Sonja (40) had jeugd vol misbruik en geweld. Toen ze haar leven op de rails had, kreeg ze kanker

11-06-2020 16:40


Auteur: Marcel Wijnstekers - ad.nl/rotterdam



Sonja Tellekamp: ,,Als ik het even moeilijk had, dacht ik aan de woorden van mijn opa: Alles is mogelijk...

Sonja Tellekamp: ,,Als ik het even moeilijk had, dacht ik aan de woorden van mijn opa: Alles is mogelijk..."

Foto: Jan de Groen.





Rotterdammers: In iedere Rotterdammer schuilt een uniek relaas. Wekelijks tekent verslaggever Marcel Wijnstekers zo'n levensverhaal op. Na een moeilijke start heeft Sonja Tellekamp (40) haar leven eindelijk op de rit. Tot het vernietigende bericht van haar oncoloog: kanker. ,,Zielig heb ik mezelf nooit gevonden."  

,,Mijn opa zei altijd: 'Als jij iets wil bereiken in het leven, dan is dat mogelijk. Je moet het alleen wel willen met heel je hart.' Nog vaak denk ik terug aan die woorden. Hij moet hebben geweten: dit meisje gaat het nog zwaar krijgen in haar leven.

Omdat mijn moeder licht verstandelijk beperkt is, namen mijn grootouders een groot deel van mijn opvoeding voor hun rekening. Nadat zij rond mijn zesde jaar kort na elkaar stierven, was ik overgeleverd aan de grillen van mijn moeder en vooral stiefvader in de Haagse Schilderswijk.


Niets mis met die kleurrijke en gezellige Schilderswijk, met op straat een grote sociale controle, maar bij ons thuis gebeurden er zaken die het daglicht niet konden verdragen."


Handtastelijk:

,,Mijn biologische vader was, mede door zijn schizofrenie, al uit beeld sinds mijn eerste verjaardag. De nieuwe vriend van mijn moeder was handtastelijk. Soms beschouwde hij niet mijn moeder, maar mij als de vrouw des huizes."



Aangifte tegen mijn stiefvader kwam niet in mij op. Ik dacht: als hij vertrekt, moet ik alleen voor mijn moeder zorgen.

Sonja Tellekamp.



,,Met mijn moeder sprak ik niet over het misbruik. Zo'n verhaal kan zij helemaal geen plek geven. Tijdens haar geboorte zat de navelstreng klem om haar nek, dus zij is niet zoals jij en ik. Hulp heb ik nooit gezocht. Aangifte tegen mijn stiefvader kwam niet in mij op. Ik dacht: als hij vertrekt, moet ik alleen voor mijn moeder gaan zorgen. Daar had ik geen trek in.


Op mijn twaalfde was ik echter zo klaar met mijn thuissituatie dat ik een greep in het medicijnenkastje van mijn moeder deed. Zij slikte diverse antidepressiva. Ik herinner me dat ik in een keer al haar pillen doorslikte. Daar werd ik eindelijk rustig van. Toch belde ik het alarmnummer. Achteraf wilde ik niet dood; ik wilde gewoon hulp."


Echte ouders:

,,Nadat mijn maag in het ziekenhuis was leeggepompt en ik de agent die mij terzijde stond, liet blijken absoluut niet terug naar huis te willen, ben ik via Jeugdzorg in de crisisopvang terechtgekomen. Daan en Petra werden mijn pleegouders. Voor mij zijn zij nog altijd mijn echte ouders. Bij hen krabbelde ik op."



Voor mij zijn Daan en Petra nog altijd mijn echte ouders. Bij hen krabbelde ik op

Sonja Tellekamp



,,Ik weet nog dat we aan de eettafel zaten en mijn pleegmoeder zei: 'Daan gaat straks huiswerk met je maken'. En: 'Wil jij je kleedgeld wekelijks of maandelijks?' Ik was stomverbaasd. Huiswerk? Kleedgeld?


Na een periode bij Daan en Petra heb ik in een fasehuis van Jeugdzorg gewoond. Daar word je onder begeleiding klaargestoomd voor het echte leven. Op mijn achttiende ging ik op kamers en begon mijn studentenleven."


De knop om:

,,Lange tijd heb ik het vertrouwen in de mens verloren, maar op een gegeven moment was dat klaar. Niet alleen dankzij therapie voor traumaverwerking, maar vooral door mijn eigen instelling: de knop moest om. Ik moest door.


Als ik het dan even moeilijk had, dacht ik aan de woorden van mijn opa: 'Alles is mogelijk.' Mijn middelbare schoolloopbaan begon ik weliswaar op de ito, uiteindelijk heb ik mijn hbo-diploma Sociaal Pedagogische Dienstverlening,  SPH, gehaald." 



Ik weet hoe het voelt om niet thuis te wonen, om je verlaten te voelen en last te hebben van bindings­angst.

Sonja Tellekamp.



,,Nu ben ik persoonlijk begeleider op een woongroep van jongvolwassenen met autisme en psychische problemen. Ze hoeven mij meestal niets te zeggen. Ik weet hoe het voelt om niet thuis te wonen, om je verlaten te voelen en last te hebben van bindingsangst."


Bobbeltje:

,,Een afgeronde studie, een leuke baan, instructrice bij een sportschool en moeder van een zoon en een dochter - het leven lachte me eindelijk toe. Totdat ik vier jaar geleden een bobbeltje in mijn nek voelde. Onderzoek wees uit: non-hodgkin. Daar kwam lymfatische leukemie bij.


Lange tijd heb ik gedacht: gaat dit over mij? Ik sport veel, eet gezond, rook en drink niet. Toch krijg ik die rotziekte. Gelukkig niet de agressieve variant, maar hier kom ik nooit meer vanaf.


Twee jaar na de laatste chemokuur is mijn lichaam nog altijd erg verzwakt. De ziekte lijkt onder controle, maar de oncoloog is niet tevreden. Hij begon onlangs over een nieuwe kuur, vanwege de vele ontstekingen in mijn lichaam, maar die weiger ik.


Mijn prognose is zeven tot vijftien jaar. Dan liever nog zeven jaar een leuk leven dan vijftien jaar aftakeling. Nu leef ik bij de dag. Vorig jaar ben ik met mijn dochter naar het Burning Man Festival geweest in Nevada. Dankzij een crowdfunding, waarbij 7000 euro is gedoneerd. Niet alleen voor mijn trip, maar ook om mijn achterstallige huur, kinderopvang en belastingschuld te betalen."


Mannetje staan:

,,Zielig heb ik mezelf nooit gevonden. Integendeel. Ik heb altijd op het juiste moment de juiste personen getroffen. Zij hebben er mede voor gezorgd dat ik mezelf heb kunnen ontwikkelen tot de vrouw die ik nu ben.


In de tijd die ik nog heb, probeer ik mijn kinderen zelfredzamer te maken, zodat ze hun mannetje staan als ik er niet meer ben. De belangrijkste les aan hen? Dat alles in het leven mogelijk is, zolang ze er maar voor gaan. Met heel hun hart."




Bron: www.ad.nl