Stephany (54) vocht als een leeuw tegen haar ziekte: ‘Ze wilde zó graag leven’.

15-03-2020 17:27


Auteur: Roos van Bijnen - ad.nl/dordrecht.



Denise Golverdingen met een foto van haar overleden moeder Stephany Spruit. ,,Zij was mijn alles.

Denise Golverdingen met een foto van haar overleden moeder Stephany Spruit. ,,Zij was mijn alles."

Foto: Cor de Kock.





VAN WIEG TOT GRAF Hoeveel pijn ze ook had Stephany Spruit bleef steevast lachen. Met haar wilskracht vocht ze tegen kanker.

Een grote lach en twinkelende ogen. Op iedere foto waar Stephany Spruit op staat is ze vrolijk te bewonderen. Haar dochter Denise Golverdingen (26) kijkt naar de foto's van haar moeder, die over haar hele huis in Meerkerk zijn verspreid. Hoe gek het misschien ook klinkt, Denise kan nog niet beseffen dat haar moeder er niet meer is. ,,Ik hoop nog steeds dat ze op een dag binnen komt lopen en me de dikste knuffel van de wereld geeft, ook al weet ik dat dat nooit meer kan."


 

We hadden een band die alleen sommige moeders en dochters misschien kennen. Iedere dag belden we elkaar

Denise Golverdingen.

 

Stephany was de liefste persoon die Denise kende. Een zorgzaam en warm mens, die altijd het beste in een ander zag. ,,Zij was mijn absolute nummer één", vertelt Denise. ,,We hadden een band die alleen sommige moeders en dochters misschien kennen. Iedere dag belden we elkaar. Gewoon, om de dag door te spreken. Of als ik ergens advies voor nodig had. Mijn moeder kende me als geen ander en we wisten elkaar altijd weer te vinden."


Het artikel gaat verder onder de foto:



Stephany Spruit wilde niets liever dan leven.

Stephany Spruit wilde niets liever dan leven.

Privéfoto. 




Genieten van de allerkleinste dingen, dat deed Stephany het liefst. ,,Simpelweg naar de markt in Dordrecht gaan, vond ze al prachtig. Of gezellig highteaën en musicals bezoeken. Wat zeker niet betekende dat ze een doetje was, hoor." Integendeel: Stephany was lange tijd opsporingsambtenaar. ,,Ze kon dus ook wel harder zijn. En dat strijdgevoel heeft haar in het leven heel ver gebracht."


Brandplekken maakten haar niets uit:

In 2004 kreeg Stephany borstkanker. Alhoewel een borst onmiddellijk geamputeerd moest worden, bleef ze in haar herstel geloven. ,,In het begin van dit millennium stond het woord 'kanker' best wel gelijk aan 'dood'. Dat vond ik als kind uiteraard enorm eng. Ik weet nog zo goed dat ik aan haar vroeg: 'Mama, ga je nu dood?'. Waarop ze die grote lach van haar opzette en zei: 'Dat zijn we zeker niet van plan, schat'. Zo zeker was ze er dus van dat ze van de kanker zou gaan winnen."



Ik weet nog dat ik als kind aan haar vroeg: 'Mama, ga je nu dood?'

Denise Golverdingen.



Jarenlang leek het haar ook goed te vergaan. Tot haar wereld op een dag in 2016 weer even stilstond. Bij een jaarlijkse controle in het ziekenhuis kwam er niet alleen uit dat de kanker terug was, het was op dat moment al uitgezaaid naar haar lever, rug en bekken. ,,Toen we dat hoorden, wisten we gelijk: dit duurt niet lang meer. En dus pakte mijn moeder alles aan wat ze nog kon. Van chemo's en pillen tot bestralingen. Ze wilde zó graag leven, dat de brandplekken van de bestralingen op haar rug haar helemaal niets uitmaakten."


Moeder-dochteruitje: 

Hoog op het verlanglijstje stond nog een moeder-dochteruitje in het buitenland. Daarom boekte Stephany snel een weekje naar Valencia. Als Denise er zo op terugkijkt, snapt ze niet dat ze die hele reis samen niet huilend hebben doorgebracht. ,,Eigenlijk wil je alleen maar genieten van het moment, het niet hebben over haar mogelijke dood. Dat hielden we best lang vol, tot ze op een aftands Spaans terras ineens brak. Zaten we daar saampjes met tranen over onze wangen rollend te praten over hoeveel we wel niet van elkaar hielden. Het idee dat ze ons alleen zou achterlaten, kon ze niet verdragen."



Het artikel gaat verder onder de foto:



Stephany en dochter Denise waren elkaars beste vriendinnen.

Stephany en dochter Denise waren elkaars beste vriendinnen.

Foto: Privéfoto.




Door haar onverminderde wilskracht wist Stephany toch nog jaren aan haar leven toe te voegen.


,,Daar zijn mijn stiefvader en ik altijd heel trots op geweest. Maar het afgelopen jaar kon ze haast niet meer. Ze vocht als een leeuw tegen haar ziekte, en toch kon ze er niet van winnen. Toen er ook nog een nieuwe tumor in haar hersenen was bijgekomen, kon ze uiteindelijk ook niet meer praten of bewegen. Die energieke en enthousiaste vrouw die ik kende, was in haar laatste maanden vooral heel moe."


Telefoontje:

Vorig jaar 29 augustus vierde Denise de Gorcumse Zomerfeesten. Want, zo had haar moeder altijd gezegd, háár leven moest ook gewoon doorgaan. ,,Terwijl ik 's nachts thuiskwam van het feest, kreeg ik het telefoontje dat het echt slecht ging. Diezelfde dag nog moest ik afscheid van haar nemen en blies ze haar laatste adem uit. Mama heeft 54 jaar mogen leven."



Als ik ooit kinderen krijg, hoop ik in ieder geval dat ze veel op mijn moeder zullen lijken

Denise van Golverdingen.



Hoe erg Denise haar moeder mist, kan ze in woorden niet tot nauwelijks uitdrukken. ,,Ze betekende alles voor mij. Ik weet dat ze heel graag oma had willen zijn, zodat ze haar kleinkinderen de wereld kon laten zien. Als ik ooit kinderen krijg, hoop ik in ieder geval dat ze veel op mijn moeder zullen lijken. Dat ze genieten van zelfs de kleinste dingen van het leven. Ik hoop dat hun oma dan van boven met een grote lach meegeniet."



Bron: www.ad.nl