Willy’s boek over ziekte en verlies moet anderen steunen.

01-02-2020 19:11



Auteur: Nynke Bruinsma - frieschdagblad.nl



Dat het leven niet vanzelfsprekend is weet Willy Broekstra (58) uit Dokkum maar al te goed. In mei 2015 krijgt ze te horen dat ze leukemie heeft. Na een beenmergtransplantatie knapt ze langzaamaan weer wat op. Maar het leven krabt en bijt nogmaals: drie jaar later wordt haar man Gerrit ziek. Hij heeft het leven moeten laten.


Tekst gaat verder onder de Foto:



Willy Hoekstra uit Dokkum scjreef eem tweedelig boek over leukemie en de gevolgen die deze ziekte voor haar leven had en nog steeds heeft.

Foto: Marcel van Kammen.




Haar ervaringen met de ziektes en het verlies schreef ze op, met een tweedelig boek als resultaat. ,,Ik hoopje dat Kaal haar en Klaar ta steun wêze kinne."


Het is 2018 als Willy Broekstra weer een beetje begint op te knappen van de zware periode die achter haar ligt. Sara, haar kleindochter, is aan het buitenspelen. Haar moeder Mathilda wil toch wel eens weten waar ze met twee vijfjarige jongetjes over aan het praten is. ,,Weten jullie wel wat mijn beppe heeft?", vraagt de kleine Sara met haar armpjes in haar zij. ,,Mijn beppe heeft kaal haar."


,,Ik haw hiel bot lake doe't ik dat fan Mathilda hearde", zegt Willy terugkijkend aan haar keukentafel. ,,Ik hie doe al it plan om oait noch-ris in boek te skriuwen oer wat ik meimakke haw, mar Sara joech my it lêste triuwke dat ik nedich hie. Ik wist doe ek daliks dat 'Kaal haar' de titel wêze moast."


De wereld op zijn kop:

Het is mei 2015. Al een tijd lang voelt Willy zich niet goed. Ze is moe, vloeit regelmatig en krijgt bloedingen in de mond. Al drie keer is ze naar de huisarts geweest, zonder resultaat. Ten slotte wordt er na weer een bezoek aan de huisarts bloed afgenomen bij Willy. Na het bloedonderzoek gaat al snel de telefoon. ,,De húsarts sei dat ik slim siik wie en dat ik daliks komme moast. Dy moarns siet ik noch by de dokter, dy middeis lei ik al yn it sikehús."


Je wereld staat op zijn kop na diagnose leukemie, maar de gevolgen van de ziekte worden pas later goed duidelijk. ,,Danny Vera be-skriuwt dat goed yn syn ferske Rollercoaster. Want sa is it ek wier. Je libben komt yn in achtbaan telâne. Ik wit noch dat ik doe eins allinne mar bliid wie dat ík it hie en net ien fan myn twa dochters bygelyks."



Wy hawwe net iens safolle mear praten. Omdat ik ek siik west ha, wist ik presys wat er trochmakke. Oan in heale blik hiene wy genôch



De medische molen gaat draaien. Elke dag moet Willy een pil slikken. Operaties, chemotherapie, bestraling of een beenmergtransplantatie zouden dan niet nodig zijn. Ze knapt een beetje op. 'Mens ik had weer lúcht', schrijft ze in haar boek. Maar in augustus van dat jaar gaat het mis. Ze wordt weer lamlendig en heeft geen kracht meer. Pil nummer twee wordt ingezet. ,,Dêr haw ik hiel bot siik fan west. Bloedtransfúzjes moasten derfoar soargje dat ik my wer wat better fiele soe, mar dêr kaam neat fan yn."


Het is april 2016 als er nog maar één optie opzit: een beenmergtransplantatie. En daarvoor moet natuurlijk een geschikte donor worden gezocht. ,,Ik haw myn broer en zus frege oft sy stamsellen donearje woene. Dat woene sy wol. Sy waarden ûndersocht om te sjen oft it eins wol koe. Myn broer Theo hie


in match mei myn stamsellen. Ik moast sa gûle doe't ik dat hearde. Doe't alles dien wie, hat er tsjin my sein: ,,Ik soe it sa wer dwaan en asto in foet nedich hiest, dan hiest dy ek krigen." Sa'n type rouwe bolster blanke pit. Krekt as ik, eins."


Levensreddend zakje:

Willy moet toch aan de chemotherapie 'om alle ellende in mijn lichaam op te ruimen en Theo's cellen een kans te geven om in mijn lijf te gedijen'. Vijf dagen voor de transplantatie krijgt haar broer Theo een reeks spuiten die ervoor moeten zorgen dat er meer stamcellen komen.

 

Een klein zakje bloed komt bij Willy op de kamer in het ziekenhuis. ,,Ik haw dy ferpleechster wat nuver oansjoen en tocht: moat dit myn libben rêde? Dit pûdsje bloed? Mar dat die it gelokkich al."

Zes weken lang ligt ze in het ziekenhuis. De chemotherapie gaat gewoon door. ,,It fleis foel my op 't lêst fan 'e tonge. It wie ferskriklik, sa siik wie ik. Op 31 july krige ik noch in swiere epileptyske oanfal, fanwege de gemoterapy. Dyn hiele lichem wurdt gewoan kapot makke."


Dat haar man en twee dochters machteloos toe moesten kijken en met hun handen in het haar zaten vond Willy achteraf gezien nog het ergste. ,,Dan sjogge je dy blikken yn 'e eagen... Sy wolle fan alles, mar kinne neat. Dêr wurde je kjel fan."


Traag herstel:

Het herstel verloopt traag, niet gek na vele chemotherapieën en een beenmergtransplantatie. ,,Oant 'e Kryst haw ik ûnder op bêd lein, want de trep koe ik net opkomme. It wie in swiere perioade. Je kinne it eins net goed útlizze. It is krekt as in befalling; je kinne gjinien goed fertelle hoefolle pine oft je fiele. Dat witte je pas as je sels in bern krije."


Ze is nu grotendeels hersteld, maar de oude zal ze nooit meer helemaal worden. ,,Ik bin no foar sechstich prosint Willy, ynstee fan hûndert prosint. Mar sechstich is noch altyd mear as de helte, tink ik dan mar wer. Ik tink meastentiids posityf. Ik sjoch nei wat allegear wol kin en wat ik noch haw. Je sjitte der neat my op as je allinne mar nei dingen sjogge dy't net goed gean."


Nieuwe klap:

Toch is na Willy's ziekte de strijd nog niet gestreden. In september 2018 hoort haar man Gerrit dat hij longkanker heeft. Daarna komt de zoveelste klap: het is uitgezaaid. ,,Ferskriklik swier fansels, mar hy hat it fan dei ien ôf akseptearre. Hy fûn dat er in moai libben hân hat. En dat is sa. Wy hiene it moai te-gearre. Wy hawwe altyd dien wat wy woene, wy wachten net."


In het huis waar Willy woont, is haar man Gerrit geboren. ,,Dêr is er oant de ein ta ek bleaun. Wy hawwe net iens safolle mear praten. Omdat ik ek siik west ha, wist ik presys wat er trochmakke. Oan in heale blik hiene wy genôch. Oer syn begraffenis hawwe wy it ek net hân. Stilswijend en yn goed betrouwen is er der fanút gongen dat ik it regelje soe. En dat haw ik dien."


Op 4 juli 2019 sterft Gerrit op 64-jarige leeftijd. ,,Ik haw him syn klean en skuon noch oandien. Ik fûn it moai om dat te dwaan. Leafde. It iennige wat je noch jaan kinne. It iennige wat je noch geande hâldt."


Het verdriet is, ruim een half jaar later, nog vers. ,,Somtiden haw ik de doarkruk yn 'e hân en wol ik him roppe. Dan tink ik ynienen: och nee. Hy is der net mear... Ik bin ek wolris lilk. Dan tink ik: do hast my hjir efterlitten. Dochs probearje ik it libben posityf te besjen. Ik haw in protte stipe oan myn bern en beppesizzers. Mei-elkoar geane wy troch."


Geen opsmuk:

De eerste exemplaren van haar boek liggen op de keukentafel. Het deel over Gerrit heet Klaar. Want ,,wat is der mear klear as de dea? Paul Peij-nenburg dy't hjir ek yn Dokkum wennet, hat beide boeken tegearre mei my skreaun. Ik bin tige wiis mei it resultaat. It is allegear gongen sa't it der yn stiet. Der stean wolris wat flokwurden yn, mar yn 'e situaasjes dy't wy meimakke hawwe, tinke je of sizze je dy wurden ek wolris. Dêrom haw ik se ek meinaam. Ik woe ús proses sjen litte, sûnder opsmuk. Ik hoopje dat dizze ferhalen in steun wêze kinne foar oare minsken dy't in selde proses trochmeitsje moatte. Dat sy sjogge dat bepaalde reaksjes of hannelingen net frjemd binne".


Geld voor onderzoek:

Een deel van de opbrengsten van het boek gaan naar het UMCG voor het onderzoek Gezond verder na kanker. Veel kankerpatiënten hebben na hun ziekte nog last van diverse klachten die bij vervroegde veroudering passen. Hoogleraar Hans Jonker wil hier onderzoek naar doen, zodat dit vervroegde verouderingsproces uiteindelijk voorkomen kan worden of vertraagd. ,,Ik fyn it hiel wichtich om it jild oan in doel as dit te jaan. Ik wol nammentlik net fertsjinje oan myn sykte. It moat goed brûkt wurde."


Gerrit heeft het boekdeel over Willy nog kunnen lezen. ,,Hy sei dat er my praten hearde as er it lies. Dat is it grutste komplimint dat ik krije koe."




Bron: www.frieschdagblad.nl