‘Onze moeder wilde vechten tegen kanker, maar dat mocht niet meer van de artsen’.

25-01-2020 12:51


Auteur: Bart-Jan van Rooij - ad.nl/binnenland.



   

Irene Vertegaal stapte met haar broers en zus naar de tuchtrechter na het overlijden van hun moeder.

Foto: Paul Vreeker/United Photos.





Annemarie Vertegaal (64) wilde nog vechten, ook al was haar strijd tegen borstkanker niet te winnen. Artsen van het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven besloten echter anders. Tenminste, dat verwijt maken de nabestaanden van hun inmiddels overleden moeder haar behandelend arts. Zij stapten naar de tuchtrechter.

Zingend en fluitend ging ze door het leven. Zelfs toen Annemarie Vertegaal het bar slechte nieuws over haar gezondheid kreeg, hield positiviteit haar op de been. Vastbesloten was ze om te strijden, samen met haar man, met wie ze bijna 45 jaar getrouwd was. Volgens de artsen van het Catharina Ziekenhuis takelde haar lichaam in de weken voor haar overlijden echter snel af door de kanker die woekerde: haar lichaam was op. De situatie leidde tot paniek bij Annemarie. 'Haal me hier weg, want ze willen me hier dood hebben', zou ze haar kinderen vlak voor haar overlijden hebben toegefluisterd. Ze was 64 toen ze in maart 2019 overleed.


Vechten ondanks te zijn 'opgegeven'

Wat als iemand 'is opgegeven' maar zelf nog wel wil vechten? Om deze vraag, die aan de orde kwam bij de dood van Annemarie, draait de zaak waarover het Eindhovense tuchtcollege voor de gezondheidszorg zich onlangs boog. Veel vaker speelt het omgekeerde en zijn er kwesties over euthanasie en de voorwaarden die daarbij horen. Want je moet zelf kunnen kiezen voor levensbeëindiging als je ondraaglijk lijdt, vinden negen op de tien Nederlanders, blijkt uit cijfers van het CBS.


,,Onze moeder wilde juist doorvechten, maar achter haar rug om trokken artsen de stekker eruit." Tijdens de zitting waren dat de laatste, harde woorden die dochter Irene Vertegaal (32) wilde delen met de tuchtrechter. Die behandelt de klacht van de vier kinderen van Annemarie. Irene, haar zus en twee broers wendden zich tot de tuchtrechter omdat de verantwoordelijk oncoloog-internist van het Catharina Ziekenhuis in hun ogen de wens van de moeder niet heeft gerespecteerd. Zij zou tot het einde hebben willen vechten.


Vocht:

Maar in plaats daarvan zouden de arts en haar collega's, zo bepleiten haar nabestaanden, hebben besloten de vrouw niet langer te laten lijden. Daarbij is onder meer de vraag of de artsen haar wel genoeg vocht hebben toegediend. Concreet zijn er twee klachten: er is gehandeld tegen de wil van de patiënt en er is geen adequate zorg verleend.


,,Ze was de meeste positieve persoon die ik ken", zegt de in Hillegom woonachtige Irene Vertegaal over haar moeder. Na haar overlijden heeft ze zich met haar zus en broers vastgebeten in het dossier.,,Toen ik veel verdriet had omdat het eens uit was met een vriendje, zei ze dat ik niet zoveel zelfmedelijden moest hebben. Ga niet bij de pakken neerzitten maar ga ervoor, was de les die ze me wilde leren."



Ze was de meeste positieve persoon die ik ken

Irene Vertegaal over haar moeder.


Braken:

Het is 2016 als bij haar moeder borstkanker wordt geconstateerd. Later komen uitzaaiingen aan het licht: lymfeklieren, botten, buikvlies en maag. Ze ondergaat diverse behandelingen. In februari 2019 praat Annemarie met haar behandelend arts over chemotherapie om haar ziekte te remmen en de klachten te verminderen. Een paar dagen later belandt ze in het ziekenhuis. Ze is misselijk en moet braken. Het past bij het ziektebeeld.


Haar kinderen zitten er dan bovenop. ,,Wat wij de behandelend arts ernstig aanrekenen, is het feit dat mijn moeder pas na zes dagen sondevoeding kreeg", vertelt Irene. ,,Dit pas nadat wij er expliciet op aandrongen. Naar ons idee is het ziektebeeld mede hierdoor sterk verergerd." Ook het vocht dat Annemarie kreeg toegediend, is punt van die discussie. ,,Toen ik zag dat ze maar 500 milliliter vocht kreeg, begonnen we ons echt zorgen te maken. Je hebt toch twee liter per dag nodig?"


Irene voelde de dienstdoende zaalarts daarover flink aan de tand, vertelt ze. ,,Uiteindelijk zei hij te moeten bekennen dat in de vergadering was besloten haar niet langer te laten lijden." Dat besluit voelt als een klap. Haar moeder had helemaal geen pijn, ze wilde behandeld worden en naar huis. Tot Annemarie, die op dat moment niet meer kan praten, dringt het nieuws volgens Irene maar al te goed door. ,,Ik zag de paniek in haar ogen. Achteraf zeggen de artsen dat nierfalen is opgetreden door haar ziekte. Maar ons standpunt is anders: het ziekenhuis heeft haar laten uitdrogen."


Verdedigbaar:

Voor de tuchtrechter stonden de familie en de oncoloog-internist - sinds april 2018 de hoofdbehandelaar van Annemarie - tegenover elkaar. Volgens de raadsman van het ziekenhuis heeft het 'Cathrien' niets verkeerd gedaan en ging de vrouw snel achteruit. Hij wees erop dat uit jurisprudentie blijkt dat het niet doorslaggevend is wat achteraf beter of anders had gekund. Het draait om de vraag of de betrokken oncoloog keuzes maakte die op dat moment verdedigbaar waren. Of de arts dingen heeft gedaan die verwijtbaar zijn? Zelf vindt ze van niet.


De uitspraak volgt uiterlijk op 27 februari 2020.




Bron: www.ad.nl