Stervende MONA: ’Het ga jullie goed…’

11-06-2019 20:54


Auteur: Evert Santegoeds - telegraaf.nl/entertainment




Met haar legendarische tijdschriftrubriek 'Schrijf 't maar aan MONA' werd de Limburgse schrijfster LOEK KESSELS een fenomeen. Onvermoeibaar beantwoordde zij brieven van lezers die hulp zochten, een schouder om op uit te huilen of alleen een luisterend oor. Afgelopen weekend schreef zij zélf... een bericht waarin zij haar overlijden aankondigt, waarschijnlijk al deze week.



Achtentachtig is Loek Kessels, beter bekend als Mona, inmiddels. Ze werd landelijk bekend door haar brievenrubriek in Story, maar schreef ook romans en kinderboeken.

Achtentachtig is Loek Kessels, beter bekend als Mona, inmiddels. Ze werd landelijk bekend door haar brievenrubriek in Story, maar schreef ook romans en kinderboeken.

Foto: Hollandse Hoogte.






Het was uitgesproken slecht nieuws, wat LOEK KESSELS (88) afgelopen weekend deelde met haar volgers op Facebook. De vrouw die als MONA met haar brievenrubriek in Nederlands oudste entertainmentblad een fenomeen werd en duizenden hulp, steun en een troostende schouder bood, is aan het einde van haar Latijn en heeft - volgens mensen die dat naar haar zeggen kunnen weten - misschien nog een week te leven.


Twee jaar lang heeft Loek gevochten tegen een ziekte 'waartegen nauwelijks te vechten is'. En haar strijd moet ze nu opgeven.


Nuchter stelt ze in haar afscheidsboodschap op het social mediaplatform: ,,Geen leuk bericht.


Maar ik wil niet zomaar 'in de lucht' verdwijnen zonder afscheid te nemen van al diegenen die me zo vaak een glimlach hebben bezorgd of een fijn gevoel van herkenning.''


Stroomversnelling:

,,Dank dus aan mijn vrienden, bekende en onbekende, die me hebben 'geliked' en bijzondere dingen met me hebben gedeeld.''


,,De reden van dit stukje: ik ga het helaas niet meer redden.''


,,De laatste dagen ben ik in een stroomversnelling, een maalstroom terecht gekomen, die alles verandert. Twee jaar heb ik gevochten tegen een ziekte waartegen nauwelijks te vechten valt. De insiders weten het. Ik bén een vechter. Maar nu zijn er geen opties meer...''


,,Dus heb ik besloten te kiezen voor de laatste mogelijkheid: nog steeds rechtop en menswaardig. Het duurt niet lang meer. Misschien een week, zo is me door degenen die het weten kunnen, verteld.''


,,Als de dag binnenkort komt waarop ik niet meer zal reageren of met jullie delen, dan weten jullie tenminste 'waarom'. Want voor vrienden hoef je niets te verbergen. Die begrijpen je en accepteren je besluiten, waarvoor je ook kiest.''


,,Rest mij hier de woorden te schrijven die ik voor mijn dochter achterlaat. En mochten er onder jullie vrienden zijn die ik hiermee, behalve een afscheidsknuffel, een speciaal gevoel kan geven, neem het dan van mij aan.


Het komt uit mijn hart.''

Als ik er niet meer ben,

Als ik ben waar het leven is verstild,

Weet dan dat een deel van mij je nooit verlaat...

Mijn onsterfelijke liefde.


Het ga jullie goed.


Loek.


Fenomeen:

Als 'biechtmoeder Mona' werd Loek Kessels een fenomeen. Ruim 25 jaar beantwoordde de in Amsterdam geboren, maar bijna haar leven lang in Limburg woonachtige schrijfster in Story brieven van mensen met problemen of die alleen een luisterend oor zochten.


Problemen had zij zelf ook en in interviews vertelde ze wel eens dat zij haar inlevingsvermogen putte uit haar buitengewoon problematische jeugd die zij twee jaar geleden - dus pas op hoge leeftijd - tot in detail uit de doeken deed in een onthullend boek.


Een kusje op je ziel heet haar autobiografie, waarin zij vertelt dat haar moeder een alcoholist was die haar en haar broer mishandelde. Loek was al ziek toen het werd gepresenteerd in een Maastrichtse boekhandel. Het nieuws dat zij aan kanker leed, had zij kort daarvoor te horen gekregen, maar hield de schrijfster toen nog nadrukkelijk voor zich. ,,Ik was gevraagd voor verschillende interviews, maar die moesten over het thema gaan, niet over mijn ziekte, ik wilde geen zielig verhaal!''


Waarom ze haar herinneringen aan een moeder die bij gebrek aan alcohol ook spiritus dronk, vaak laveloos op de grond lag, haar kinderen vernederde en zelfs probeerde te vermoorden - na al die jaren - allemaal op papier zette? Loek wilde bereiken dat er meer aandacht zou komen voor mensen die leven met een verslaafde. Kinderen van een alcoholist nemen die problemen of verslaving eenvoudig over.


Dertig procent van alle brieven die zij als Mona ontving, gingen daar volgens haar over. ,,Die mensen klaagden eerst over eenzaamheid of gevoelens van minderwaardigheid. Dan wist ik het al. Ik kon gewoon ruiken: dit is iemand die leeft met een alcoholist.''


Zelf kwam ze er nooit overheen. Ook niet door het schrijven van dat hartverscheurende boek. In WEEKBLAD PRIVÉ zei ze: ,,Dat kan ook niet. Het zit zó diep. Stom hè, dat je daar niet overheen komt?''


De afschuw voor haar moeder bleef. En dat oorlogservaringen mogelijk een rol speelden bij het ontstaan van haar problemen en haar rol als zelfbenoemd dubbelspionne in '40-'45 kon haar niet milder stemmen. ,,Ik wil er niets van weten.'


Loek, zelf moeder van dochter KATINKA, bleef ondanks alles tot het laatst voor velen een steun- en toeverlaat in de rubriek Schrijf 't maar aan Mona.


Hartverwarmend:

Later wisten haar 'anoniempjes' en andere hulpzoekenden haar via Facebook opnieuw te vinden en Mona, inmiddels weer Loek geheten, gaf nog steeds raad als mensen nu via de digitale weg bij haar aanklopten.


Dit weekend schreef ze: ,,Grappig, maar ook hartverwarmend hoe je in de loop van enkele jaren een aantal FB-vrienden opbouwt die je, zonder ze ooit ontmoet te hebben, gaat 'kennen' en waarderen.''


,,Natuurlijk, er zijn ook vrienden bij die je al kende. Een warm nest. Voor mij tenminste. Mensen die je humor, je voorkeuren delen... Mensen die via Messenger berichtjes sturen waarin lief en leed wordt gedeeld, of zomaar een spontane groet.''


Maar dit weekend had ze daar dus alleen nog haar afscheidswoorden en het nieuws van haar aangekondigde dood.


In talloze reacties wensen penvrienden en -vriendinnen haar kracht en het allerbeste... precies zoals zijzelf deed aan het einde van elke brief.




Bron: www.telegraaf.nl