Wijze les van vertrekkend ETZ-uroloog Paul Kil: ‘Een kankerpatiënt weet vaak zelf wat goed voor hem is’.

09-07-2020 19:03



Auteur: Hein Eikenaar - ad.nl/tilburg



Uroloog Paul Kil.

Uroloog Paul Kil.

Foto: Pix4Profs / Joris Buijs.




TILBURG - Uroloog Paul Kil (64) neemt na 30 jaar afscheid bij het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis in Tilburg.


Lekker met pensioen?

,,Ach nee, ik ben nog een jong menneke hè."


Uroloog Paul Kil heeft net plaatsgenomen aan de tafel en hij staat alweer op. Of hij even bij een patiënt mag kijken. ,,Twee minuutjes." Natuurlijk, werk gaat voor. Werken met de patiënt is toch het allermooiste in zijn vak, vertelt hij even later als hij weer zit. ,,Daar heb ik nog steeds heel veel plezier in."


Een dertiger was hij toen hij aan de slag ging in het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis. Nu, dertig jaar later, trekt Kil er de deur achter zich dicht. Hij vindt het tijd voor een nieuwe uitdaging.


Dus nog geen pensioen voor u?


Jong menneke:

Met zichtbare pretoogjes: ,,Ach nee, ik ben nog een jong menneke hè. Ik ga voor halve weken aan de slag als medisch directeur bij bloedprikdienst Diagnovum. Ik zit in het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg in Den Haag. En ik kan nu langer en vaker naar Suriname toe."


Kil is mede-oprichter en voorzitter van stichting DutchStone, die zich inzet voor minder nierfalen in Suriname. ,,Er zijn heel veel Surinamers met nierstenen, onder meer door het klimaat, te zout eten en te weinig drinken. In 2017 hebben we een laserapparaat voor de vergruizing van nierstenen geschonken aan het Academisch Ziekenhuis Paramaribo en artsen opgeleid. Onze focus ligt nu op voorlichting en preventie." Zijn inspanningen leverden hem de Ere-orde van de Gele Ster op, een hoge Surinaamse orde van verdienste.



Er is een hele grote groep die wel kanker heeft, maar waarvan je nu zegt: we gaan er niet meteen iets aan doen, we kijken het eerst eens even aan.



Terug naar Tilburg. De plek, het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis, waar hij zich decennia lang met de prostaat en alles wat met mannelijke organen te maken heeft, heeft beziggehouden. De afgelopen jaren is zijn vak wezenlijk veranderd, zegt de uroloog.


,,We wisten dat er twee vormen van prostaatkanker waren. Een milde langzaam groeiende vorm waarbij je kunt afwachten en een agressieve vorm die je moet behandelen. Vroeger konden we dat onderscheid niet maken. Dus als je kanker had, werd je behandeld. Ook mannen die de niet-agressieve vorm hadden. We hebben geleerd de twee vormen uit elkaar te houden. Er is een hele grote groep die wel kanker heeft, maar waarvan je nu zegt: we gaan er niet meteen iets aan doen, we kijken het eerst eens even aan. Je voorkomt daarmee veel onnodige behandelingen zoals een operatie of bestraling."


Toch lijkt het me geen fijne boodschap als de arts zegt: je hebt prostaatkanker, maar we doen er nu niets aan.

,,We blijven het natuurlijk goed controleren, kijken of de tumor niet verder groeit. En als het nodig is dan pikken we je eruit en volgt alsnog een behandeling. Maar het klopt, ook voor ons was het een enorme ommekeer in denken. Zo ben ik helemaal niet opgeleid dertig jaar geleden. Je stond in de behandelmodus. Kanker betekende: hup, prostaat verwijderen of bestralen."


In 2013 publiceerde Kil, samen met journalist Corine Koole het boek: 'Kiezen bij kanker, (hoe) laat ik mij behandelen?'. U bent er groot voorstander van om patiënten mee te laten beslissen in de behandeling die ze krijgen.

,,Naarmate ik ouder werd, heb ik geleerd beter te luisteren naar patiënten. Ze hebben zelf hun verhaal, kunnen zelf de keuze maken en zelf vaak goed bepalen wat goed voor henzelf is. Al zeggen ze in het begin heel vaak: dokter zegt u het maar, u hebt ervoor gestudeerd. Of ze vragen wat ik zou doen als ik in hun situatie zat. Maar iedereen zit in een andere situatie."


En wat zegt u dan tegen ze?

,,Dan zeg ik: we gaan eerst praten over wat de voor- en nadelen zijn. Als u er niet uitkomt, ga ik u helpen. Je neemt de patiënt mee in de mogelijkheden die er zijn. Heel vaak blijkt, dat als je zo'n traject loopt, ze zeggen: doe mij maar een operatie of doe mij maar een bestraling. Al willen sommige mannen meteen al dat alles eruit gaat. Maar er is ook een groep die na zo'n gesprek concludeert dat het best veilig is om af te wachten. Ze komen zelf tot hun besluit."


Waarom is dat zo belangrijk?

,,Stel dat het fout gaat, dan zegt zo'n man: ik had me nooit moeten laten opereren. Maar ja, de dokter had het gezegd. Het is afschuwelijk als de behandeling tegenvalt. Maar door de patiënt te betrekken, beslis je samen en staan mensen ook achter de gekozen behandeling."



De tijd die ze hebben, besteden ze liever niet meer aan ziekenhuis­be­zoe­ken, chemothera­pie en het infuus


Is dit niet het afschuiven van uw verantwoordelijkheid als arts?

,,Nee. Het gaat erom dat je dit traject samen doorloopt. Dat is veel meer waard. Natuurlijk moet ik als arts mensen adviseren en begeleiden. Maar neem bijvoorbeeld chemotherapie. Veel oudere mannen kiezen voor de kwaliteit van het leven en niet voor deze intensieve behandeling met maar een zeer beperkte levensverlenging van enkele maanden, die je als arts wellicht zou adviseren. De tijd die ze hebben, besteden ze liever niet meer aan ziekenhuisbezoeken, chemotherapie en het infuus. Je merkt dat mensen bereid en in staat zijn daar een rol in te spelen. Dat vind ik een van de mooiste dingen die mij als arts is overkomen."




Bron: www.ad.nl