Cardioloog Pedro Brugada heeft keelkanker.

07-09-2026 12:20

 

 

Auteur: Annick Deckers - allesoverkanker.be

 

 

Pedro Brugada

Fotograaf: Wannes Nimmegeers.

 

 

 

Ik kon maanden niet meer praten

 
 
En dan wordt de dokter opeens zelf patiënt: het overkwam cardioloog Pedro Brugada (74) toen hij begin februari de diagnose keelkanker kreeg. Door de zware behandeling moest hij afscheid nemen van zijn typerende baard, maar niet van zijn levenslust. ‘De eerste weken dacht ik voortdurend aan de dood. Tot ik mezelf tot de orde riep: vanaf nu ga je één keer per dag aan de dood denken, en duizend keer per dag aan het leven.’
 
 
Op 30 januari was hij nog aan het werk, op 2 februari landde er een zware hamer op zijn hoofd: de vage klachten die Pedro Brugada al jaren voelde, bleken het gevolg van een 6 centimeter groot gezwel in zijn keelholte. ‘Het leek alsof ik vervroegd met pensioen werd gestuurd’, blikt hij terug. Want ja, ook op zijn 74ste is de wereldbefaamde cardioloog nog volop aan het werk. Na een rijkgevulde carrière waarin hij samen met zijn broers het brugadasyndroom ontdekte, werkt hij nog altijd als cardioloog in Aalst en in Spanje. Zijn activiteiten in Spanje pikte hij begin juni alweer op.
 

Maar terug naar begin dit jaar. Of beter: jaren eerder. ‘Al een drietal jaar voelde ik iets aan mijn keel. Ik had wat last bij het slikken, verslikte mij een keer in een visgraat. Maar ik maakte dezelfde fout als zovelen: ontkenning. Tot ik mij begin dit jaar opnieuw verslikte in een stukje brood. Mijn vrouw Kristien, die verpleegkundige is, redde mijn leven door het heimlichmanoeuvre (methode om een blokkade van de luchtwegen te verhelpen, red.) uit te voeren. Daarna liet ik mij onderzoeken. Een sliktest bracht de kanker aan het licht.’

 

 

Pedro Brugada

 

 

Boek voor lotgenoten:

‘Gelukkig waren er geen uitzaaiingen. Ik kreeg zeven weken chemotherapie gecombineerd met radiotherapie maar werd niet geopereerd. Volgens mijn artsen had ik daarmee een heel grote genezingskans, terwijl ik met een operatie voorgoed mijn stem zou hebben verloren. Dankzij de cortisone voelde ik mij kiplekker. Ik schreef in die periode zelfs een boek voor lotgenoten, een humoristisch werk met poëzie en losse teksten. Kamagurka stemde toe om de illustraties te maken. De opbrengst gaat naar ondersteuning van kankerpatiënten.’

 

‘Hoe verder in de behandeling, hoe ingrijpender de nevenwerkingen: ik kon niet meer praten, alleen nog maar fluisteren, kon nog amper eten, me niet meer concentreren, was moe. Ook had ik veel pijn. De zware morfine die ik daarvoor kreeg, was nodig, maar veranderde mij in een zombie, tot hallucinaties toe. Ik ben die dan ook snel beginnen af te bouwen. Dan nog liever meer pijn.’

 

 

Veel liefde:

‘Ik kreeg bijvoeding via een PEG-sonde (slangetje dat rechtstreeks de maag in gaat, red.). Maar Kristien en mijn plusdochter Laura, ook een verpleegkundige, drongen erop aan nog zoveel mogelijk zelf te eten. Anders riskeerde ik dat dat nooit nog op de normale manier zou lukken. Kristien maakte elke dag aangepaste maaltijden.’ 

 

 

Pedro Brugada

Pedro Brugada.

 

 

Ik vond het helemaal niet erg om hulp te aanvaarden. De artsen, de verpleegkundigen, de diëtist, de psycholoog: ze hebben zo goed voor mij gezorgd.

 
 
‘Mijn liefde en respect voor mijn vrouw zijn sinds mijn diagnose alleen maar groter geworden. Ze zag er nauwgezet op toe dat ik genoeg at, ging wandelen, mijn oefeningen deed ... Met veel liefde, maar toch vooral ook als een champetter (lacht). Geen millimeter gaf ze toe. Dat ik die zware periode ben doorgekomen, heb ik vooral aan haar te danken. Al was de impact op onze relatie groot. Door het ongemak van de PEG-behandeling – de pomp maakt bijvoorbeeld lawaai – sliepen we maanden apart. Op het laatst zei Kristien: “Als je goed eet en aankomt, kan de PEG-sonde weg en kunnen we weer samen slapen.” Reken maar dat mijn gewicht daarna de hoogte in ging (lacht). Ook Laura, mijn andere familie en mijn vrienden waren een enorme steun. Ik kreeg steunbetuigingen uit de hele wereld.’

 


Mentaal zwaar:

‘Over de oorzaak van mijn ziekte heb ik me nooit het hoofd gebroken. Ik heb gerookt en alcohol gedronken, maar ik ben al sinds mijn 35ste gestopt met roken en ook alcohol drink ik al tien jaar niet meer. Ook ben ik veertig jaar blootgesteld geweest aan medische straling want de operaties die ik uitvoer, gebeuren onder begeleiding van een scan. Zeker vroeger was er weinig bescherming. Misschien zal de vervuiling in dit land ook een rol hebben gespeeld.’ ‘Vooral de eerste weken had ik het mentaal zwaar. Voor het eerst in mijn leven loerde de doodstraf om de hoek. In het begin dacht ik daar heel vaak aan. Tot ik mezelf op een dag voor de spiegel heb toegesproken: “Pedro, dit moet gedaan zijn. Voortaan mag je nog één keer per dag aan de dood denken, en daarnaast duizend keer aan het leven.” Het heeft geen zin om alleen maar de duisternis op te zoeken.'

 

 

Pedro Brugada

 

 

Schuldgevoel:

‘Maar het meest van al heb ik geleden onder schuldgevoel. Schuldgevoel tegenover mijn vrouw. Dat ook haar leven kapot was, vond ik verschrikkelijk. We hadden het zo goed samen, en opeens werd dat allemaal afgenomen. Het voelde als falen. Het is de enige reden dat ik soms heb gehuild. Hoe irrationeel ook, en hoezeer mijn vrouw ook op mij inpraatte. Met de hulp van een psycholoog leerde ik met die gevoelens om te gaan. Ze raadde me aan ze niet te ontkennen, maar als energie in te zetten. Ze motiveerden me extra om beter te worden.’

 

Niet dat het hem aan motivatie ontbrak. Met de discipline van een topatleet nam hij al die maanden zijn behandeling in handen. Hij toont me een uitgebreid schema. ‘Ik noteer wat er elke dag moet gebeuren: medicatie, bloeddruk meten, wegen, noem maar op. Op zeker moment waren dat wel 35 dingen. Ik maak er een punt van om alles minutieus te doen.’ Het brengt ons bij een van zijn motto’s: zie geen problemen, maar uitdagingen in het leven. ‘Ja, dat motto bleef de afgelopen maanden overeind. Alleen zo kon ik het opbrengen om te blijven eten, die morfine af te bouwen.'

 

 

Het schuldgevoel tegenover mijn vrouw woog het zwaarst.

 
 
 
Pedro Brugada
 
 
 
 

Wandelen op het kerkhof:

In zijn goede periodes ging hij elke dag wandelen met zijn hondje Charlie. Het beestje werd meer dan ooit zijn liefste bondgenoot. ‘Hij week geen seconde van mijn zijde. Zo’n dier voelt dat er iets mis is. Bijna dagelijks trokken we samen naar het kerkhof. Dat kan ik iedereen aanraden: je leert daar veel over het leven. Over mensen die te vroeg zijn moeten gaan, over hun leven, soms zelfs over conflicten tijdens hun leven. De les die ik daaruit trek, is dat je zoveel mogelijk positiefs uit het leven moet halen.’
 
 

Hulp aanvaarden:

‘Of het moeilijk was om voor een keer de patiënt te zijn? Nee, ik heb vanaf het begin mijn lot volledig in de handen van mijn artsen gelegd. Ik ben dan wel zelf arts, maar mijn oncologische kennis dateert van 50 jaar geleden. Dan weet je het wel (lacht). Ik ging niet de betweter uithangen, heb ook bewust niets opgezocht op het internet. Zoiets beschadigt alleen maar het vertrouwen tussen arts en patiënt en is dus in je eigen nadeel. Ik vond het ook helemaal niet erg om hulp te aanvaarden. De artsen, de verpleegkundigen, de diëtist, de psycholoog: ze hebben zo goed voor mij gezorgd. Dat was heel fijn.’

 

‘Intussen voel ik mij behoorlijk goed. Sinds een paar weken kan ik opnieuw praten, al klinkt mijn stem nog schor. Mijn kankerbehandeling zit erop en ik ben volop aan het revalideren. Ik krijg weleens de vraag waarom ik nu niet gewoon met pensioen ga. Maar werken is voor mij zo belangrijk, het is een speelgoedje dat ze me niet mogen afpakken. Als ik toch zou moeten stoppen met werken, dan zal ik dat snel aanvaarden. Ook dat heeft de kanker me geleerd: genieten van elke dag en sneller relativeren.

 

 

 

Bron: www.allesoverkanker.be

 

 

Terug