Groninger schrijft boek over kanker en doneert aan onderzoek.
Auteur: Catharina Glazenburg - Gemeente Stadskanaal
Eigen foto.
UTRECHT, MUSSELKANAAL – In maart 2025 kreeg de in Musselkanaal opgegroeide Julian Mensies op 34-jarige leeftijd de diagnose lymfeklierkanker. Over de periode van de eerste klachten tot en met het herstel schreef hij het boek 34 en Kanker.
Een deel van de opbrengst gaat naar het St. Antonius Onderzoeksfonds voor onderzoek naar kanker. 34 en Kanker is een veelzeggende titel die verwijst naar een periode waarin hij samen met zijn partner zijn dochter van 1,5 jaar wil zien opgroeien, impact wil maken met projecten op het werk, festivals bezoeken met vrienden en plannen maken voor gezinsuitbreiding. Door zijn ziekte en de chemobehandelingen kwamen deze plannen plotseling stil te staan.
De eerste klachten:
De eerste merkbare klachten van de ziekte ontstonden plotseling. Wat begon met benauwdheid en hoesten, leidde binnen enkele dagen tot een bezoek aan de huisarts in zijn woonplaats Utrecht. De huisarts kon de klachten niet goed plaatsen en verwees hem voor de zekerheid naar het ziekenhuis voor een longfoto. Op die longfoto was een massa van negen centimeter te zien. De situatie verslechterde al snel in een weekend. In het Diakkonessenhuis in Utrecht werden allerlei onderzoeken gedaan, zoals een biopt nemen van de tumor tussen zijn longen en zijn hart en een PET-CT scan. Na enkele dagen volgde de diagnose non-hodgkin lymfeklierkanker.
Vijf dagen later startte hij met chemobehandelingen in het St. Antoniusziekenhuis in Nieuwegein. Totaal 6 behandelingen waarbij elke behandeling vijf dagen aaneengesloten duurde. Daarbij mocht hij niet de afdeling af, omdat hij aan een infuuspaal zat met chemozakken. Na elke twee weken rust en herstel was de volgende chemobehandeling. Het waren maanden lang figuurlijk en letterlijk vallen en opstaan.
Herstel en uitslag:
Vanaf augustus 2025 begon voor Julian de fase van herstel. Door te sporten, voldoende te rusten en gezond te leven, werkte hij stap voor stap aan zijn conditie. Vier weken na de laatste chemo is er weer een scan. Een scan met een positieve uitslag, maar toch is er ook nog zichtbare activiteit te zien. Er is niet vast te stellen of deze activiteit goed of slecht is. De arts gaat van het goede uit. Kortom, onzekerheid en hoop gaan hand in hand. Langzaam pakt Julian zijn leven weer op. Hij is weer gestart met werken voor enkele uren per week om zich weer nuttig te voelen. Ook wordt snel een vervolg gegeven aan de al geplande gezinsuitbreiding via het Universitair Medisch Centrum Utrecht.