Patricia werkt bij Hospice Breda: ‘Er wordt hier ook heel veel gelachen’.

29-03-2022 16:04

 

Auteur: Daphne Geelink - indebuurt.nl/breda

 

 

Patricia in de tuin van Hospice Breda. 

Foto: eigen archief

 
 
 
 
 
Bang voor de dood is Patricia Klaasen (52) niet. Dat komt vooral door haar beroep: ze werkt bij Hospice Breda aan de Grieglaan. “Het is heel bijzonder als je in de laatste fase van iemands leven mee mag lopen.”


“De kring van mensen die sterven wordt vaak steeds kleiner. Ze kiezen wie ze om zich heen willen hebben. Als je daar als verpleegkundige onderdeel van mag zijn, zie ik dat als voorrecht”, zegt Patricia.

 

 

Werken in een hospice:


Patricia is opgeleid als verpleegkundige en werkte jarenlang in verpleeg- en ziekenhuizen. Ze had altijd de wens om in een hospice te werken, maar maakte pas zes jaar geleden de stap. “Ik vond mezelf niet eerder geschikt om deze baan aan te nemen. De levenservaring die ik nu heb, had ik nodig om hier te werken.”

Vanaf de eerste dag heeft Patricia het ongelofelijk naar haar zin. “Ik krijg vaak de vraag hoe ik iedere dag met de dood bezig kan zijn”, zegt ze. “Ik vind het een heel mooi beroep. We zijn niet bezig met het verlengen van het leven, maar om het stukje dat er nog is mooier te maken. We voegen geen dagen aan het leven toe, maar leven aan de dagen.”

 

 

Alles kan in Hospice Breda:


Bij Hospice Breda zijn zes kamers voor bewoners bij wie de dood nadert. “Die zijn bijna altijd bezet”, vertelt Patricia. Mensen zijn vanaf hun achttiende levensjaar welkom, de gemiddelde leeftijd ligt rond de 75 jaar. Bewoners worden volledig vrijgelaten in hoe zij de laatste dagen, weken of maanden willen spenderen. “Zo wilde een mevrouw de dag het liefst beginnen met een bitterbal en bakten we met het team ’s ochtends om 9.00 uur een bitterbal. Ja, er wordt hier ook heel veel gelachen.”
 

Een fijne laatste tijd geven:


Patricia, haar collega-verpleegkundigen en vrijwilligers hebben één duidelijk doel voor ogen: ze willen de bewoners nog een stukje kwaliteit van leven geven. “Ook als iemand ziek is en geen energie meer heeft om iets te ondernemen, kijken we wat wel kan. We brengen bijvoorbeeld iemand in het bed naar buiten als de zon schijnt of zetten mooie muziek aan op iemands kamer. Bewoners mogen ook altijd hun kamer naar wens inrichten met fotolijstjes of eigen meubels. Huisdieren zijn ook welkom.”

 

 

Leeft Patricia anders door haar werk?


“Ik blijf een mens en heb ook weleens moeite met bewoners die komen te overlijden. Als ik een vrouw van mijn leeftijd tref en kinderen van dezelfde leeftijd heeft, lieg ik als ik zeg dat het me niets doet.” Patricia heeft geleerd om de gebeurtenissen op haar werk een plek te geven. Naast dat ze altijd alles met haar team kan delen, heeft ze een uitlaatklep. “Als ik in de auto naar huis stap, zet ik keihard foute Nederlandse muziek op en zing dan heel hard mee”, zegt ze lachend.

Op de vraag of haar werk het leven van Patricia heeft veranderd, antwoordt ze: “Ik ben veel bewuster bezig met hoe mooi het leven is. Daarnaast praat ik veel makkelijker over de dood en ben ik niet bang om te gaan.”

 

 

 

Bron: www.indebuurt.nl