Stan maakte nog net de 4de verjaardag van zijn dochtertje mee toen hij op zijn 35ste stierf: 'Het is niet anders’.

17-03-2020 16:54



Auteur: Jeroen de Valk - ad.nl/amersfoort



Stan Schouten met dochtertje Eloise op de golfbaan in Soest.

Stan Schouten met dochtertje Eloise op de golfbaan in Soest.

Foto: Familie Schouten.



Van wieg tot graf: Hij was een robuuste overlever en een levensgenieter. ,,Doodgaan? Dat is niets voor hem'', dacht zijn vriendin. Toch bezweek Stan Schouten (1984-2019) op zijn 35ste aan een zeldzaam soort kanker. Hij had op het laatst nog snel carrière gemaakt bij het Hilton-concern. Deze week in de rubriek Van wieg tot graf zijn levensverhaal.


De website van het uitvaartbedrijf liep vol met condoleances na het overlijden van Stan Schouten. Hij wordt in alle toonaarden geprezen. Maar als er één rode draad is te ontwaren, is het wel Stans vermogen om werkelijk álles uit het leven te halen. Hij was een levensgenieter, een bourgondiër en een feestbeest.


Een van zijn vrienden schrijft: ,,Stan, ouwe lapzwans. Lachen, drank, top 2000, feesten, bitterballen, zorgzaam en hondstrouw. Zomaar wat woorden die mij door het hoofd schoten toen ik het bericht ontving dat je de strijd hebt verloren.''



Toen hij voor de vierde keer op sterven lag, dachten we: nu zal het ook wel goed komen. Maar het kwam niet goed

Lisa Fabriek.



Maar Stan had ook een andere kant, al kende de buitenwereld die niet. Hij kon stil en verdrietig zijn en ook gewoon heel boos. Zijn ex-vriendin Lisa Fabriek had het daar niet makkelijk mee, hoewel ze ook wel begreep dat ze hem weinig kon verwijten. Want haar levenslustige Stan werd ernstig ziek; dusdanig dat ze al drie keer afscheid van hem had genomen. Toen dat moment zich voor de vierde keer aandiende, dacht zowel Stan als zij onwillekeurig: nu zal het ook wel goed komen.


Maar deze keer kwam hij er niet meer bovenop. Stan overleed op 17 november 2019 in zijn woonplaats Soest. Hoewel hij maar 35 werd, vermoedt Lisa dat zijn lichaam 'op' was. Hij was eindeloos veel bestraald en had steeds weer andere medicijnen gekregen die voor steeds weer andere bijwerkingen zorgden. ,,Soms slikte hij wel twintig pillen op een dag.'' De constante wijziging van kuren en therapieën kwam mede door zijn zeldzame ziekte: neusslijmvlieskanker. Medici waren volop aan het experimenteren en Stan stond open voor alles wat maar kon helpen.


Droombaan:

Als hij zich maar enigszins vitaal voelde, ging Stan aan het werk. ,,Hij is er nog in geslaagd zijn droombaan te bemachtigen'', weet Lisa. ,,Hij was financieel directeur van het Waldorf Astoria-hotel in Amsterdam. Een baan in de 'finance', wat hij machtig interessant vond. Hij moest er leidinggeven, iets wat hem goed lag. En hij hield van pracht en praal. Die heb je daar volop. Hij heeft die baan twee jaar gehad, tot kort voor zijn overlijden.''


Het moederbedrijf Hilton hield Stan zo'n tien jaar in dienst, in slechte en goede tijden. Eerst mocht hij zich opwerken tot financieel directeur, ondanks het ontbreken van een officiële opleiding in die richting. Daarna werd hij ziek. Lisa: ,,Je denkt: een kil, Amerikaans bedrijf. Maar dat is niet zo. Als hij ziek was, mocht hij wat lichte werkzaamheden vanuit huis verrichten. Ze hebben na zijn overlijden een inzameling gehouden voor de toekomstige studiekosten van ons kind, Eloise.''



Tekst gaat verder onder de Foto:



Stan Schouten: zijn vriendin  viel meteen voor zijn blauwe pretoogjes.

Stan Schouten: zijn vriendin  viel meteen voor zijn blauwe pretoogjes.

Foto: Familie Schouten. 




Constantijn Frederic Anton 'Stan' Schouten groeide op in Dronten. Hij excelleerde er als jeugdgolfer en wilde aanvankelijk sportleider worden. Spoedig stapte hij echter over naar de wereld van de 'hospitality', want daar lag zijn hart. Hij volgde de hogere hotelschool en werkte in Londen en Curaçao. Al eerder, in Amsterdam, had hij Lisa leren kennen. Ze viel meteen voor zijn blauwe ogen en uitbundige, opgewekte persoonlijkheid.


Ze moest wel even wennen aan zijn polo's en deftige overhemden. Lisa dacht even dat hij een 'kakker' was, tot ze merkte dat hij voor niemand zijn neus ophaalde. Hij bleef zich wel zorgvuldig kleden. Geregeld droeg hij een stijlvolle hoed. Die kwam van pas toen hij door de chemo's zijn krullen verloor.


37 dagen bestralen:

Toen ze samen in Curaçao woonden, kwamen er opeens van die vreemde gezwellen. Ze keerden terug naar Nederland, waar begin 2014 de diagnose kwam. Lisa reed hem 37 aaneengesloten dagen voor bestralingen heen en weer: van hun woning naar het ziekenhuis en weer terug. Hij hield er brandwonden aan over en werd misselijk. Dankzij andere, destijds experimentele medicatie begonnen de kwaadaardige cellen echter weer te krimpen. Stan beleefde een goede tijd waarin hij genoot van zijn dochtertje. Haar 4de verjaardag kon hij nog net meemaken.


Zijn laatste woorden tegen Lisa waren: ,,Het is niet anders.'' Hij zei het met een ondertoon van 'maar ik had het liever anders gewild'. Lisa: ,,Doodgaan was niets voor hem. Je zou kunnen denken dat hij puur op geesteskracht zou overleven.''


De Rotaryclub Soestdijk ontbreekt niet bij de condoleanceberichten. De club hield een paar dagen na zijn overlijden een stoel leeg, 'ter nagedachtenis'. Een sportmaatje schrijft: ,,In elke traan zit een herinnering die mooie momenten naar boven brengt waarvan we weten dat ze nooit meer te beleven zijn. Nooit meer een piramide kunnen maken van champagneflessen, nooit meer kunnen genieten van een bubbel op het strand.''


Na de begrafenis werd uitgebreid geproost op dé plek bij uitstek: het Hilton Royal Parc, Soestduinen. Niet ver van zijn woning en met uitzicht op zijn geliefde golfbaan.




Bron: www.ad.nl