Sabrina Starke: ‘Mijn lichaam zei dat ik kanker had, maar met mijn hoofd kon ik er niet echt bij.

01-01-2021 17:18



Auteur: Anton Slotboom - ad.nl/show




Zangeres Sabrina Starke is ervan overtuigd: een lichaam dat niet in balans is wordt ziek. 

Zangeres Sabrina Starke is ervan overtuigd: een lichaam dat niet in balans is wordt ziek. 

Foto: Jan de Groen.






Interview: De Rotterdamse zangeres Sabrina Starke moest in 2020 het gevecht aan gaan met borstkanker. Ze doorstond chemotherapie en is nu aan het herstellen. ,,De artsen hebben gezegd dat ik mijn leven weer met vertrouwen kan oppakken.''


In 2018 vierde Sabrina Starke haar tienjarige jubileum. Voor een feestje was alle reden, want ze had nogal wat moois achter de rug: doorbreken als zangeres, successen boeken in de hitparade, optredens voor volle zalen en op grote festivals. Ze tekende in 2008 zelfs een contract bij misschien wel het meest beroemde platenlabel ter wereld: het Amerikaanse Blue Note. Ja, terugblikken op al die gebeurtenissen was natuurlijk leuk, zei ze rondom haar jubileum tegen deze krant, maar het ging Sabrina Starke (41) ook toen toch vooral om de toekomst. ,,Want ik wil nog zóveel,'' liet ze kordaat weten. 



Lees ook:

 Sabrina Starke onthult reden afwezigheid: 'Ik kreeg diagnose borstkanker'

Sabrina Starke onthult reden afwezigheid: 'Ik kreeg diagnose borstkanker'


 




Ik voelde eerst een knobbeltje, onder de douche. De klassieke manier, eigenlijk



Bovendien, liet ze doorschemeren, was ze de laatste tijd juist enorm aan het veranderen. Door een opleiding natuurvoeding wist ze alles over een lichaam in balans. Haar leven draaide om bewustwording en gezonder leven. ,,Fysiek en mentaal.'' Ze kon niet wachten om op die manier de toekomst in te gaan. Van onheil was rondom dat jubileum dus nog totaal geen sprake. Pas nu beseft Starke dat er toen in haar lijf al iets aan de hand moet zijn geweest. Want nog geen jaar na dat jubileum, op 17 oktober 2019, kreeg ze van artsen opeens het bericht dat haar wereld volledig op haar kop zette. De diagnose: borstkanker.


Als een donderslag bij heldere hemel?

,,Ik voelde eerst een knobbeltje, onder de douche. De klassieke manier, eigenlijk. Naar de huisarts, daarna een mammografie. Net als alle andere vrouwen kreeg ik de oproepen voor preventief onderzoek ook in de bus, maar die volgde ik nooit op. Nu wil ik vrouwen aansporen om het wel te doen, maar toen dacht ik: het zal toch niet zo zijn? Ik was lekker bezig. Ik lette op mijn voeding en ben toch gezond. Dus die enveloppen liet ik ongeopend, of ik maakte ze wel open en gooide ze daarna in de prullenbak. Nu weet ik dat het zo belangrijk is om op je lichaam te letten, en dat je beter tien keer te veel naar de huisarts kunt gaan om iets te laten checken dan te weinig en te laat. Die brieven openen... 


Het is zo'n kleine moeite. Ook al heb je er niet altijd zin in. En voel je angst voor wat zou kunnen gebeuren. Toen ik bij de arts zat om de uitslag te horen wist ik wel dat borstkanker een optie was, maar ik dacht ook: het zal toch niet? Pas toen ik die uitslag kreeg drong het tot me door.


Het begin was het moeilijkst. Dan moet je er achter komen hoe erg het is, en hoeveel kans je nog hebt. Ik ging zwaar in de overlevingsstand. Heel raar, en natuurlijk ook heel eng. Als je kijkt naar hoe ik in het leven stond, ik zorgde al jaren goed voor mijn lichaam, volgde een holistische voedingswijze, deed een opleiding natuurvoeding, is chemotherapie een extreme situatie die je toestaat in je lichaam. 


Bovendien, liet ze doorschemeren, was ze de laatste tijd juist enorm aan het veranderen. Door een opleiding natuurvoeding wist ze alles over een lichaam in balans. Haar leven draaide om bewustwording en gezonder leven. ,,Fysiek en mentaal.'' Ze kon niet wachten om op die manier de toekomst in te gaan. Van onheil was rondom dat jubileum dus nog totaal geen sprake. Pas nu beseft Starke dat er toen in haar lijf al iets aan de hand moet zijn geweest. Want nog geen jaar na dat jubileum, op 17 oktober 2019, kreeg ze van artsen opeens het bericht dat haar wereld volledig op haar kop zette. De diagnose: borstkanker.


Als een donderslag bij heldere hemel?

,,Ik voelde eerst een knobbeltje, onder de douche. De klassieke manier, eigenlijk. Naar de huisarts, daarna een mammografie. Net als alle andere vrouwen kreeg ik de oproepen voor preventief onderzoek ook in de bus, maar die volgde ik nooit op. Nu wil ik vrouwen aansporen om het wel te doen, maar toen dacht ik: het zal toch niet zo zijn? Ik was lekker bezig. Ik lette op mijn voeding en ben toch gezond. Dus die enveloppen liet ik ongeopend, of ik maakte ze wel open en gooide ze daarna in de prullenbak. Nu weet ik dat het zo belangrijk is om op je lichaam te letten, en dat je beter tien keer te veel naar de huisarts kunt gaan om iets te laten checken dan te weinig en te laat. Die brieven openen... 


Het is zo'n kleine moeite. Ook al heb je er niet altijd zin in. En voel je angst voor wat zou kunnen gebeuren. Toen ik bij de arts zat om de uitslag te horen wist ik wel dat borstkanker een optie was, maar ik dacht ook: het zal toch niet? Pas toen ik die uitslag kreeg drong het tot me door. Het begin was het moeilijkst. Dan moet je er achter komen hoe erg het is, en hoeveel kans je nog hebt. Ik ging zwaar in de overlevingsstand. Heel raar, en natuurlijk ook heel eng. Als je kijkt naar hoe ik in het leven stond, ik zorgde al jaren goed voor mijn lichaam, volgde een holistische voedingswijze, deed een opleiding natuurvoeding, is chemotherapie een extreme situatie die je toestaat in je lichaam. 


Je staat altijd vrij om te kiezen. Ik dacht: moet ik dit wel doen? Ik ben samen met het ziekenhuis alle opties gaan onderzoeken. Heel uitgebreid, ook. Maar toen ik eenmaal had gekozen voor chemotherapie ging ik er voor. Het was nog steeds overleven, maar het werd anders. Ik ging er doorheen en had vertrouwen in mijn keuze.''



De tekst gaat verder onder de foto. 




Zangeres Sabrina Starke

Zangeres Sabrina Starke.

Foto: Jan de Groen.





 

U leefde juist extreem gezond. Voelde u zich in de steek gelaten door uw eigen lichaam?

Na lang aarzelen: ,,Mijn lichaam zei dat ik kanker had, maar met mijn hoofd kon ik er niet echt bij. Al snel begon het proces: hoe ben ik hier beland? Hoe ben ik hier gekomen? Dat was een lange reis vol zelfonderzoek. Mentaal onderzoek ook. Ik wist: een lichaam dat niet in balans is wordt ziek. Mijn antwoord was eigenlijk al klaar. Ik moest ontdekken op wat voor manier ik dan uit balans was. Wat er onverwerkt was. En wat niet aangepakt. Er zaten toch wel heel veel onverwerkte dingen in mijn leven.''



Er is een groot verschil tussen weten hoe je dingen graag wil en het ook echt uitvoeren



De chemokuren vonden deels plaats tijdens de eerste lockdown, vertelt ze. ,,Dat was wel even heavy. Ik zat zwaar in quarantaine en mocht niemand zien. In het begin mocht ik nog iemand meenemen naar het ziekenhuis, maar dat veranderde. Al snel moest ik alleen naar Ikazia. De auto uit, direct naar de afdeling, op je plek zitten, chemo en dan direct weg. Ze hebben het mooi en goed gedaan, in Ikazia. Er werd goed gezorgd voor de veiligheid. Maar het waren zulke rare dagen. Een soort operation...Op een gegeven moment gaat je hoofd in de praktische stand. Je zit er elke week in chemotherapie aan het infuus, in een comfortabele stoel, in een huiselijke omgeving.''


Daar zat u dan, met al uw ambities:

,,Er is een groot verschil tussen weten hoe je dingen graag wil en het ook echt uitvoeren. We luisteren vaak wel naar ons lichaam, als het bijvoorbeeld aangeeft dat het honger heeft, maar wat er in ons hoofd en in onze ziel gebeurt: daar besteden we minder aandacht aan. In mij zaten heel veel patronen die een negatieve invloed op me had. Ik ben altijd al een gevoelig meisje geweest en heb alles ontvangen, ook liefde. Maar het zit ook een beetje in de zwarte cultuur: in mijn jeugd moest ik vooral sterk zijn en niet huilen. Er was niet altijd veel ruimte om me te uiten. Als kind heb je gewoon te luisteren, en moet je niet teveel een mening hebben. 



De band tussen mijn ouders is in mijn ziekteperi­o­de veel sterker geworden



De band tussen mijn ouders is in mijn ziekteperiode veel sterker geworden. Die band is opengebroken, we hebben mooie gesprekken gevoerd. Kijk, achteraf gezien had ik als kind iets meer nodig om me veilig te voelen en iets zelfverzekerder de wereld in te kunnen gaan. Het onzekere meisje is altijd in me gebleven. Dat uitte zich in twijfels, onzekerheid, en angst. Ik was erg angstig. Ook voor de dood, bijvoorbeeld. Voor ik borstkanker kreeg al. Heel bizar, eigenlijk. Toen ik dit nieuws kreeg wist ik: ja, nu mag ik er écht bang voor zijn.''


Eigenlijk zegt u: ik was ook mentaal niet in orde?

,,In mijn periode van ziek zijn ben ik heel erg gaan kijken naar die patronen, en hoe die mijn leven hebben beïnvloed. Die negatieve gedachtes zijn vervuilend. Ik geloof heel erg dat er een disbalans was. Dan kun je nog zo gezond eten, maar het cirkeltje was niet rond. Ik ben een spiritueel persoon en ik geloof dat we eigenlijk vanuit onze ziel moeten leven. En niet vanuit het lichaam. Het lichaam is de vorm, maar de ziel is wie we zijn.''


Veel mensen zeggen: ziek worden overkomt je. U denkt daar anders over?

,,Ik neem zelf volledig verantwoordelijkheid voor het ziek worden. Op een positieve manier. Kijk, wat ik bedoel is dit: mijn ziek worden is een effect van uit balans zijn.''



Maar sommige lezers zullen nu zeggen: 'ho, wacht eens even. Dit was toch niet uw eigen schuld.'

,,Ja, ik snap dat ze dat zo zouden zeggen. Ik hoop maar dat mijn woorden goed overkomen. Ik wil dit vertellen, er is altijd wel een grotere missie, toch? In de Surinaamse cultuur is praten over ziek zijn heel erg taboe. Zwaar. Dit kun je toch niet vertellen! Schaamte is in die cultuur een heftig ding. Je vuile was, ziek zijn, kun je niet buiten ophangen. Maar ik wil mijn verhaal wel delen. Ik zie mijn ziekte niet als vuile was. Het is de realiteit. En praten is sowieso goed. Van dingen binnen houden komt niets goed. Delen is mooi. Niemand heeft het tegen me gezegd hoor, dat ik dit niet mag delen, maar in mijn familie zijn mensen die andere keuzes zouden maken. Misschien gaan mensen nu wel bewuster nadenken over het leven, of over zichzelf. Al is het alleen maar in mijn eigen familie. Dan is het maar doorbroken. Natuurlijk zouden mensen zeggen dat dit niet mijn eigen schuld was. En misschien klinkt eigen schuld heel vervelend. Laten we het zo zeggen: wij hebben invloed op de dingen die ons overkomen, en ziekte is altijd een soort van waarschuwing naar onszelf. In die zin is het een positief iets. Ons lichaam vertelt ons iets. He, er is iets gaande! Het is eigenlijk een soort wake-up call.''


De tekst gaat verder onder de video:  






Veel in haar leven is sinds die dag in oktober 2019 veranderd, maar hetzelfde gebleven blijkt toch vooral dit: Starke praat bedachtzaam, ze wikt en weegt haar woorden, neemt alle ruimte voor stiltes. ,,Er zijn eigenlijk altijd voortekenen geweest,'' zegt ze na zo'n momentje van bezinning. ,,Als ik terugkijk zie ik hoeveel stress ik had, als ik een plaat ging uitbrengen. Veel zorgen, veel op mijn schouders. Ik dacht: ik doe het allemaal wel, ik ben een sterke vrouw. En dit is achteraf, dat weet ik ook wel. Maar de voortekenen waren er. We leven in een wereld vol stress, waarin we zoveel moeten. En waarin we eigenlijk geen ruimte nemen voor onszelf. Dat geldt voor iedereen. Maar sommige mensen zijn daar gewoon gevoeliger voor, weet je. En dan kan ziekte je overkomen. Dat geldt voor sommigen, anderen zijn misschien sterker. Maar wat ik van mezelf weet is: ik ben zo'n gevoeliger mens.''


U bent moeder, u heeft een relatie. Dit moet moeilijk zijn geweest.

,,Ik heb het niet ervaren als een gevecht. Ik vond het belangrijk dat ik het snel zou accepteren. Vechten tegen de realiteit verzwakt ook, vind ik. Het was dus belangrijk om rust te creëren en mijn lichaam zo rustig mogelijk te krijgen. Acceptatie was heel belangrijk. Die angst voor de dood? Die heb ik moeten accepteren. Borstkanker is heel pittig. Maar waar chemotherapie iets afbreekt, heb ik geprobeerd er iets tegenover te zetten. Ik ben heel erg met voeding, meditatie, yoga, rust en zelftherapie aan de slag gegaan. Mijn rechterborst is geamputeerd, ik heb nu een prothese. Ook dat heb ik snel geaccepteerd. Veel vrouwen zouden denken: dat is verlies van mijn vrouwelijkheid. Dat is zo. Maar wat niet in die borst zat, is wie ik ben. Nu die borst er niet meer is, ben ik nog steeds Sabrina. Ik ben er oké mee.''


U wilde voor u ziek werd vooral naar de toekomst kijken. Lukt dat nu weer?

,,Ik ben niet meer ziek. Dat is positief. Ze blijven me vijf jaar in de gaten houden. Het idee blijft altijd aanwezig: stel dat.. Maar het is niet erg op de voorgrond meer, nu. Het is niet zo dat het mijn leven bepaalt. Ik heb geen angst meer. Ook het andere scenario, waarin ik het niet red, heb ik al geaccepteerd.''




Bron: www.ad.nl