaij  en www.3Bergentocht.nl/Noa-Faaij  en dus naar (ANBI) Stichting  www.stophersentumoren.nl


Toen de wereld van moeder Klaske instortte groeide het bewustzijn dat ze zelf actie moest ondernemen in de strijd tegen deze ongeneeslijke vorm van kanker. Klaske een Friezin om útens is daarna niet bij de pakken neer gaan zitten en richtte de Stichting www.stophersentumoren.nl op. In de afgelopen jaren hebben Klaskes inspanningen en acties geresulteerd in ruim 50 opgestarte hersentumoronderzoeken binnen verschillende universitaire ziekenhuizen en zijn de eerste resultaten al in de behandeling van de hersentumorpatient merkbaar.


Keukentafel:

Sommige van de bedachte acties beginnen aan de keukentafel, waarbij ook de twee dochters hun onmisbare creatieve inbreng omzetten in aansprekende projecten. Noa: "We hebben bedacht om mensen die kanker hebben in het licht te zetten.  Ook nabestaanden die hun geliefde willen herdenken kunnen een kaars kopen om zo mee te helpen bij de strijd tegen kanker. Iedereen die wil kan op 'lichtjesavond' kerstavond 24 december een kaars laten branden. Wie dat wil kan een kaars doneren. Lichtjesavond is om mensen te steunen en te herinneren die geraakt zijn door kanker / hersentumoren. We maken een groot hart van brandende kaarsen in onze voortuin. Elke kaars brandt voor een dierbare en het geld wat wij er mee ophalen gaat weer naar onderzoek. Als veel mensen mee gaan doen wordt dit indrukwekkend"



Tekst gaat verder onder de Foto:




Neurochirurg:

Noa (15 jaar) weet al sinds haar zesde levensjaar dat ze arts wil worden, sinds 2014, de operatie van haar vader is dat neurochirurg geworden. Noa: "Ik heb vorig jaar in het kader van mijn VWO opleiding een dag mee mogen lopen met een neurochirurg, en ik mocht naast de operatietafel meekijken bij twee hersentumoroperaties, eentje waarbij de patiënt wakker werd geopereerd, en eentje waarbij de patiënt onder narcose was. Daarna werd het voor mij nog meer duidelijk dat ik neurochirurg moet worden."


Klaske is enorm dankbaar voor de inzet die haar dochters tonen. "Het is niet zomaar wat om van jongs af aan geconfronteerd te worden met een zieke vader. Zo stonden de eerste zes jaren van hun jonge leven vooral in het teken van extreme vermoeidheid en dagelijkse en nachtelijke epileptische insulten van hun vader. De kinderen hadden instructies gekregen wat te doen bij een insult van papa en 112 had de aantekening voor jaren dat als vanaf ons huisadres zou worden gebeld door jonge kinderen, ze altijd langs zouden komen vanwege de situatie."


De meisjes waren 8 en 10 jaar oud toen hun vader een wakkere operatie kreeg, waarbij een groot deel van de tumor toch werd weggehaald in de hoop het epileptisch centrum er uit te halen. Dit lukte. Nico kwam epilepsie vrij uit de operatie echter had ernstige hersenbeschadiging. Hij had neglect op rechts, sleepte met een been en kon niet meer lezen, schrijven en rekenen Hij had woordvindproblemen en kon ook zijn vingers niet meer herkennen. Wijsvinger, middelvinger, pink, duim etc. dat was allemaal weg. Wel wist hij nog van Lange Jan, kleine ding en ringeling. Dit heeft te maken dat de hersenen hun uitvoerende taken niet meer kunnen doen, maar het geheugen nog wel werkt.


Nico kwam na 3 dagen thuis als iemand die een ernstige beroerte had doorgemaakt zonder enige vorm van begeleiding. Noa en Myrthe bedachten daarom onvermoeibaar raadsels en sommetjes om hun vader zijn executieve vaardigheden te activeren en ze lieten hem buiten uit. Hand in hand, want hij liep overal tegen aan. Schaterend kwamen ze dan weer thuis: "Papa liep tegen een boom, en riep uit: Hé wie heeft die boom hier nou geplant?!" Na jaren van oefenen, vallen en weer opstaan, bleef er ongeveer 10% restschade over en kon het gezinsleven min of meer weer worden opgepakt. Nu, 5 jaar na deze heftige operatie, zijn de meiden 13 en 15 jaar oud en er wordt weer gesproken over een operatie, omdat de tweede hersentumor groeit.




Bron: www.frieschdagblad.nl