De 10-jarige jongen, die bang was voor naalden, bleef 4 uur lang stil liggen om stamcellen af ​​te staan ​​en zo het leven van zijn moeder te redden.

CHINA - Een 10-jarige jongen, die bang was voor naalden, hoorde dat zijn moeder leukemie had en stamcellen nodig had voor de behandeling. Hij dacht er een nacht over na voordat hij tegen zijn moeder zei: "Ik ben het ermee eens. Ik wil je redden."

Op 19 september  2026 vierde mevrouw Luu Yen (naam veranderd) haar vijftiende dag sinds haar hematopoëtische stamceltransplantatie in het Algemeen Ziekenhuis van de Westelijke Militaire Regio. De indicaties wijzen erop dat de getransplanteerde cellen succesvol zijn gegroeid en zich goed ontwikkelen.

Dit is een cruciale stap in het traject van de moeder om acute lymfatische leukemie te behandelen. En achter deze kans om verder te leven staat een bijzondere donor: de zoon van mevrouw Liu, Xiao Yi, die volgens QQ.com nog maar 10 jaar oud is .

Eerder, in maart 2026, werd bij mevrouw Liu Yan acute lymfatische leukemie vastgesteld.

“Mijn gedachten waren op dat moment helemaal leeg. Ik dacht niet aan mezelf, alleen aan mijn twee kinderen. Wat zou er met hen gebeuren als ik er niet meer was?” vertelde ze.

Xiao Yi (links op de foto) overwon zijn eigen angst om zijn moeder te redden. 

Foto: QQ

Na een inductiechemotherapie en twee consolidatiechemotherapiekuren was haar ziekte volledig in remissie. De artsen concludeerden dat een hematopoëtische stamceltransplantatie van een verwante donor de meest geschikte optie was voor een definitieve behandeling.

Beide ouderparen zijn op leeftijd en voldoen niet aan de medische eisen. De jongste dochter is nog te jong. Na screening bleek Xiao Yi de meest geschikte donor te zijn.

Toen de moeder het nieuws hoorde, maakte ze meteen bezwaar. Ze vertelde: "In eerste instantie wilde ik het niet. Hoe kon ik het als moeder verdragen om mijn kind te laten lijden? Als het mijn kind ook maar enigszins schade zou berokkenen, zou ik liever afzien van de transplantatie."

Na enig onderzoek kwam ze erachter dat kinderen onder geschikte medische omstandigheden hematopoëtische stamcellen kunnen doneren en dat eventueel ongemak tijdens het donatieproces meestal van tijdelijke aard is. Toch nam ze één besluit: ze zou haar kind er niet toe dwingen.

Op een avond vertelde zijn vader aan Xiao Yi over de ziekte van zijn moeder en de mogelijkheid dat hij stamcellen zou moeten doneren om haar te behandelen. De jongen schudde meteen zijn hoofd toen hij over de injecties hoorde.

Destijds dwong of overtuigde de familie hem niet met woorden die hem een ​​schuldgevoel zouden geven. Ze legden het uit en lieten de jongen er zelf over nadenken. Na het eten zat Xiao Yi nog steeds aan zijn bureau om zijn huiswerk te maken. Maar het verhaal over zijn moeder maakte het hem onmogelijk om zich volledig te concentreren.

Na een tijdje riep de jongen zijn moeder en zei: "Mam, ik ben het met je eens. Ik wil je redden."

Hoewel Xiao Yi had ingestemd, legden haar familie en het medisch personeel de hele procedure zorgvuldig aan haar uit: van de stamcelinjectie en het oogsten van de cellen tot de verdoving en alle mogelijke sensaties die ze zou kunnen ervaren.

Volgens het behandelplan moest de jongen gedurende vier opeenvolgende dagen tweemaal daags injecties met een stamcelstimulerend medicijn krijgen.

"In het begin deed de injectie een beetje pijn en was ik bang, maar daarna ging het beter," zei Xiao Yi.

Op de vierde dag, toen de hoeveelheid stamcellen in haar lichaam het vereiste niveau had bereikt, begon ze met het verzamelen van de cellen. Omdat Xiao Yi nog zo jong was, waren haar bloedvaten vrij klein en was een standaard infuuslijn niet geschikt. De artsen moesten daarom een ​​katheter in de dijader inbrengen om de celafname te vergemakkelijken.

Toen de verdoving werd toegediend, kon de jongen zijn tranen niet bedwingen. Maar na een moment stelde hij zichzelf gerust: "Niet huilen, ik zal niet huilen. Ik moet sterk zijn, ik moet diep ademhalen."

Dr. Ha Oanh, van de afdeling Hematologie van het Algemeen Ziekenhuis van de Westelijke Militaire Regio, herinnerde zich dat moment en zei dat de zelfbemoediging van de jongen het aanwezige medisch personeel diep had geraakt.

Het oogsten van de cellen duurde ongeveer 4 uur. Xiao Yi moest stil op het bed liggen en mocht zich helemaal niet bewegen. Zijn benen waren gevoelloos, zijn lichaam voelde ongemakkelijk aan en hij was gestrest, maar de jongen werkte geduldig mee met het medisch personeel.

Ten slotte werden haar hematopoëtische stamcellen succesvol verzameld en aan haar moeder toegediend. Na de donatie en een rustperiode om te herstellen, ging Xiao Yi weer naar school.

De getransplanteerde cellen hebben zich succesvol ontwikkeld, maar mevrouw Liu heeft nog een lange weg te gaan. Artsen zeggen dat ze continu in de gaten gehouden moet worden vanwege het risico op afstoting, infecties en andere problemen. Medisch gezien is vijf jaar veilige monitoring nodig voordat ze als genezen van de ziekte kan worden beschouwd.

Bron: www.vietnam.vn