Voor veel oudere patiënten met diffuus grootcellig B-cellymfoom (DLBCL) is de standaardbehandeling met anthracycline-bevattende chemo-immunotherapie te belastend. Door een hoge leeftijd of ernstige comorbiditeiten vallen zij vaak buiten de gebruikelijke behandelopties, waardoor behoefte bestaat aan effectieve chemotherapievrije alternatieven. Een internationale fase 2-studie van onderzoekers van het Candiolo kankerinstituut in Turijn (Italië) laat zien dat behandeling met het bispecifieke antilichaam epcoritamab als monotherapie in deze kwetsbare patiëntengroep veelbelovende resultaten oplevert en beter presteert dan de combinatie met lenalidomide. De resultaten werden gepubliceerd in The Lancet Haematology.

Aan de studie namen 108 patiënten deel met een mediane leeftijd van 83 jaar. Alle deelnemers waren vanwege hoge leeftijd (≥80 jaar) of ernstige comorbiditeiten (≥75 jaar) niet geschikt voor standaard anthracycline-gebaseerde chemo-immunotherapie. In de eerste studiefase werden patiënten gerandomiseerd naar epcoritamab als monotherapie of naar epcoritamab in combinatie met lenalidomide.

Complete respons:

De belangrijkste uitkomstmaat was het percentage patiënten dat een complete respons bereikte. Daarbij presteerde de monotherapie duidelijk beter. In de eerste studiefase werd een complete respons gezien bij 63,6% van de patiënten die alleen epcoritamab kregen, tegenover 45,5% van de patiënten die daarnaast ook lenalidomide ontvingen. Op basis van deze betere werkzaamheid én een gunstiger veiligheidsprofiel besloten de onderzoekers de tweede studiefase uitsluitend voort te zetten met epcoritamab als monotherapie.

In de tweede fase behaalde 45,5% van de patiënten een complete respons. Wanneer de resultaten van beide studiefasen werden samengevoegd, kwam het totale complete responspercentage uit op 57,6%. Volgens de onderzoekers laat dit zien dat een chemotherapievrije behandeling met epcoritamab substantiële antitumoractiviteit kan bereiken bij een patiëntengroep waarvoor de therapeutische mogelijkheden doorgaans beperkt zijn.

Veiligheidsprofiel:

Ook de veiligheid viel gunstiger uit voor de monotherapie. Ernstige infecties (graad 3 of hoger) traden op bij 18% van de patiënten die alleen epcoritamab kregen, vergeleken met 38% in de combinatiegroep. Ernstige neutropenie werd juist vooral gezien bij toevoeging van lenalidomide: 40% tegenover een veel lager percentage bij monotherapie. Daarnaast kwamen ernstige bijwerkingen in het algemeen vaker voor bij de combinatiebehandeling (81%) dan bij epcoritamab alleen (64%).

Tijdens de eerste studiefase overleden in beide behandelarmen zes patiënten als gevolg van tijdens de behandeling opgetreden complicaties. Deze overlijdens hielden verband met onder meer ernstige infecties, COVID-19, sepsis, tumorcomplicaties en orgaanfalen. In de tweede studiefase overleden nog twee patiënten die epcoritamab als monotherapie kregen. Hoewel ernstige bijwerkingen frequent voorkwamen, beschouwen de onderzoekers het veiligheidsprofiel als beheersbaar gezien de hoge leeftijd, kwetsbaarheid en comorbiditeiten van de onderzochte populatie.

De onderzoekers zien in epcoritamab als monotherapie dan ook een veelbelovende chemotherapievrije eerstelijnsbehandeling voor oudere patiënten met DLBCL die niet in aanmerking komen voor standaard chemo-immunotherapie. Grotere vervolgstudies moeten nu uitwijzen of deze aanpak zich kan ontwikkelen tot een nieuwe behandelstandaard voor deze moeilijk behandelbare patiëntengroep.

Bron: www.ntvh.nl