Omgaan met diagnose kanker bij dierbare.

25-07-2021 18:09



Auteur: Margaux0710 - radar.avrotros.nl



Een tijdje geleden kreeg iemand die ik goed ken te horen dat hij prostaatkanker had, die dan ook nog eens uitgezaaid bleek te zijn in de klieren omheen de prostaat. Woensdag start hij met de behandeling: chemotherapie en hormoontherapie, nadien nog bestraling.

Ik heb het er zelf heel moeilijk mee. Hij is echt als een tweede vader voor mij, en het was dus ook wel even slikken toen ik het nieuws te horen kreeg. Al heeft het wel enkele dagen geduurd voor het echt doordrong.

Hij staat er zelf heel positief in en gelooft ook dat dat zeker bijdraagt aan de genezing (voor zover dat nog mogelijk is uiteraard), waardoor ik hem ook niet wil belasten met mijn eigen zorgen.

Ik zie hem zo'n drie dagen in de week nu en als ik er ben genieten we ook wel echt van het moment, al zijn serieuze gesprekken ook zeker niet uit den boze hoor.


Als ik echter gewoon alleen thuis ben hoef ik er nog maar aan te denken of de tranen lopen over mijn wangen. Ik ben zo bang voor het moment dat hij er niet meer is, echt geen idee wat ik zou moeten doen zonder hem. Ondanks dat de kans ook gewoon bestaat dat de behandeling goed aanslaat en hij nog een heel aantal jaren te gaan heeft, kan ik het momenteel echt niet opbrengen positief te denken.

Geen idee wat ik met dit topic wil bereiken, maar het lucht alleszins wel op het eens te kunnen delen. Heb niet echt iemand anders waarmee ik erover kan (of wil?) praten, dat maakt het er natuurlijk ook niet makkelijker op. Tips om toch hoop te blijven houden op een goed verloop en om positief te blijven denken zijn natuurlijk ook welkom.



Om te reageren op dit topic klik hier




Bron: www.radar.avrotros.nl