Familie van Emma (21), die overleed aan agressieve leukemie, doet oproep: “Ze besefte echt dat ze dankzij bloeddonoren kon blijven doorzetten”.
Hannelore Smitz - Regioreporter. - nieuwsblad.be/binnenland
Keerbergen 202 dagen. Dat is hoelang Emma Koopman (21) uit Keerbergen heeft gevochten tegen acute leukemie. Een diagnose die niemand zag aankomen, maar het leven van Emma, haar familie en haar verloofde Giani Nelissen op hun kop zette. Twee weken na haar dood zet hij nu samen met haar mama zijn verdriet om in een oproep om plasma te doneren. “Emma kreeg zes zakjes bloed per dag.”
Begin februari, eerder dit jaar. Emma – achterkleindochter van Senne Rouffaer, beter bekend als Kapitein Zeppos – is jong, dolgelukkig, bruisend van het leven. Ze werkt als vertegenwoordigster in het cosmeticabedrijf van haar moeder, en woont samen met haar vriend - intussen verloofde - Giani (25) in hun huisje in Keerbergen. De twee hebben net hun eerste grote reis samen geboekt. Naar Egypte, Giani wil haar daar ten huwelijk vragen. Op nieuwjaarsfeestjes van de maand voordien staat ze vrolijk dansend. Geen haar op je hoofd dat er aan zou denken dat deze jonge vrouw ziek is.
Rugpijn:
Emma zelf dacht ook helemaal niet dat ze ziek was. Wat rugpijn ja, maar niets wat een kinesist niet zou kunnen verhelpen. Het voorschrift daarvoor had ze, maar effectief gaan, gebeurde niet. “Ik zei nog, ‘je moet niet klagen van rugpijn als je dan niet naar de kiné gaat’”, zegt haar mama Sara Rouffaer. “Ze was wat nonchalant in zo’n dingen.”
Een week later krijgt Emma echter uit het niets blauwe plekken op haar lichaam. Zonder enige herinnering hoe ze die zou kunnen opgelopen hebben, begon er toch wat ongerustheid te komen. Wanneer er ook blauwe plekken verschijnen op de bovenzijde van haar handen, plant ze na aandringen van Giani een afspraak bij de dokter.
Grappen:
“Ze heeft die dag nog het hele huis gepoetst”, zegt Giani. “Ze zat echt boordevol energie. 11 februari, ik zal het nooit vergeten. De huisdokter stuurde haar meteen door naar spoed. Ze heeft ons gebeld en Emma, haar mama en ik zijn samen naar het ziekenhuis gegaan.”
In de auto werd er wat gegrapt. “Seffens heb ik nog leukemie”, zei Emma, terugdenkend aan een film die ze ooit zag. “Wat zeg je nu. Gewoon een pilletje en we gaan weer naar huis”, reageerden we. Niets bleek minder waar. Emma moest ‘s nachts in observatie blijven. Terwijl Sara en Giani de volgende ochtend zich aan het klaarmaken waren om haar te gaan bezoeken, kreeg Emma de boodschap dat ze een agressieve vorm van leukemie had.
“De huisdokter stuurde haar meteen door naar spoed. Ze heeft ons gebeld en Emma, haar mama en ik zijn samen naar het ziekenhuis gegaan”
Giani Nelissen Verloofde.
“Ik vind het nog steeds heel erg dat ze die boodschap alleen heeft moeten krijgen”, zegt Sara. “Het was een donderslag bij heldere hemel. Echt afschuwelijk om te horen te krijgen. Volledig uit het niets, en zij was alleen. Haar eerste vraag was of ze ging sterven.”
Infectiegevaar:
Emma werd meteen met de ziekenwagen overgebracht naar UZ Leuven, waar Giani en Sara zich bij haar voegden. Knuffels mochten plots niet meer, want elke minieme infectie kon haar fataal worden. Loodzware maanden volgen. Maar liefst 45 zware chemosessies en nog tal van andere behandelingen. Methoden met een hoge slaagkansen, maar niet bij Emma. Want de leukemie is héél venijnig. Dingen die moeten aanslaan, slaan niet aan.
“Van de 202 dagen die volgden, bracht Emma er zo’n 180 in het ziekenhuis door”, zegt Giani. “Met ons constant aan haar zijde natuurlijk. Emma wilde niet opgeven. Wij waren degenen die altijd weenden als er weer een tegenslag was, zij niet. Zij wilde vechten en niet aan een slecht einde denken.”
“Emma wilde niet opgeven. Wij waren degenen die altijd weenden als er weer een tegenslag was, zij niet”
Giani Nelissen Verloofde.
Het huwelijksaanzoek dat Giani een maand na de diagnose deed, gaf haar een doel. Ze keek ontzettend hard naar die trouw uit, en had al een trouwkleed gekozen. “Een maand voor het einde zei ze nog dat ze zo gelukkig was”, zegt mama Sara. “Wat zeg je nu, reageerde ik. Ik kon dat amper begrijpen, met alles wat ze doormaakte. Maar ze was zo sterk, gemotiveerd om erdoor te komen en die trouw te vieren.”
Traan:
De trouw zal er niet komen. Ook de hopelijk reddende stamceltransplantatie die normaal komende week gepland stond, haalde ze niet. Op 3 september ‘s ochtends vroeg - exact 202 dagen na de diagnose - kreeg Emma een hersenbloeding en belandde in een coma. Vier uur later blies ze, met haar familie rond zich en Giani’s hand in de hare, haar laatste adem uit. “Enkele minuten eerder rolde er nog een traan over haar wang. Ik zie het als een teken dat ze voelde dat we bij haar waren in de laatste moment”, zegt Giani.
Bloedplaatjes doneren:
Het verlies van Emma laat een grote leegte achter bij Giani, Sara en de rest van de familie. Maar ze zetten hun verdriet om in een krachtige oproep. Nu, zeventien dagen na haar overlijden, roepen ze iedereen op om bloed en plasma te doneren. “Emma moet bloedcellen, -plasma en -plaatjes krijgen om te kunnen blijven doorzetten”, zegt Sara. “Zes zakjes bloed per dag. Ze was die donoren heel dankbaar. Ze besefte echt dat het dankzij iemand anders was, dat zij kon blijven doorzetten.”
“Zes zakjes bloed per dag, zoveel moest Emma krijgen. Ze was die donoren heel dankbaar. Ze besefte echt dat het dankzij iemand anders was, dat zij kon blijven doorzetten”
Sara Rouffaer Moeder van Emma.
“Ik denk dat veel mensen niet beseffen hoe belangrijk bloed geven is”, zegt Giani. “Ook ik niet vroeger, en mijn vrienden wellicht ook niet. Kanker, als 25-jarige weet je dat dat een erge ziekte is, maar je beseft niet wat daar allemaal bij komt kijken. Tot je het van zo dichtbij meemaakt. Ik zag wat dat bloed deed voor Emma. Ik zag ook kindjes van 4 of 5 jaar in het ziekenhuis lopen zonder haar. Anderen aanzetten om bloed en plasma te geven, is wat me nu kracht geeft. Het geeft het gevoel dat ik Emma nog steeds aan het helpen ben.”