Vier keer kanker: Arthur deed het onmogelijke en rende een marathon.

28-04-2020 17:05



Auteur: Lisanne Doff - indebuurt.nl/dordrecht



Arthur tijdens de Drechtstadloop in 2019.

Foto: Ellen Hienekamp.




Arthur Moen (39) kreeg op zijn zestiende voor de eerste keer kanker en sinds die tijd is hij aan het tobben met zijn gezondheid. Ook kreeg hij de afgelopen negen jaar te maken met een depressie, een burn-out en meerdere kankersoorten. Toch hield zijn grote hobby hem op de been: hardlopen. Toen het moment daar kwam dat hij misschien nooit meer kon hardlopen, besloot hij om zelf een marathon te organiseren. In Dordrecht, zijn eigen stad. 


"Op mijn zestiende voelde en zag ik dat er iets mis met mijn lichaam was. Alles wees erop dat ik zaadbalkanker had, maar ik heb het toen tegen niemand gezegd", vertelt Arthur. "Twee jaar lang liep ik met dit geheim rond, omdat ik me schaamde. Ik was flink aan het puberen, ontkende dat ik ziek was en was ook bang voor de dood. Mensen in mijn omgeving waren namelijk overleden aan kanker. Op school was ik rebels en in het weekend ging ik veel uit om mijn geheim te verbergen. Maar dit heeft bijna mijn leven gekost. Toen op mijn achttiende de diagnose werd gesteld, bleek dat de kanker was uitgezaaid en ging ik een heel traject in."


De kanker is terug:

"De kanker verdween, maar ik werd nog tien jaar lang onder controle gehouden. Na die periode raakte ik mijn baan kwijt, kreeg ik een burn-out en kwam in een depressie. Die periode duurde twee jaar en in die tijd ben ik begonnen met hardlopen. Ik merkte dat het sporten goed voelde en ik er een beter humeur van kreeg. Het zorgde er zelfs voor dat ik van mijn antidepressiva afkon."



'Ondanks ziekte en tegenslag heb ik het onmogelijke kunnen bereiken'



Van korte afstanden tot kilometers rennen:

Helaas kreeg Arthur voor de tweede keer kanker. Dit keer was het een vorm van klassieke hodgkin: lymfeklierkanker. Hij kreeg chemokuren en begon met revalideren, maar toen werd er opnieuw kanker ontdekt. Arthur had een grote tumor in zijn buik. Het ging zo slecht met Arthur dat hij deze periode in een rolstoel belandde en niet meer kon lopen. Toch zette hij alles op alles om zijn favoriete hobby weer te kunnen uitvoeren. "Ik moest naar Duitsland voor een operatie die mijn tumor verwijderde. Daarna heeft het twee jaar geduurd, voordat ik weer kon hardlopen.


Eerst liep ik 100 meter, daarna 200. Steeds een stapje verder. Ook deed ik oefeningen om mijn buikspieren te verstevigen. Op een gegeven moment kon ik aardig doorlopen en lukte het me om weer kilometers te rennen."


Marathon in Dordrecht:

Maar er werd voor de vierde keer kanker geconstateerd. "Ja, het is niet te begrijpen", zegt Arthur. "Het verhaal wordt steeds opmerkelijker, hè? De behandelingen stonden gepland voor eind maart en het was maar de vraag of ik daarna nog wel kon lopen. Daarom heb ik begin maart een marathon in Dordrecht georganiseerd. Ik wilde graag meedoen met de marathon in Rotterdam, maar omdat de operatie daarvoor was kon ik daar niet aan meedoen. In Dordrecht maakte ik vanaf mijn huis een route richting het Biesboschcentrum, dat was het keerpunt om daarna weer terug naar huis te rennen. Van te voren had ik het aan familie, vrienden en kennissen verteld en zij waren erg enthousiast. Wat er op de dag van de marathon gebeurde... ga ik nooit meer vergeten."


De tekst gaat verder onder de foto. 



Foto: privébezit.




Veel support:

"Ik kan je zeggen dat het één van de mooiste dagen in mijn leven was. Vrienden en familie stonden langs de kant van de weg om me aan te moedigen. Het was een heel feestcomité! Via een app konden mensen me volgen, zodat ze precies wisten waar ik was. Het was elke keer een verrassing wie ik langs de weg zag staan. Sommige vrienden gaven me water, anderen renden een stukje mee en maakten een praatje. Het was van begin tot eind genieten, omdat ik zoveel support kreeg. Het ging me er niet om hoe lang ik erover deed, als ik deze marathon maar uitliep."


Onverklaarbaar:

En dat lukt! Na 4 uur en 50 minuten stond Arthur weer bij zijn voordeur. "Ondanks ziekte en tegenslag heb ik het onmogelijke kunnen bereiken. Ik hoop daarom ook dat dit een inspiratie is voor anderen. Ik weet nog niet of ik na mijn behandelingen ooit nog kan hardlopen. Dat hangt er vanaf. Mijn operatie en chemotherapie zijn uitgesteld, vanwege het coronavirus. En daar ben ik heel blij mee. Op onverklaarbare wijze is de kanker kleiner geworden. Ik voel me op dit moment eigenlijk supergoed en ben nog voor honderd procent vanuit huis aan het werk. Het is een rollercoaster, maar ik geniet van deze tijd die ik samen met mijn gezin krijg zonder me heel ziek te voelen."


Bekijk hieronder een filmpje van de marathon van Arthur.





Bron: www.indebuurt.nl