Silke kreeg baarmoederhalskanker en schrijft daarover: ‘Ik ga dood. Dat was het eerste wat ik dacht’.

06-09-2020 17:53



Auteur: Elke Agten - ad.nl/hengelo



Silke Essens kreeg vorig jaar de diagnose baarmoederhalskanker. Inmiddels is ze gelukkig genezen. Om van haar af te schrijven en haar ervaringen te delen, is ze een blog begonnen: Blog met Tumor.

Silke Essens kreeg vorig jaar de diagnose baarmoederhalskanker. Inmiddels is ze gelukkig genezen. Om van haar af te schrijven en haar ervaringen te delen, is ze een blog begonnen: Blog met Tumor.

Foto: Robin Hilberink.





HENGELO - Van de een op de andere dag stond haar leven compleet op z'n kop. Na een toch al turbulent jaar kreeg Silke Essens (30) op 14 augustus 2019 de diagnose baarmoederhalskanker. Een nachtmerrie die werkelijkheid werd. "Ik dacht direct dat ik doodging."


Nu kan ze er rustig over praten. Maar in de periode dat ze ziek was vlogen haar emoties alle kanten op. Nadat in januari vorig jaar haar vader overleed, pakte Silke Essens na een donkere periode de draad weer langzaam op. Het voorjaar stond voor de deur, de zon liet zich wat vaker zien, de Hengelose leerde weer een beetje genieten. Tot ze op een ochtend in mei klachten kreeg.


Afwijkende cellen:

"Ik had onder andere last van overmatige afscheiding", zegt ze terugblikkend. "Dan weet je direct dat er iets niet klopt. Ik ken mijn lijf." Toch trok ze niet direct aan de bel. Stress, een heftig jaar, een verandering in haar cyclus, het kon van alles zijn. Na enkele weken besloot Silke toch haar huisarts te bellen. "Ook zij was niet direct ongerust. Maar omdat ik nog geen 30 was, maakte ze wel even een uitstrijkje." De uitslag was schrikken: PAP3B. Er waren afwijkende cellen gevonden. 



De arts wilde me niet direct ongerust maken, maar ik voelde gewoon dat het niet goed zat.

Silke Essens.



Onzekere toekomst: 

"Dat ik zo schrok was vooral onwetendheid. Onrustige cellen betekenen niet direct het ergste."


Met lood in haar schoenen vervolgde Essens haar gang naar de gynaecoloog. Hier kreeg ze na een inwendig onderzoek voorzichtig te horen dat het ook kwaadaardig kon zijn. Silke: "De arts wilde me niet direct ongerust maken, maar ik voelde gewoon dat het niet goed zat." Na twee weken van onmenselijke spanning, sloeg de uitslag alsnog in als een bom: baarmoederhalskanker. Het voelde alsof haar toekomst in een klap werd weggevaagd.


Hoop:

"Ik ga dood. Dat was het eerste wat ik dacht. Moet ik nu gaan nadenken over de dingen die ik nog wil doen?" Levensvragen die gelukkig van korte duur waren. Anderhalve dag na de snoeiharde diagnose werd Essens opnieuw gebeld. Dit keer met goed nieuws: er waren geen uitzaaiingen gevonden. "Wat er dan door je heengaat", vertelt ze. "Ineens was er weer die hoop: misschien is deze ellende wel niet zo groot als ik dacht."


 

Ik ga dood. Dat was het eerste wat ik dacht. Moet ik nu gaan nadenken over de dingen die ik nog wil doen?

Silke Essens.  



Kinderwens:

Wat volgde was een intensief traject. Ze liet embryo's invriezen en koos na veel wikken wegen toch voor volledige verwijdering van haar baarmoeder. Een bewuste keuze voor het leven, legt ze uit. "In het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis werd mij verteld dat mocht de kanker terugkomen, ik een overlevingskans van 50 procent had. Dat vond ik te heftig." Maar met die beslissing was de kans om kinderen te krijgen verder weg dan ooit. "Het was alsof ook de toekomst van mijn vriend in mijn handen lag. Dat vond ik zó moeilijk."


Eenzaam:

Na een geslaagde operatie bleek dat ook het omliggende weefsel helemaal schoon was. Ze was klaar. Het zat erop. "Maar eigenlijk begint het dan pas", stelt Silke. "Ineens moest ik het weer alleen doen. Alsof je van een rijdende trein wordt gegooid." Ze besloot haar gevoelens op papier te zetten. Dit deed ze tijdens haar ziek zijn ook al. Kleine stukjes tekst om maar niet te vergeten wat er allemaal was gebeurd. "Het was ook een manier om ermee te dealen", zegt ze. "Ik kende niemand die hetzelfde had meegemaakt. Dat was best eenzaam."


Blog met Tumor:

Door het gebrek aan ervaringsverhalen, besloot Essens haar eigen woorden om te zetten in een blog. Precies een jaar na haar diagnose lanceerde ze 'Blog met Tumor'. Met een vleugje humor probeert ze een beetje luchtigheid te geven aan zoiets zwaars als kanker. "Ik wil vooral voorkomen dat mensen het hele internet af moeten struinen naar herkenning. Soms wil je gewoon even lezen dat wat je denkt en voelt helemaal niet gek is. Iedere keer als ik iets post, kondig ik dat aan op Instagram."


Pittige race:

De kanker is niet weg op het moment dat het uit je lijf is, stelt Essens. Naast fysieke klachten als lymfoedeem vindt ze het ook mentaal een pittige race. "Mijn droom om zelf kinderen te dragen is uiteengespat. En zo zijn er meer dingen. Het traject ná baarmoederhalskanker is eigenlijk net zo belangrijk, toch wordt dat nog steeds erg onderschat." 


 

Wees niet bang voor slecht nieuws. Kanker is een verschrik­ke­lij­ke diagnose, maar de kans dat je het overleeft is zoveel groter dan vroeger.

Silke Essens.



Bevolkingsonderzoek:

Vaccineren, uitstrijkjes, het HPV-virus, wat betreft het bespreekbaar maken van baarmoederhalskanker valt er volgens de Hengelose nog veel te winnen. "Ik las dat maar 60 procent van de vrouwen meedoet aan het bevolkingsonderzoek. Terwijl je hiermee je eigen leven kunt redden." Tegen die 40 procent wil ze zeggen: "Wees niet bang voor slecht nieuws en om intieme zaken te bespreken. Kanker is een verschrikkelijke diagnose, maar de kans dat je het overleeft is zoveel groter dan vroeger."


www.blogmettumor.nl




Bron: www.ad.nl