Wat doe je in hemelsnaam als je kind doodgaat? ‘Van binnen word je nooit meer wie je was’.

13-12-2021 15:38



Auteur: Sophie Fleur Verbiesen - bd.nl/den-bosch-vught



Mariska de Langen (links) met haar overleden dochter Ize en Marieke Driehuizen Goorts (rechts) met de afbeelding in het boek van haar dochter Dide.

Mariska de Langen (links) met haar overleden dochter Ize en Marieke Driehuizen Goorts (rechts) met de afbeelding in het boek van haar dochter Dide. 

Foto: Marc Bolsius.





ROSMALEN/NULAND - 'Het verliezen van je kind maakt je eenzaam, het voelt leeg en rauw'. Mariska de Langen uit Nuland verloor haar 7-jarige dochter Ize in augustus 2020 aan leukemie. Dide, dochter van Marieke Driehuizen-Goorts uit Rosmalen, overleed vierenhalf jaar geleden aan de gevolgen van de waterpokken. Nu doen ze hun verhaal. 


Samen met zes andere ouders die een kind verloren, werkten beide moeders mee aan het boek Wij zijn nooit voorbij. 


Na het overlijden van dochter Ize, nog maar zo kort geleden, is Mariska op zoek naar een lotgenoot. Naar iemand die hetzelfde heeft meegemaakt én hetzelfde denkt en voelt. ,,Ik was heel erg op zoek naar contact en steun", vertelt ze. ,,In Marieke vond ik iemand met wie ik kon praten."


'Rouw en pijn'


Marieke weet meteen waarover Mariska het heeft. ,,Rauwe pijn. Niet te beschrijven in taal. Er zijn eigenlijk geen woorden voor. Het verliezen van je kind maakt je eenzaam, het voelt leeg en rauw. De eerste vijf maanden heb ik elke dag gehoopt dat het niet waar was. Dat er toch wonderen zouden bestaan en Dide gewoon zou terugkomen." 


Een gat in het midden van mijn romp, zo beschrijft Mariska het. ,,Met kapotte randen en bloedend. En je wil elke keer een stapje terug. Toen Ize was opgebaard, wilde ik terug naar het moment dat ze leefde. Na de crematie wilde ik weer een week terug, naar toen ze opgebaard lag. Ze was dan misschien wel dood, maar nog steeds bij ons."



Als ik nu alles goed doe, komt ze misschien weer terug.

Mariska de Langen.



De eerste maanden wilde Mariska het bovendien heel goed doen voor iedereen. ,,Het zijn rare gedachten, maar ik dacht: als ik nu alles goed doe, komt ze misschien weer terug. En je bent aan het zoeken, zo aan het zoeken naar iets wat de pijn vermindert. Alleen niks werkt. Niks helpt." 


De open wond heelt:



Langzaam, heel langzaam heelt de open wond weer. Marieke: ,,Hoe je van buiten was, dat blijft hetzelfde, maar van binnen word je verscheurd. Je wordt nooit meer wie je voor het overlijden van je kind was."


Toch besloten ze allebei zich niet kapot te laten maken door het verdriet. ,,We hebben heel bewust gekozen om verder te leven en zo onze kinderen te eren." Mariska heeft het nog moeilijk ermee. ,,Ize zat zo vol levenslust, wilde zo graag beter worden. Op haar sterfbed zei ze dat we weer gelukkig moesten worden en dat we moesten genieten. En ik dacht alleen maar: ik wil niet genieten vóór Ize, maar mét Ize. Toch lukt het nu wel iets vaker. Ik ben het haar verplicht iets ervan te maken."


Het was Mariska die een oproep op Facebook zag van Stichting Nooit Voorbij met de vraag of ouders wilden meewerken aan een verhaal over hun overleden kind. ,,Ik stuurde twee alinea's op en vrij snel hoorde ik al dat ik was geselecteerd." De stichting is opgericht door Mirjam Louwen-van Bekkum, die in 2018 zelf haar zoontje Florian verloor. Mariska: ,,Het idee is dat we boekmonumentjes achterlaten voor onze overleden kinderen, zodat ze er altijd zijn, maar ook dat we hiermee andere ouders troost geven. Dit is het boek dat ik had willen lezen, toen mijn dochter net was gestorven."


'Je hoeft elkaar niets uit te leggen' 


De presentatie van het boek vond plaats op 13 november met de schrijvers, hun families, vrienden, bekenden en lotgenoten. ,,Eigenlijk leken het zeven uitvaartjes. Met verhalen en foto's over onze kinderen die er niet meer zijn", vertelt Marieke. Mariska vult aan: ,,Het was ook heel mooi. Het voelde heel krachtig en ook fijn: je hoeft elkaar niks uit te leggen. Het is bovendien een prachtig boek geworden, alleen het onderwerp is verschrikkelijk."


Marieke heeft meegewerkt aan het boek met als doel rouw, pijn en verdriet bespreekbaar maken bij en met kinderen en volwassenen. ,,Dat de ander ook weet dat er niets is op te lossen. Dat je bij dit grootse verdriet alleen wilt worden gehoord en gezien. Het enige wat iemand hoeft te doen is luisteren en erbij blijven als de tranen komen."



Ik durfde de kinderuit­vaart­on­der­ne­mer niet eens te bellen, omdat het voelde alsof ik daarmee de dood binnenhaal­de.

Mariska de Langen.



Mariska had wat meer begeleiding vóór het daadwerkelijke overlijden van Ize gewild en hoopt dat haar verhaal daaraan kan bijdragen. ,,We kwamen thuis en kregen alleen palliatieve zorg voor Ize. Ik had zo graag gewild dat er iemand was die zorgde dat er dingen werden geregeld. Ik durfde de kinderuitvaartondernemer niet eens te bellen, omdat het voelde alsof ik daarmee de dood binnenhaalde."


Ze weten allebei: het missen gaat nooit over. Mariska: ,,Moeilijk is het altijd, iedere dag, op ieder moment, hoe klein ook. Ik kan me nu, zestien maanden later, niet eens meer voorstellen hoe Ize er met 8 jaar zou uitzien. Ik zou zo graag nog tien seconden met haar knuffelen. Al is het alleen maar om te weten dat het nu goed met haar gaat, waar ze ook is."


Het boek Wij zijn nooit voorbij is voor 29,95 euro verkrijgbaar bij Stichting Nooit Voorbij, de lokale boekhandels en online.




Bron: www.bd.nl